KEVSER AYDOĞDU İLE MUTFAK DENEYLERİ

Karlar yağdı, sömestre tatili bitti, kızaklarla kayıldı, yemekler yendi bir uzun hafta geçti. Bu uzun ve dinlence dolu tatilden bana kalan en güzel anı da hafta sonu Adapazarı'nda katıldığım "Osmanlı Mutfağı" oldu. Bundan üç yıl önce katıldığım bir yemek kursunda tanıştığım, çok da sevdiğim güzel kalpli arkadaşım Kevser, yaşadığı şehir olan Adapazarı'da harikalar yaratıyor. Mono Cafede yiyecek koordinatörlüğü yaparken aynı zamanda kendisi "Kevser Aydoğdu İle Mutfak Deneyleri" adı altında yemek yapma çalışmaları düzenliyor. Çay saatinden tutun, balık ziyafetlerine, tatlılardan tutun etli yemeklere...Ben de bu hafta sonu açmış olduğu Osmanlı Mutfağı çalışmasına katıldım ki, bu kadar keyif alarak yemek hazırlamak ve bu denli hoş insanlarla tanışmak da işin bir başka güzel yönü oldu. Sevgili Kevser yemek konusundaki araştırmalarını, gezip gördüğü kültürleri, katıldığı yarışmalardaki deneyimlerini o kadar güzel harmanlayıp bir eser çıkarmış ki ortaya hakikaten de insanın gurur duyası geliyor.

Yemeklerin pişme süresine göre başlayan kurs, katılımcıların tümünün bayan olması sebebiyle hem bol çeneli hem de kahkahalı ve bir o kadar da başarılı geçti diyebilirim. İlk olarak Helatiye adı verilen, Adana yöresinde bici bici diye bilinen tatlı yapımı ile işe koyulduk. Şah Cihangir ve Bayezid'in, 1539 yılı kasım ayının 2. yarısında Edirne'de düzenlenen sünnet törenlerindeki çanak yağması ziyafetinde yer alan Badem Çorbasının hazırlanışı ise hakikaten görülmeye değerdi. Bademler ayıklanırken ne yalan söyleyim kaçamak yapıp yemesi de bir o kadar zevkliydi. Zeytinyağlılara bayılan ben o gün öğrendiğim Tarçınlı Kerevizli Fasulye Pilakisini mutfağımın ana yemeği yaptım bile. İster tavuk ister kuzu ya da dana etiyle hazırlanan "Yahnilerin Ulusı" tam bir davet yemeği. Yanında Dane-i Bulguru Hassa adı verilen kestaneli bulgur pilavı ile tabi. Lor Mahlutu hem sabah kahvaltılarında hem de beş çaylarında servis edilebilecek hafif bir garnitür aynı zamanda. Yemekler bu kadar iddialı ve süslü olmasına rağmen sevgili arkadaşım bir o kadar doğal, rahat ve sadeydi. Tam bir hanımefendi.

Bu kadarla kalmadı tabi, çok sevgili Aylin ile tanışmak da o günün ayrı bir katma değeri oldu bana. Aylin tam bir şirine, yaptığı tatlılar, kurabiyeler ve pastaları da Aylin Canay'ın blogundan takip edebilirsiniz. Yaklaşan sevgililer günü için hazırladığı kurabiyeleri bize hediye etmesi ise ayrı bir jestti doğrusu. Hem yemek öğrendim hem yedim hem Kevser'in hediyesi salça, Aylin'den kurabiye...Daha ne olsun ki...Bu kadar üretken, yaratıcı, çalışkan ve bir o kadar da mütevazi dostlar kazandığım için çok ama çok mutluyum.


Yemek tariflerine gelince, evde tekrar yaptığımda eğer sevgili Kevser'in de izni olursa tabi ki paylaşırım.

BÖYLE MAHSUR KALMAK HERKESE NASİP OLMAZ

Bembeyaz her yer, tek bir ses yok, karda sadece kendi izlerimiz var. Site bomboş, tertemiz, sakin, ağaçlar bembeyaz, yerler metre metre karla kaplı. Ne bir araba ne bir gürültü ne bir karmaşa. Evde şömine harıl harıl yanıyor, börek pişiyor, kek soğuyor, köpek uyukluyor, çocuk habire oyun oynuyor, anne kitap okuyor, örgü örüyor, film izliyor, uyuyor, karda yürüyor, beraber kızakla kayılıyor, dev kardan adam yapılıyor, akşam oluyor, kestane pişiyor, ıhlamur kaynıyor, bembeyaz inci kar taneleri yine başlıyor dökülmeye...sabah oluyor beyaz çarşaf kaplıyor yine her yeri, odunlar taşınıyor içeri. Herşey yeniden başlıyor. Mahsuruz kar altında, ama böyle mahsur kalmaya can kurban. Yine döneceğiz şehre yakında, kavgaya gürültüye.. ama şimdi tatlı bir rüyadayız , kimbilir ne zaman bir daha yaşanır böyle bir rüya..Uyanmak istemiyoruz galiba.

Sevgi ve Tebessümle Kalın

Okul yıllarında hiç hayran olduğunuz bir öğretmeniniz olmuş muydu? Bilgisine, tipine, yaşına, güzelliğine, yakışıklılığına, samimiyetine...Herhalde hepimiz zaman zaman öğretmenlerimize hayranlık duyup onlar gibi olmaya çabaladık ya da en azından ben tattım böyle duygular. Özel bir lisede geçen on rakamlı yaşlarımda biz öğretmenlerimize hayrandık ve onlarla aramızda çok da sıkı bir bağ vardı. Bizim için ağabey abla gibilerdi. Okulumuzun ilk öğrencilerinden olmanın verdiği fırsat bir yana öğretmenlerimizin de yaşları bize çok yakındı. Şimdi düşünüyorum da bize öğretmenlik yaparken aslında onlar da ne kadar gençmiş. O zamanlar kurduğumuz bağlar, karşılıklı sevgi ve saygı yıllar sonra yeniden hem de daha da kuvvetle gelişir mi? Hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanan ben işte yıllar sonra, bahsettiğim öğretmenlerimden biriyle iki yıl önce karşılaştım. Paylaştık, beraber seminere katıldık, arada konuştuk sohbet ettik. Hayatlarımız devam ederken biz hep bir yerlerde karşılaşmaya devam ettik. Kimi zaman yağmurlu bir günde tost büfesinde, kimi zaman bir spor salonunda barfiks çalışırken kimi zaman da bir kişisel gelişim seminerinde. Evren bizi buluşturdu hep ve şimdi ben de sizleri buluşturmak isterim öğretmenimle. Spor akademisi mezunu olan Ali Murat Güldoğan, şu an kişisel gelişim, kendiyle ilgili farkındalık, reiki gibi insana çok fazla değer katan güzel konularla ilgileniyor ve bunları "sevgi ve tebessümle kalın" adlı blogunda sizlerle paylaşıyor. İçinizi bir parça ısıtmak ve yaşadığınızı hissetmek istediğinizde bir bakın, çok şey bulacaksınız.

Sevgi ve tebessümle kalın.

SİZ NE ALIRDINIZ

Dünkü yazımda "eski çocuklukların tadı başkaydı" demekle beraber bugün "şimdi ki çocukların fırsat ve olanakları daha çok" diyorum. Bu fırsat ve olanaklara sahip olanlar var olamayanlar var, tabi olanlar da ne kadar farkında şanslarının orası tartışılır. Bizim evde kızımın oyuncaklarıyla herhalde on çocuk daha büyür. Ona sorarsanız hiç oyuncağı yok. Her defasında kınadığım halde bazen babası bazen ben yine de tutamayıp alıyoruz istediklerini. Son zamanlarda biraz daha aldığımız şeylerin cinsini değiştiriyoruz ve uzun süre ilgisini kaybettirmeyecek oyun ve aktivitelere yöneliyoruz. Tabi çocukları da anlamak gerek aslında, biz bile gittiğimiz oyuncakçı ve kitapçılarda çılgına dönüyoruz gördüğümüz manzara karşısında. Rengarenk boyalar, masal dünyasını andıran oyuncak evler, bebekler, hayvanlar...Al alabilirsen çocuğu bunların önünden.

Hafta sonu aldığımız bu seti görür de hangi kız çocuğu almak istemez? Binbir çeşit boncuk....İpleri de beraber. Hele benim kızım gibi süslü birini asla alamazsınız karşısından. Boncuk mağazasından tek tek alabileceğimizin çok daha düşük fiyatına aldığımız bu set, sömestre tatili için de bayağı bir meşgale oldu bize doğrusu.

Boncuk diziyoruz evet, babaya tesbih, anneye kolye, kıza bilezik...siz ne alırsınız?

BEMBEYAZ ÖRTÜYLE KAPLANDI ŞEHİR

Uzun yıllar önce, daha ortaokuldaydım sanırım. Çok karlı geçerdi kışlar, İstanbul'da. Bir yağdı mı bir ay kalkmazdı ve neredeyse okullar sürekli tatil olurdu. O tatil zamanları benim için ayrı bir mutluluktu çünkü annem de evde olurdu. Öğretmen olan annem o zaman bir de idarecilik yaptığından sürekli evde bizimle olamazdı ve bu kar tatilleri hepimiz için bir fırsat olurdu. Tabi çok fazla eğlence yoktu bahsettiğim yıllarda.Televizyonda bile belli saatlerde renkli yayın yapılırdı. Tabi tatil olunca çocuk programlarına ağırlık verilirdi. Bu saatleri kaçırmaz televizyon izledikten sonra dışarı kar topu oynamaya çıkardık. Lojmanda geçen çocukluğumuza dair hatırladığım en güzel şeylerden biri de koskocaman bahçeler, parklar ve meyve ağaçlarıydı. Kızakla kayar, kardan adam yapar doya doya yaşardık. Bir de beş çayına giderdik bu kar tatillerinde annemle. Kime gidelim diye sabahtan program yaptırırdım anneme, içimde kalıyordu ya normal günlerde annemle gidemediğim beş çayları. Çcukluğumda kar tatilleri vardı işte böyle.

Kendi çocuğumla da bu kar tatilleri gibi olmasa da keyifli zaman geçirmeye çalışıyoruz bembeyaz örtüyle kaplanmış şehrimizde, bu ara. Dışarı çıkıp bulabildiğimiz daracık parklarda kardan adam yapmaya çalışıyoruz, dvd izliyoruz, ev oyunları oynayıp dans ediyoruz.Sanki yapacak çok şey var mış gibi geliyor ama yıllar geçtikçe zevkler azalmış mı ne. Ya da kar eskisi gibi değil ya da biz eski biz değiliz, ya da şehir eskisi gibi değil. Ne değil bilmiyorum ama eski karlar başkaydı ya da eski çocukluklar.

GAZETEDEYİM

18 OCAK 2009 Hürriyet Gazetesi Seyahat Eki'ndeyim.
http://www.hurriyet.com.tr/seyahat/13504127.asp?gid=56
Beni okuyan, yorum yapan, tanıdığım, tanımadığım, bu köşeden tanıştığım herkese teşekkürler.

BİRİ BANA YARDIM ETSİN

Ben bu ara ölümü çok düşünüyorum. Ölümden korktuğumdan değil, öldükten sonra kaçıracaklarımdan, ya da ölünce göremeyeceklerime üzüldüğümden. Genç yaşta ölümleri duyunca daha bir düşünmeye başladım. Herkese mahsus birşey, bana gelmez, uğramaz, teğet geçer diyemeyiz ki. Geliyor başına herkesin, yaşa, cinsiyete, sağlığa, iyiye, kötüye bakmadan geliyor. Düşünüyorum ölünce kim üzülür kim sevinir, güzel şeyler söylerler mi ardımdan...Biliyorum daha evvel de yazmıştım bir şeyler buna benzer. Dedim ya düşünüyorum, geliyor aklıma. Hele bir de üzdüklerimi, bilmeden kırdıklarımı düşününce daha bir aklıma yerleşiyor. Ben ölürsem ya da onlar...nasıl affedeceğiz birbirimizi, nasıl vicdanımızı rahatlatacağız? Kırmayım, kırılmayım diyorum her defasında, ayırt etmeden seveyim herkesi bana yaptıklarına bakmadan diyorum ama tam olarak beceremiyorum. Yapabilen var mı, varsa biri bana yardım etsin.