Wednesday, October 18, 2006

ZEYTİNLİ AÇMA

Tam sonbaharın ortasındayız. Yavaş yavaş kışa doğru yaklaştığımızı yanan kaloriferden, sokaklarda atkılara bürünmüş insanlardan ve erken kararan havadan anlıyorum. Deniz, güneş, kum artık geride kaldı ve bir sonraki yazın hayallerinde. Kış demek benim için evde daha çok vakit geçirmek, haftasonu evde değişik uğraşlar bulup zamanı değerlendirmek oluyor daha çok. Tabi bir de arkadaşlarla daha çok görüşmek. Geçtiğimiz hafta sonu da havanın azizliğine uğrayıp, Duru da biraz nanemolla olduğu için evde oturduk. Tabi ben yine mutfağa girip tehlikeli bir o kadar da keyifli tarifler yaparak günü geçirdim. Uzun zamandır denemeyi düşündüğüm zeytinli açmayla işe başladım. Kızım biraz zeytin delisi olduğu için değişik zeytinli tariflere her zaman ilgi duyuyorum. Kahvaltıda, öğlen, akşam her öğün bir tabak dolusu zeytin yer önüne koysam. Zeytin ezmesi ise hak getire...İşte bu tarif tam bize göre dedim ve işe koyuldum. 2 su bardağı ılık sütün içinde bir paket yaş mayayı erittim. İçine yarım çay bardağı toz şeker ve bir tatlı kaşığı tuzu ekledim. 1 su bardağı sıvıyağ ve aldığı kadar unu koyup ele yapışmayacak kadar bir hamur elde edip, mayalanmaya bıraktım. Hamur iki katına çıkınca (45 dak. kadar sonra) bezelere ayırdım. Biraz fazla oldu bizim için bu yüzden bir daha ki sefere ben yarım ölçü yapacağım. Bu ölçülerle 18 beze çıktı. Bezelerin her birini biraz un serpip merdaneyle açtım ve fındık büyüklüğünde margarinle yağlayıp üzerine zeytin ezmesi sürdüm. Rulo yapıp, etrafında doladım; pastanelerde satılan açmalara benzedi. Bu kadar bezeye zeytin ezmesi yetmedi tabi, kalan hamuru da çikolatalı açma olarak sardım. Nasıl mı, zeytin ezmesi yerine nutella sürerek. Böylece çikolata delisi olan Duru'ya ikinci bir süpriz oldu. Üzerlerine yumurta sarısı ve çörek otu serpip daha önceden 180 derecede ısıtılmış fırında kızara kadar pişirdim. Açmalarımız hazırdı. Zeytinli ve çikolatalı böreklerimiz yani Duru'nun deyişiyle.

Friday, October 06, 2006

TELETUBBIES

Ben çocukken turuncu renkli oyuncak arabam vardı, eniştemin aldığı. O zaman uzaktan kumanda filan yoktu pilliydi kapıları açılan. Çok severdim arabamı ve küçük plastik mutfak takımlarım. Bundan başka çok oyuncak hatırlamıyorum genelde bahçede çamurları karıştırıp ağaç dallarına sararak yaptığımız dolmalar, çamurdan yapıp güneşte kuruttuğumuz tencerelerdi oyuncaklarım. Bahçeli evde, ağaç üstünde büyüyen şanslı çocuklardanım ben. İnciri, kirazı, dutu, elmayı dalından koparan hatta zaman zaman aşıran o yaramaz çocuklardan. Sonraları hatırladığım Almanya'dan gelen kuzenlerimin getirdiği zeka oyunları oldu oyuncaklarım. O zaman Türkiye'de hiçbirşey yoktu ve aman allahım ne cazip gelirdi bana o oyunlar. Çizgi film olarak da pazar günleri yayınlanan Heidi, şeker kız Candy, Uçan Kaz Mortan hatırlıyorum. Şimsdi kızım bunların hiçbirini bilmediği gibi, bir türlü şekillerine, konuşmalarına, gülmelerine kısacası hiçbirşeylerine alışamadığım Teletubbies e tapıyor adeta. Eskiden televizyonda yayınlanırdı şimdi kaldırdılar. Ama vcd ve dvd ler sayesinde yokluklarını hiç çekmiyoruz. Sabah kalkar kalkmaz ilk işimiz La La ya günaydın demek oluyor yanı başında yatan. Sonra tubby evin kapağını açıyoruz tek tek hepsini uyandırıyoruz ve sonra doğru dvd nin başına.. La la, dipsi,tinkivinki,po......Üstelik gittiğimiz her oyuncakçıdan mutlaka bir tane ürün alarak çıkıyoruz bu sevimsiz yaratıkların sülalesinden. Tubytost, tuby rüzgar, tubyuyku,tubyyemek bunlar her an dilimizde. Hatta şarkılarımız bile bunlarla ilgili oldu. Hangisi iyi hangisi doğru karar veremiyorum ve işin içinden çıkamıyorum. Bunun yanında onlar sayesinde çok da düzgün konuşuyor ve gelişimi çok hızlı oluyor. Bir doğrusunu bilen var mı acaba?
.

Wednesday, October 04, 2006

SÜS VE DE PÜS


Çok gezen mi bilir çok gören mi derler, bence her ikisini de kullanmak lazım. Görmeden de gezemem, gezmeden de göremem. Evimin eşyalarını, kıyafetlerimi, takılarımı hatta yiyeceklerimi bile çok gezip çok görerek almayı hep tercih ederim.
Bu ara kızımın yatağını büyüterek genç kız yatağı haline getirdik tabi bizim ki genç kız olduğunu sandığı için. Tabi artık yataktan inip koşa koşa yanımıza gelme ya da yatağında tek yatmak istememe halleri de başladığı için günlerce odasını ve yatağını nasıl cazip hale getirebilirim diye de düşünüyordum. İşyerime çok yakın ve çok ünlü bir çocuk mobilya mağazasında gördüğüm süslü püslü cibinlik benzeri tül dekor çok hoşuma gitti ama fiyatını öğrenince mağazadan koşar adım çıktım söylene söylene. İsimleri satıyor kesinlikle, yani iki parça tül ve birkaç kurdela için bu fiyat mı dediğimde, efendim sopaları bilmem kaç paraya bilmem hangi marangoza yaptırıyorlarmış da kem küm....Oradan çıkıp birkaç perdeciye bu tahta çubukları sordum ama malesef hiçbirinde yoktu. Galiba haklılar dedim ve boynum bükük eve döndüm ama kafama da taktım bu dekoru.
Hafta sonu çıktığım alışverişte büyük yapı marketlerden birine girdim ve araya sora hırdavat bölümünde istediğim boylarda demir sopalar buldum, uçlarına elbet takacak birşey bulurum dedim. Gerçi satış görevlisine bu çubukları ne için kullanacağımı söylediğimde pek tuhaf baktı yüzüme ama olsun. Eve geldim ve Duru'nun çekmece kulplarının yedeklerini sakladığım yerlerden çıkarttım işte bugünler için saklamıştım onları... Silikonla bu kulpları sopaların ucuna yapıştırdım. Matkapla duvarı delme ve bunları monte etme işini de Erkan'a verdim ve o da layıkıyla yaptı sağolsun.
Sıra aldığım mor tülün kenarına geçireceğim kurdelayı dikmeye geldi. Elde dikilecek gibi değil, bunu kızımın bakıcısına verdim makinesi olduğu için iki dakikada dikiverdi. Diktiğim tülü duvara gördüğünüz şekilde monte ettiğim sopalardan geçirmek kaldı. Ama sopalar demir olduğu için kötü görünüyordu, onları da mor kurdelayla kapladım. Ve tülü geçirdim, boruların altından iğneyle diktim. İşte kabası olmuştu. Sıra en zevkli kısmına geldi. Evde ne kadar yeşil, lila, mor taşlar, pullar, süsler varsa Duru ile seçtik. Mor ve yeşil kurdelalardan fiyonklar yaptık ve ana kız beraber tülün üzerine yapıştırdık. İşte eserimiz bitiiiii. Mağazada 260 milyona satılan bu dekoru sadece 30 milyona yaptık. Duru mu ne yaptı:
"Babacığım bak yatak çok güzel oldu artık sen burada yat" dedi tabi ki.

Monday, October 02, 2006

MİNİATÜRK

Pazar günü Türkiye’nin ilk minyatür parkı Miniatürk’e en sonunda gittik. Açılalı üç yıl olmasına rağmen biz ancak bu hafta sonu gidebildik. Hava ilk başlarda biraz kapalı olmasına rağmen, biz parkın kafesinde oturup çayımızı içene kadar güneş yüzünü gösterdi. Türkiye ve Osmanlı coğrafyasından seçilmiş eserlerin maketlerinin yer aldığı Miniaturk gerçekten de gezilip görülmesi gereken bir yer. Duru da bu geziden çok keyif aldı. Açık hava, oyuncak gibi maketler hele bir de parkı gezdiren tren yok muydu, bizimkinin keyfine diyecek yoktu. Ayasofya'dan Selimiye'ye, Rumeli Hisarı'ndan Galata Kulesi'ne, Safranbolu Evleri'nden SümelaManastırı'na, Kubbet-üs Sahra'dan Nemrut Dağı Kalıntıları'na dek pek çok kültür ve medeniyetin izlerinin bir araya geldiği parkta, bugün artık yerlerinde olmayan Artemis Tapınağı, Halikarnas Mozolesi, Ecyad Kalesi gibi eserler de yeniden canlandırılmış.
Hele her eserin önünde park biletinizi yerleştirdiğinizde eserin tarihçesi hakkında bilgi veren akıllı makineler Duru'nun çok ilgisini çekti. Masal dinler gibi dinledi.
Güzel bir havada yolunuz düşerse önce miniatürke daha sonra da yeni açılan teleferiğe binerken Haliç'i tepeden seyreden Pierre Loti'de bir çay içmenizi tavsiye ederim.

Monday, September 25, 2006

DAĞLAR DAĞLARRRR



"İnsan herşeye alışıyor", "başa gelen çekilir", "ya bu deveyi güdeceksin ya bu diyardan gideceksin."Son üç gündür sık sık kendi kendime kullandığım cümleler bunlar. Niye mi? Hafta sonu bir bankanın krediler departmanına -Bolu'ya 20 km. uzaklıktaki Aladağlarda- outdoor eğitimi verdim bir arkadaşla beraber. Tabi outdoor kısmını biz vermedik, onların yaptığı aktivitelerde onları gözlemleyip eğitim çadırında!!! gerekli mesajları biz verdik. E hal böyle olunca da aktivitelerin bizzat içinde bulunduk tabi.
Cuma günü çalışma arkadaşımla öğlene doğru yola çıktık, arabamı ben içindeyken kimseye kullandırmadığımdan tabi ki direksiyonda ben Bolu'ya doğru yola çıktık. Yol gayet güzeldi, nereye gittiğimizin merakı içinde Bolu Dağına kadar geldik. İsmail'in yerinde yediğimiz etlerin tadı damağımızda Bolu'nun içinden geçip yine bir dağ tırmanmaya başladık ve akşam üstü Mountrain'e geldik. Burası gerçekten rakımı yüksek, yayla evlerinin epeyce uzağında orman içinde çok büyük bir tesis. Yani tesis dediğime hemen aldanmayın. Bana kalacağım pembe çadırı gösterdiklerinde çok mutlu oldum. Mini mini sevimli bir çadır...Pembe panjurlu evim olmadı ama pembe naylonlu bir çadırım vardı artık. Çadırın içine girince sadece iki yatak vardı. Hani bunun kaloriferi dedim öyle ya gece derece eksilere düşünce yakarım da ısınırım diye. Bu soruma "bunlarda kalorifer yok" cevabını alınca çok üzülmedim herhalde soğuk olmuyor gece dedim. Tuvaleti sorduğumda "buyrun biz gösterelim" dediler. Bir de yanınızda fener yoksa biz temin ederiz" dediler. Niye ki acaba? Gece tuvaletye yürürken ormanda önümü görmek içinmiş. Neeeeeeeeeee ? Hayırrrr....Çadırımdan 200m. uzaklıktaki tuvalete gece en az 2 kere kalkan ben bu yolu mu yürüyecektim. Pardon burası bir orman.... Hayır olamaz kesin bir çözüm bulmalıydım. Buldum da.Bulunduğum yer aslında yazın ya da ilkbaharda süper bir yer oluyordur eminim ama bu mevsim gerçekten ısı çok düşüktü. Ortama çok çabuk ayak uydurmalıydım, ertesi gün katılımcılarımız geldiğinde dimdik, güleryüzlü olmalıydık. Akşam yanan büyük ateşin çevresinde oturup şarkılara eşlik etmek, Bolulu aşçının yaptığı enfes yemekler, sabah yayla köylerinden getirilen kaymakla açık havada kahvaltı yapmak, ellerim dona dona aktivitelerden sonra sıcacık çaya koşmak, gece uyku tulumunun içine kat kat girip sabaha doğru yavaş yavaş üstümdekilerden sıyrılmak, çadırın üstüne şıp şıp yağan yağmur sesiyle uykuya dalmak, hayatımda görmediğim kadar büyük bir hamak, kalabalık ve yeni tanıştığım insanlar... Bütün bunlar bir araya gelince bol adrenalinli, yemekli, temiz havalı, neşeli, maceralı bir hafta sonu geride kaldı. Hem eğleniyorum hem de üstüne para kazanıyorum dediğim işte bu...

Friday, September 22, 2006

MEMNUN MÜŞTERİ



Yanda görülen bu fotoğraf nedir diye sorsam????? Eminim çok değişik yanıtlar gelecek. Erkanla başbaşa gittiğimiz dört günlük kaçamakta kaldığımız otelin hizmet kalitesi ve müşteri memnuniyeti adına yaptığı jestlerden bir tanesi... Hani tatilde otelde kalıyorsanız sabah odanızdan hiçbirşeyi toplamadan çıkarsınız ya, yatak açık, havlu yatak üstünde, kapılar sonuna kadar açık darman duman..... En azından ben böyle yapıyorum ama yanlış anlamayın biri gelip toplasın diye değil.. Kimse gelip toplamasa da hiç dert yapmam. Tatildeyim ya, rutinden çıkmam gerek. Kahvaltı derdi, yemek derdi, ev toplama derdi... hepsinden uzaklık demek tatil benim için.
İşte burada sabah odanızdan çıkıyorsunuz ve akşam odanıza döndüğünüzde değişik süprizlerle karşılaşıyorsunuz her gün değil ama. Hiç beklemediğiniz hiç ummadığınız anda. Sizi gülümseten de bu. İşte bir akşam odaya geldiğimizde yatağımız toplanmış ve gerçek kır çiçeklerinin yapraklarından yatağın üstüne iki tane çiçekle "hoşgeldiniz" yazısı. Hele biraz havanın kapalı olduğu bir günse ve siz zaten sayılı gününüzün birini yağmurla geçirdeyseniz ve ertesi günü merak ediyorsanız ve çiçeğin yanında bir de diğer günlerin güneşli geçeceğini gösteren bir not varsa....
Tatil güzel şey vesselam insan herşeyi daha bir güzel görüyor, daha bir sıcak, daha bir mutlu.

Thursday, September 21, 2006

KIZARMIŞ DOMATESLER

Ne güzeldi "Kızarmış Yeşil Domatesler" filmi. En beğendiğim ilk on film içinde yer alır bu dostluk filmi. Üniversitedeki ilk yılımdı galiba izlediğimde. Hey gidi günler. Kızarmış yeşil domates yerine kızarmış kırmızı domateslerden bahsedeceğim ama şimdi. Kışa hazırlanıyorum dedim ya, yiyecek olarak hazır sayılırım domatesler sayesinde. Her yaz sonu, kışın hormonsuz domatesle yemek yapmak ya da salça tüketimini azaltmak için yazın sonunda kilolarca domates alır ve değişik değişik uygulamalarla kavanozlarımı, buz kalıplarımı ve tabi ki buzdolabımı doldururum. Duru da domatese bayıldığı için bunları onunla beraber hazırlamak ayrı bir macera oluyor benim için. Çünkü doğradığım domatesleri önünden kaçırırken ona serzenişlerim hanımın çok hoşuna gidiyor. İşte domatesten yaptığım kış menüleri:

İlk tarif eltoş Burcu. Domatesleri büyüklüğüne göre ikiye ya da dörde bölüyorum. Bu kez ince uzun domates aldığım için dörde böldüm. Fırının ızgarasına domatesleri dizip 200 derecede fırının ızgara bölümünde yaklaşık 1,5 saat kadar domatesleri kızarttım. Altına bir tepsi koydum ki domatesin damlayan suları fırında yanmasın diye. Domatesler soğuyunca, kavanozun en altına bir sıra domates dizdim, üzerine halis zeytinyağı döktüm, bir diş sarımsak koydum. Tekrar domates, üzerine zeytinyağ ve bir diş sarımsak..... Kavanoz dolana kadar bu işlemi yaptım. Kavanozun ağzını kapatıp, kışın peynir tabağını süslemek ve bir çeşit meze olarak soframda yerini almak üzere dolaba kaldırdı. Burcu'nun söylediğine göre domatesler bitince kavanozda kalan zeytinyağını da salatalara kullanıyormuş. Domates aromalı süper bir sos oluyormuş.

Diğer domates saklama çeşidine gelince; iyice yıkanmış kurumuş domatesleri rondodan geçiriyorum. Rondo yerine biraz zahmetli oluyor ama rende de kullanabilirsiniz. Püre olmuş domatesleri tencereye koyup bir taşım kaynatıyorsunuz bir çimdik kadar tuzla. Daha sonra sıcakken kavanozlara doldurup kapaklarını kapatıyorum ve kavanozu ters çevirip soğuyana kadar bekletiyorum. Böylece kavanozların havası gidiyor. Soğumuş domates kavanozları da dolaba.
Aynı karışımı kavanoza koymak yerine bir kısmını da buz kalıplarına döküp buzluğa koyuyorum. Tablet olarak sıcak yemeklerde kullanıyorum hem çok pratik oluyor hem de buzdolabında yerden tasarruf oluyor. E daha ne olsun?

Wednesday, September 20, 2006

YAZA VEDA






İşte buradayım. Evimizdeki bilgisayarımız en sonunda çöktü ve uzun zamandır yeni bilgisayar oluşturma girişimlerimiz devam ediyor. Ve ben ısrarla dijital fotoğraf makinesi almamakta ısrar ettiğimden ancak cep telefonu ile ya da normal makinemle fotoğraf çekip cd ye aktardığımdan ve bu aktardıklarımı şirket bilgisayarıma yüklemeyi beceremediğimden yazılarım da bundan nasibini aldı ama artık herşeyi hallettim ve işte döndüm.
Bu arada koca yaz da bitti. Daha önceden de yazdığım gibi kızımla güzel ama yorucu bir Altınoluk tatili yaptık yaz başında. Anneanne, dede, büyük, küçük teyzeler..... Hatta hızımızı alamadık daha sonra da hafta sonu için iki günlüğüne tekrar gidip anneannesine süpriz bile yaptık. Kızım artık arkadaşım olmaya başladı galiba. Bu yazı aslında kızıma, kocişime, işime dengeli bir biçimde vakit ayırarak geçirdim. Duru ile tatilimi işlerimin hafif olduğu döneme denk getirdim, hafta sonlarını Sapancadaki evimizde geçiremeye çalıştım ve mümkün olduğu kadar onunla beraber oldum. Eylül ayının ilk haftasında da Erkan'la başbaşa harika bir tatil yaptık. Dört gündü ama bize gerçekten çok iyi geldi. Yunuslarla yüzmek, masa tenisi, çimlerde güneşlenmek, hamakta uyumak, rengarenk buz gibi kokteyller, romantik akşam yemekleri, bol kalorili kahvaltılar, deniz, güneş....Duru'nun emin ellerde olduğunu bilmek de içimizi rahatlattı ve onu bırakıp tatil yaptığımızı düşünmek gibi vicdani duygulardan uzak kaldık. İmkanı olan herkese zaman zaman bu gibi kaçamaklar yapmalarının önce çocuk için gerekli olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
Yazın bu güzel anılarıyla avunarak soğuk ve yoğun kış günlerine hazırlanıyorum. Nasıl mı? Bir sonraki günde....

Wednesday, September 06, 2006

MİŞA

Uzun zamandır burada olamamamın sebebi evimizin bilgisayarının çökmüş olması. Malesef yazılarımı evden yazdığım için de buradan biraz uzak kaldım. Hala yapılma aşamasında biricik dostum. İnşallah bu akşam eve gelmesini dört gözle bekliyorum. Bu arada dört gün kadar da kocacığımla başbaşa bir tail yaptık. Yazı, Antalya'da romantik, çocuksuz, sakin, kuşlar kadar özgür bir şekilde kapadık. Deniz, yemekler, odamız, havuz, yunuslar çok güzeldi. Evet yanlış okumadınız yunuslar.... Harika yaratıklar.... Her insanın hayatında mutlaka bir kez yaşaması gereken bir duygu, yunuslarla yüzmek. Onların şovlarını izlemek. İpeksi yüzeyleri, boncuk gözleri, su fışkırtan delikleri, gülme sesleri. Bir yunusla aynı havuza girmek hatta ve hatta onların yüzgecine tutunup yüzmek? Bunları ben mi yapıyorum? Diyorum ya hamilelik, doğum, annelik beni çok değiştirdi. Yunusları öpmekten kendimi alamadım.

Thursday, August 24, 2006

AĞLAMA ANNE

ÇOK SEVDİĞİM BİR KARDEŞİM ARMAĞAN ŞAHAN'IN KALEMİNDEN....
AĞLAMA ANNE…

“Anne lütfen fön çektirme, çok sıkıldım, yarın çektirirsin”
“Eee kızım ama sen çektirdin”
“Olsun, sıkıldım diyorum, yarın çektir”
“Peki, peki tamam”

…

“Denize bak ne garip”
“Aaa gerçekten, hani böle filmlerde dalgalar uzaktan uzaktan gelir ya, öyle olmuş”
“Allah Allah, hayırdır inşallah”

…


Özetle böyle bir gündü. O zamanlar tam ağabeyimle birlikte dışarı çıkmak istediğim, arkadaşlıklarına özendiğim, kız arkadaşlarını model olarak benimsediğim dönemler… Defalarca ısrar etmiştim beni de götür bir gece çıkarken diye. İstemiyordu tabi, haklıydı da belki kendince. Ama o gece? Hadi kalk tamam gel bu akşam benimle dedi. Şaşırdım. Çok da sevindim. Özenerek giyindim. Öyle ya arkadaşlarına mahcup etmemeliydim, onlar gibi görünmeliydim. Çıktık, yan sokaktan Nilis’i aldık. Onunla zaten çok yakınız, kendimi kasmama gerek yok. Sahilde her zaman buluştukları yerde buluştuk hep beraber. Oturduk, sohbet ettik, eğlendik… Bir ara Nilis tam hatırlayamadığım ama hoşuma da gitmeyen bir şey söyledi bana. Kızdım. 2 gibi eve döndük. Ertesi sabah antrenmanım vardı ve 8’de kalkmam gerekiyordu.

…


Uyanamadım işte yine, yatağı sallıyordu annem.

“Anne, tamam sallama kalkıyorum” dememle annem üzerime atladı. Cebelleştik uzun bir süre. Ben ittirdikçe o üstüme kapanmaya çalışıyordu. Yatak m sallanıyordu, her yer mi anlayamıyordum.

“Anne ne oluyor?”
“Deprem kızım deprem ama ben hiç böyle deprem görmedim”

O an anladım, müthiş annelik içgüdüleri ile herhangi bir yıkıntı olma ihtimaline karşı benim üstümde duvar olacaktı annem… Etten ikinci bir duvar olacaktı. Hiç tereddüt etmeden, belki kendi ölecekti ama beni kurtaracaktı. Ağabeyime sesleniyorduk. Cevap gelmiyordu. Sonra bir daha… Yok, ses yok. Yavaştan durur gibi oldu. Bitti sandık; bitmemiş. Sonunda bitti, ikimizde hemen kalkıp ağabeyimin odasına koştuk. Neyse ki o da kapıda karşıladı bizi. “Hadi çocuklar hemen dışarı” dedi annem. “Beni bırakın, karanlık önümü görmüyorum yavaş inerim… Siz gidin”. Gider miyiz anne? Gitmeyiz; değil apartman, dünya başımıza yıkılsa yine gitmeyiz. Hep beraber çıktık apartmandan, sokağa koştuk. Durumun vahametini henüz kavramış değiliz, bir apartmanın yan yattığını görüp; “Bu da abartmış” diyoruz. Abartmamış, meğer az bile yapmış…

Sallanmaya devam ediyoruz. Binaların etrafında durmamamız gerektiğini anlayınca annem, Nilgün Teyze’lere gidip, onlarla birlikte sahile çıkmayı öneriyor. Yürümeye başlıyoruz. Zaten çok yakın. Bu arada Nilgün Teyze, Nilis’in annesi. Bir de Nilgün Teyze’nin annesi var, Aliye Teyze. 3’ü birlikte yaşar. Yürümeye başladıktan kısa bir süre sonra karşımıza Nilis’in sevgilisinin bir arkadaşı çıkıyor. Nilis’in erkek arkadaşını soruyor bize;

“Anıl’ı gördünüz mü?”
“Hayır, neden, ne oldu?”
“Nilis’lerin ev yıkılmış, Anıl çok kötü ama bulamıyoruz” …

Yarı korku, yarı bilinmezlik ve endişe ile birbirimize bakıyoruz. Konuşmuyoruz; tepkimiz adımlarımızı hızlandırmak oluyor. Daha önce görmemişiz ki, tahmin bile edemiyoruz bir evin nasıl yıkılacağını. Sonrasında tahminlere ve hayal gücüne gerek kalmıyor. Buyurun, bir ev nasıl yıkılır? Şaşkın gözlerle ilerliyoruz, inanamıyoruz gördüklerimize… Eee ama anne, hani onları da alıp sahile çıkacaktık? Çok uzatmayacağım… Onlar bizden önce çıkıp gitmişler, daha güvenli bir yere, ama almamışlar bizi, haber bile verememişler, haber vermeyi bile düşünememişler, hem de hiçbiri düşünememiş; ne Aliye Teyze, ne Nilis, ne de Nilgün Teyze…

Yakından tanıdığımız bir aile yanımıza gelmiş, “Gidelim” diyorlar. Sürekli sallanıyoruz ve korkarım gitmek zorundayız. Büyük bir kamp vardır Yalova’da. Hep beraber oraya gidiyoruz. Garip herkes. Haberleri açıyoruz radyodan. Genelde İzmit ve İstanbul’dan söz ediyorlar. Sabahın ilk ışıkları ile beraber içimiz acıya acıya da olsa, hepimiz şehir merkezine geri inmek istiyoruz. Gidiyoruz, bir gelişme yok, gelişme olmadığı gibi acılarda artış var, hızla ve hızlı bir artış…

Herkesin ağzında tek bir kalıp; “Ne, inanmıyorum, o da mı?”

Otururken bir yerde annemin gözünden gelen bir damla yaşı görüyorum… Konuşmuş çünkü Nilgün’üyle, senelerinin arkadaşı ile. Yalan söylemiş, Nilis çıktı demiş; hastanede demiş. Haklı kadın ağlamasın mı? O ağlamasın da kim ağlasın? Biz ağlamayalım da kim ağlasın? Böyle düşünürken birden kendime geliyorum. Ailem yanımda… Annem yanımda, ağabeyim yanımda.

“Ağlama anne, sakın ağlama, ayıp, bak yanımızdakinin oğlu ölmüş, ağlama…”

Sustu annem…

Siz hiç onlarca canınız yok olduğu halde şükrettiniz mi? Bir kişiyi bile kaybedince tutamazken gözyaşlarınızı, onlarcasına bir damla yaş akıtmadığınız oldu mu hiç?

…

Tuesday, August 15, 2006

LAVANTA

Ben çok küçükken annem bir lavanta torbası işlemişti. O zamanlar çok anlamamıştım ne işe yarar diye. Ama gözüm gibi de saklamıştım. Hala da değerli eşyalarımı koyduğum sandığımda durur. Torbası vardı ama lavantayla tanışmamıştım o zamana kadar. Çiçek miydi ot muydu bilmiyordum. Sonraları küçük keselerin içinde nikah şekeri olarak çıktı karşıma lavanta gittiğim nikahlarda. Çekmecelerime koydum güzel kokusu için. Ama hala o keselerin içini açıp da görmemiştim bu lavanta neye benzer diye. Sonraları sabunlarını aldım, parfümlerini kokladım. Benim lavantayla tanışmam yani yüz yüze gelmem Sapancada gerçekleşti. Evimizin bahçesine duvar kenarlarına ekmişlerdi lavanta çiçeğini. Büyüdükçe büyüyen, leylak rengi zarif bir çiçek oldu karşımda. Bu sefer gittiğimde iyice coşmuş neredeyse duvar boyu kadar olmuştu. Biraz toplayıp vazoya koydum odamı kokuttu harika aromasıyla. Birazını da elimde ufaladım ve kuruması için gazete kağıdına serdim. Haftaya gittiğimde tülden hazırladığım keselere dolduracağım çekmecelerimde yerini almaları üzere. Belki de sevdiğim dostlarıma çam sakızı çoban armağanı olsun diye...

Wednesday, August 09, 2006

KİTAPLARIM


Sıcak sıcak çok sıcak.....
Yaz güzel, yaz sıcak, yaz cıvıl cıvıl ama sahilde.
Burada evde işte hiç de çekilmiyor.
Bir takım aktivitelerle, fikirlerle, işlerle bu sıcakları geçirmeye çalışıyorum.
İş zaten son derce yoğun.
Hafta sonları havuz, alışveriş merkezleri, arkadaş toplantıları derken günler geçiyor.
Bu arada da bolca kitap okuyorum.
Özellikle havuz başında hafta sonları çok keyifli oluyor ya da akşam uyumadan önce.
İşte bu ay okuyup bitirdiğim dört kitap.
Dördünü de tavsiye ediyorum.
Biraz neşe, biraz ders almak, biraz şaşırmak, biraz öğrenmek, biraz dinlenmek, biraz düşünmek için birebir hepsi de.

Wednesday, August 02, 2006

RODIN İSTANBUL'DA

Modern çağın en önemli öncüleri arasında sayabileceğimiz bir sanatçı Rodin.Phidias ve Michelangelo'yla birlikte heykel sanatının gelmiş geçmiş en büyük üç ustasından biri. Sakıp Sabancı Müzesi bir sanat dehasını daha İstanbullu Türkiyeli sanatseverlerle buluşturmuş. Haziran ayından beri devam eden ve Eylülde sona erecek bu sergiyi çok merak ediyordum. Picasso sergisini gezememiştim ama İspanya'da Picasso Müzesine gittiğimden o kadar da üzülmemiştim. Ama Rodin'i kaçırmak istemedim ve bugün kendime tatil verip annemi de alıp sabahtan Emirgan'daki eski adıyla Atlı Köşk şimdiki adıyla Sakıp Sabancı Müzesine doğru yola çıktık. Muhteşem bahçeden yukarı doğru yürürken arkamızda kalan manzara dünyada sayılıdır herhalde. Bu kadar mı güzel olur bir yer bir şehir. Aynı şeyi müzeye girerken de hissettim. Avrupa'da o kadar şehir gezdim müze gezdim İstanbul'dan bu müzeden hiç farkı yok. İçeride sesli bilgi sistemi de olduğundan doküman alma gereği duymadık.
Rodin'in "Düşünen Adam", "Öpüşme", "Cehennemin Kapısı", "Balzac" yapıtları en çok ilgimizi çeken heykeller oldu. Yapıtlarıyla olduğu kadar düşünceleriyle, kavgalarıyla, ünlü aşkları ve çalkantılı yaşamıyla bir çağa damgasını vurmuş bir deha Auguste Rodin. Malesef müzeye girerken cep telefonu kapatma ve fotoğraf çekmeme zorunluluğu olduğundan burada heykelleri anlatmakla yetiniyorum. Ama fırsat bulduğunuzda bu sergiyi kaçırmayın derim. Sabancılara da tarihi, sanatı ayağımıza kadar getirdikleri bir kez daha teşekkürler. Müzenin hemen bitişiğindeki eskiden Sabancı Ailesinin evi şimdi müze olarak hizmete açılan Atlı Köşkü gezerek turumuzu tamamladık.

Tuesday, August 01, 2006

OYUNCAK DÜNYASI



Şimdiki çocuklar çok şanslı. Aslına bakarsanız anne babalar da onların sayesinde şanslı. Küçüklüğümde hayal bile edemediğim oyuncaklara şimdi kızımla beraber doyuyorum. Hatırlarım bir samandan yapılmış eşeğim vardı Cundadan alınmış. Benim için çok değerliydi. Genelde çocukluğum oyuncaklardan çok bahçeden topladığımız yaprakların içine çamur doldurarak sardığımız dolma oyunlarıyla geçti. Tabi tadı da başkaydı bu oyunların. Şimdi kızım Duru'nun odası sanki bir oyuncakçı dükkanı. Aslında ben çok fazla oyuncak almıyorum alma yanlısı da değilim. Genelde bazı oyuncaklarını belli bir dönem için kaldırıp ileriki zamanlarda çıkararak onun özlemesini ve tekrar ilk günkü hevesiyle oynamasını yeğliyorum. Bu konuda babamız biraz daha esnek ve ne zaman dışarı çıksalar baba kız Duru mutlaka bir oyuncakla dönüyor eve.Tabi siz düşünün kimle sokağa çıkmak ona cazip geliyor? Şu anda en popüler oyuncaklarımız ise bu gördükleriniz. Şu iki katlı dubleks evimiz bizim herşeyimiz. Günaydınla başlayıp iyi gecelerle bitirdiğimiz ne senaryolar kuruluyor ve yaşanıyor bu evde bir bilseniz. Ev de ev ama, her objeyi gerçek sesiyle canlandırmışlar. Bu oyuncak geldi geleli Durunun kelime haznesi çok gelişti diyebilirim. Makyaj masamız ise dışarı çıkmadan önce tarandığımız ve aynasında kendimizi seyrettiğimiz yer. Aslında -yeni nesil neden bu kadar akıllı, sanki herşeyi bilerek doğuyorlar gibi- aslında bu soruların yanıtını bu oyuncaklara bakarak verebilirsiniz. Hangisi daha doğru eskiden çok takılıyordum, doğada taşla toprakla büyüyen mi, teknolojiyle, oyuncakla büyüyen mi? Şimdi ikisini de yaşatmaya çalışıyorum kendi çocuğuma. Her ikisinden de öğreneceği çok şey var. Ama ben de bu oyuncaklara bitiyorum ne yalan söyleyim?