ARTIK YAZ GELDİ

Uzun zamandır yazamadım, buralardaydım aslında, ama hastalıklar, ufak seyahatler, koşturmalar ve de yazın o hafifliği ile boşladım biraz yazmayı galiba. Sevdiklerimle daha çok vakit geçirmek, hobilere biraz daha zaman ayırmak, kızımla vakit geçirmek derken bazen hiç yazasım olmadı bazen de düşüncelerimi tam aktaramamaktan korktum. Şimdi tekrar geldim ve buradayım, bekleyin neler neler gelecek yakında benden... Ama şimdi ağzımız tatlansın, gönlümüz neşelensin diye benden bir kek tarifi... Evin içinde en sevdiğimiz koku, kek kokusu Duru ile. Hele o fırında pişmenin son dakikalarındaki koku....Yanına bir fincan çay ile işte ACIBADEMLİ KEK. 2 adet büyük ya da 8 adet küçük acıbadem kurabiyesi, 3 yumurta, 1 su bardağı süt, yarım paket yumuşamış margarin, 1 su bardağı tozşeker, 1 paket kabartma tozu, 2,5 su bardağı un. Eğer çok şekeri isterseniz 1,5 su bardağı şeker de kullanabilirsiniz. Ufak parçalara blödüğünüz acıbadem kurabiyelerini süt ile ıslatıp yarım saat bekletiyorsunuz. Derin bir kap içine yumuşak margarin, 1 yumurta ve şekeri koyup mikserle birkaç dakika çırpıyorsunuz. Daha sonra ikinci yumurtayı ekleyip, yine çırpıyorsunuz ve son yumurtayı, sütlü kurabiyeleri, un ve kabartma tozunu ekliyorsunuz. Bir kaç dakika daha çırpıp, yağlanmış kek kalıbına döküyorsunuz. 5 dakika önceden yakılmış 175 derece fırında pişiriyorsunuz. Harika bir kek ve harika bir koku....

Bir alıntı

Bir alıntı;

Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölümvardı... Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde..Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzdekendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"... Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum... Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an... Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...
Diyordu ki; " bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi,dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız...Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini,onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın...O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün...
Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin...
Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...
Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz...
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi...Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım...Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini...hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı...görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu...Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu per perişan...
Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla...Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını... Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna.."diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur.." diyordu...Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup...
Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...
Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim...Almam gereken dersi ve mesajı almıştım...Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum...Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum...Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik...Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline...
Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı..Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında...Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları veyaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde... İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...
Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım...Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi,deşifre etmem gereken metin...Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu...Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti.. ağlayacaktı aklına geldikçe...
Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları... Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu... "hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni...
Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle... Bak mezuniyet törenimde de babasızdım... Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine..."diyecek canı yanarak bir köşede...
Sevgili eşim... Benim muhteşem hatunum... Nasıl dayanır bensizliğe?...O ki, benim için herşeyini feda edip koşmuştu bana...Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı...Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti...Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı...Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne...Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün...Tek cümlesi takıldı o an içime; " Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani beraber ölecektik ?..."
Babam-annem, o bugüne kadar evlat olarak mutluedecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar...
Helaldi şüphesiz hakları...Bilerek hiç kırmamıştım onları... Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım....Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak...Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek...
Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...
Düşünün, birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş"diye... Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...
Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi...Oysa ki yazarın amacı " Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini " göstermekti...Benim de öyle...Lafı çok uzattım farkındayım...Ama dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı...
Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM...
Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"...Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...
Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş,oyun perde demişti...
Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde birdaha açılmamak üzere kapansaydı...
İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmişolmalı... Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence...
Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim...Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah tan başkabilen yok...
İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin...
Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin...Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...Ve en önemlisi;
VERDİĞİ-VERMEDİĞİ, ALDIĞI-ALMADIĞI HERŞEY İÇİN,TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADANA
CAN DÜNDAR

CERCİS MURAT KONAĞI

Henüz gitmediğim ama gezi programımda ilk sıradaki yerlerin başında geliyor Mardin. Doğasıyla, tarihiyle görmeyi istediğim bir yer olmakla beraber mutfağını da çok merak ederim yıllardır. Mardin mutafığında -yörede yetişen baharatların çeşitliliği sayesinde - etlerin çok leziz olduğunu duyarım hep. Mardin'e henüz gidemedik ama Mardin hemen yanıbaşımıza geldi dersem yalan olmaz. Tabi ki koca konak gelmedi ama konağın yemekleri hemen Suadiye ile Bostancı arasındaki sahil yolunda Geleneksel Mardin Mutfağı olarak Cercis Murat Konağında İstanbullularla buluşmaya başladı. Restorana girer girmez özel bir ilgiyle karşılanıyorsunuz, çalışanları son derece güleryüzlü ve misafirperver. Özel olarak hazırladıkları kırmızı şarap harika ama bir hayli genişçe gümüş bir tasta geliyor. Ama tadına doyum olmuyor, benim favorim meşhur meze tepsileri oldu. Gümüş kepçeler içinde tam 10 çeşit meze akşam yemeği için ideal, ortadaki özel yoğurt da kaymağı oluyor yemeğin. Yanına bir de nar salatası isteyince of of of.....Mezelerin adı çok değişik; davut çelebi (bulgur köftesi), muhammara, manş fasulyesi, kurutulmuş domates, taş kırma zeytin, küflü yoğurt, tebbel (tahinli patlıcan), frig salatası, sebzeli patlıcan ve humus. Bunların hepsinin tadına bakarken doyuyorsunuz zaten. Özel ikram kurabiyeleri ve gül lokumlarından sonra, elinizi yıkamanız için size gümüş maşrapadan su döküyorlar ve ardından da bembeyaz el bezleri. Tam bir müşteri bilinci ile hareket eden Cercis Murat'da çocuklar için oyun salonu da mevcut.

RAHMİ KOÇ MÜZESİ

İstanbul'da güzelim Haliç'in kıyısında öyle bir mekandan bahsetmek istiyorum ki , her yaştan insana hitap eden , içinde bir sürü ilginizi çekecek sergi bulunan, harika restoranı, barı olan ve mimarisiyle bugüne kadar benzerini az göreceğiniz bir müze burası. Rahmi Koç Müzesi 'ne neden bugüne kadar gitmemişiz şaştım doğrusu. Koleksiyon açısından bu kadar zengin bir müzeye çok az rastlanır herhalde; endüstriden, iletişim araçlarına, ulaşım gereçlerinden geleneksel dükkanlara kadar tüm aile hepimizin ilgisini çekti. Duru ise her türlü ev aletinin çalıştığı hem de siz düğmesine bastığınız anda çalıştığı yere bayıldı. Çamaşır makinesinden süpürgeye kadar herşeyi çalışır vaziyette yani iç aksamını görüyorsunuz. Bulaşıklar makinede nasıl yıkanıyor, saç kurutma makinesi düğmeye basınca nasıl harekete geçiyor hepsini ilgiyle izledi, tabi her birini tek tek kendisi çalıştırdı. Müzeyi gezerken birşeyler atıştırmak isterseniz Demlik Kafe tam size göre, yok eğer şöyle güzel bir yemeği Haliç kıyısında yemeliyim diyenlerdenseniz o zaman Halat restoran sizlik, ya da Fransız mutfağının sunulduğu ve ilginç dekorasyonunun olduğu Cafe Du Levant. Ayrıca müzeye ait atlı karınca çocukların çok ilgisini çekiyor.

Güzel bir pazar günü geçirmek, eski İstanbul semtinde bir harika eser gezmek ve tüm aile ortak bir zevki paylaşmak istiyoruz derseniz Rahmi Koç Müzesi bizce mükkemmel bir seçim.

Annemin yeni sergisi

Bugünlerde yolunuz Kadıköy'e düşerse annemi göreceksiniz, Eminönü-Karaköy iskelesinin üst katında. Yeni sergisi bugün başladı ve on gün boyunca açık olacak. Bu serginin konusu "pencereler" ama benim için en güzel yanı, rahmetli dedem ve anneannemin gençlik halleri var bu sergide. Canım annem onlar anısına yaptı bu resmi. Onları tekrar andık bugün ve onlar mutlaka yukarılardan bizi gördü ve gülümsedi. Ruhunuz şad olsun, anneciğimin de ellerine sağlık.

Yine yeşillendi 8. kat camları

Hayatın tatlı anlarını sayın deseniz bana, "dalından meyve koparmak ya da domatesi, biberi bahçenden alıp yemek" herhalde ilk sıralarda gelir. Bunun için de bahçeli bir ev olması gerek diyeceksiniz en azından geniş bir balkon ya da...İstanbul'da malesef bunlar biraz lükse giriyor hele ki bizim gibi evinize balkon yapılmamışsa, hiç şansım yok diye oturup sızlanabilirsiniz. Allahtan cin fikirli insanlar var da her derde bir çözüm var ülkemizde, pencere önü bostanlar da sizin bahçe keyfinizi, kıvırcık, dereotu, kereviz yaprağı, taze soğan ve daha sayamadığım bir çok yeşilliği evinizde kolayca yetiştirmenize yardımcı oluyor. Tabi pazarlarda satılan ve şu an bolca bulabileceğiniz fideleri de saksıya dikip yetiştirebilirsiniz cam önlerinde. Benim en sevdiğim salata karışımı olan roka, dereotu, kıvırcık olunca tabi ilk tercihlerim de bunlar oldu yetiştirmek için. Hele içine biraz da enginar koyunca yemeyin de yanında yatın oluyor. Duru için kiraz domates ektim ama henüz çiçek açma aşamasındalar.

Sekizinci katta oturup, "salatalığı kendim yetiştirdim", "dereotları bahçemizin mahsülü" demenin tadını başka ne verebilir ki?

SEN ÇOK YAŞA YAŞAR USTA

"Bilmece bildirmece dil üstünde kaydırmaca" haydi bilin bakalım, "dondurma" diyorsanız yanılıyorsunuz. Dondurma değil yanıt; sadece ve sadece Yaşar Usta'nın dondurması. Dondurmayı severdim ama müptelası olmadım hiç ta ki kızım Duru dondurmanın tadını öğrenip sürekli yemeye başlayıncaya kadar. Yıllardır annemler hep evimizin çok yakınındaki dondurmacı Yaşar Usta'dan bahseder durur ve neredeyse yazın her akşam mutlaka gider özellikle kavunlusunu yerlerdi. 2 yıl oldu bizim de Yaşar Usta müdavimi olalı. Bu kadar mı lezzetli bu kadar mı taze bu kadar mı meyve tadında olur bir dondurma. Kavunlusunu yerken sanki masada oturmuş kavun dilimi yiyorsunuz, çileklide çileğin o ince çekirdekleri ağzınızda, limonlusu hani limonu alıp salataya koyasınız geliyor. Yaşar Usta'ya sorduğumda bu kadar lezzetli dondurmanın sırrını bana üç şey söyledi: Temizlik, Dürüstlük, Sevgi. Temiz olmalıyım diyor, buradan çocuklar dondurma alıyor, aileler paket paket evine götürüyor, nasıl aile bireylerinizin temiz gıdalar almasını isterseniz işte ben de her müşterimi ailemden saydığım için temiz olmalıyım diyor. Dürüst olmalıyım, para kazanmak pahasına katkı maddeleri koyup mini mini yavruları kandıramam diyor ve son olarak da işimi severek yapıyorum diyor. Yaşar Ustanın dondurması neden diğerlerinden farklı, bir kere hiçbir katkı maddesi yok içinde doğal meyvalar kullanıyor, aslında şeker de kullanmak istemiyormuş ama meyvanın asidini dengelemek için toz şeker kullanmak zorundaymış. Sadece meyve ve şeker. Meyveleri kendi elleriyle seçiyor, hangi meyve varsa mevsimine göre. Bu nedenle de dondurma çeşitleri değişiyor sezona göre. Meyveleri seviyor, okşuyormuş Yaşar Usta. "Onlara nazik davranacaksın, hırpalamayacaksın" diyor. Öyle son teknoloji makine filan kullanmıyor, şık şıkıdım dükkanı yok, hani şatafat arıyorsanız yanılırsınız. Bostancı'da minibüs caddesinin üzerindeki ışıklarda bulunan Shell Benzincisinin tam karşısında, Biberoğlu Fırınının önünde eski tip dondurma tezgahında yapıyor bu güzel dondurmaları ve ancak bir kaç masa var oturup dinlenebileceğiniz. Tezgahın önü her daim kalabalık, kimi ayak üstü yiyor kimi paketle evine götürüyor. En takdir ettiğim yanı da Yaşar Usta'nın her daim güler yüzlü, çabuk ve müşteri odaklılığı. Herkese söyleyecek güzel bir lafı, ikram edecek bir top dondurması mevcut. Bu akşam dondurmalarımız da onun ikramıydı.

İşini aşka dönüştüren ender insanlardan o, sen çok yaşa Yaşar Usta.

DUO 2

Size de olur mu hiç hani bir tatlı krizi gelir akşamın bir saatinde her yer kapanmış ya da pişirmek için çok geç olur bazen. Benim sık yaşadığım bir durum bu ve öyle meyve filan da yetmez hiç. İşte bu zamanlar için stokta her zaman pratik birşeyler bulundururum. Dr.Oetker ürünleri de en çok tercihim. Bu ürünlerden en son denediğim Duo 2 pudingler ise bir harika. Henüz sadece çilekli ve fıstıklısı var ama yakında başka çeşitleri de çıkar bana kalırsa çünkü hem yapımı pratik hem de sunumu harika. İki renk olarak yaptığınız bu tatlıları aslında buzdolabında bekletmek gerek ama benim gibi sabırsızsanız da biraz ılıyınca mideye indirebilirsiniz. Tabakta harika bir sunumu var ben bir çilek, birkaç nane yaprağı ve antep fıstıkla süsledim. Sizin tercihiniz ne olacak bakalım?

KIZIM BÜYÜYOR

Sevinmenin yanında bir yanım da üzülüyor çünkü kızım büyüyor...Benim küçük, minik, daha dün 2800 gram doğan kızım, dişleri yeni çıkmaya başlayan prensesim, agular yapan güzelim büyüyor. Bana bakıp gülen, ninnilerle uyan kızım büyüyor. Her geçen anneler günü onun büyüdüğünü hissediyordum ama bu anneler gününden bir önceki gün yaptığı sunumuyla onun artık bir yetişkin birey olmaya başladığını resmen gördüm ve hissettim. "Portfolyo sunumu" dedikleri bir aktivite hazırlamışlar okulda. Her çocuk kendi anne babasına öğretmeni eşliğinde bir konu üzerine sunum yapıyor. Konumuz "trafik ve trafik kuralları" idi. Armut dibine düşer misali kızımız da anne babasının izinden gidip bizim mesleği mi seçecek bilemem ama sunum yapmaya erken başladı.

Benim bıdır bıdır konuşan hatta geveze denebilecek kızım dut yemiş bülbüle dönüştü sunum sırasında, bir heyecan bir sessizlik sormayın. Hani yüzünü görmesem, okula kendi ellerimle getirmesem inanmam bu kızın benim kızım olduğuna. Bir babasına bir bana bakıp durdu, tüm kuralları çok iyi bilse de çok konuşamadı ama ne olursa olsun o benim canımdı. Bana verilen en güzel armağan o. Yaptığı sunumla, şirinliğiyle, dimdik duruşuyla bana en güzel anneler günü hediyesini de verdi. Ya olmasaydın, ya bu dünyaya gelmeseydin ne yapardım ben canım kızım? Annen olduğum için, bana bu sevgiyi yaşattığın için ve herşeyin için sana çok teşekkür ederim birtanem.

YAKINDA ANNELER GÜNÜ

Yıllar ne çabuk geçiyor, hamileyken kutladığım anneler gününde Ağva'daydık, hava sıcak mı sıcaktı yani bu senenin mayıs ayı gibi değildi. Çok heyecanlıydım artık ben de bir anne adayıydım ve şimdi kızım var yanımda ve bana ne alacağını düşünüyor kaç gündür. Ben ne zaman büyüdüm, ne zaman annem için hediye seçerken şimdi kızım beni düşünüyor, ne zaman anne oldum da kızım kocaman oldu. Zaman; depolanamayan, saklanamayan, istif edilemeyen zaman...İşte su gibi akıp gidiyor. Hediye dedim de aslında tabi ki amaç hediye değil, sadece o gün kendini özel hissetmek, onu özel hissettirmek ve en önemlisi de manevi olarak annelerimizi tatmin etmek. Anne olunca anlarsın derdi annem hep, bana göre başı sıkışınca ona göre üzülünce, onu üzünce. Şimdi çok iyi anlıyorum onu. Anneme farklı bir armağan vererek gününü kutlamaya karar verdim bu yıl ve önceden bir çanta ördüm ona, benim el emeğim olan. Siz de anneniz için bu çantayı çok kolay yapabilirsiniz ve mahallenizdeki bir çantacıya sap, astar ve fermuar diktirebilirsiniz. Emin olun paralar dökeceğiniz herhangi bir hediyeden çok daha kıymetli olacaktır onun için. Hem de tek ve ona özel. Henüz 4 gün var ve bu çanta çok pratik.

Bugün Hıdrellez

İşte bugün hıdrellez, dileklerin gerçeleştiği duaların kabul gördüğü gece. Hızır ve İlyas hazretlerinin yer yüzünde buluştukları gün bugün. Rivayete göre bu gece Hızır'ın uğradığı yerlere ve dokunduğu şeylere bereket gelirmiş. Küçükken hatırlardım, mahallede ateş yakılır gençler dileklerini tutup üstünden atlardı biz ise annemle beraber dileklerimizi bir kağıda yazar ve gül ağacının altına bırakırdık. Şimdi ben anne oldum ve bu gece küçük kızımla dileklerimizi kağıda çizip gül ağacının altına gömdük, sabaha almak üzere. Kızım ne kadar heyecanlandı küçücük elleriyle ne resimler çizdi, kendine göre neler diledi bir bilseniz.

''Kul sıkışmayınca Hızır yetişmez" atasözü de sanırım bugünü belirtmek için söylenmiş.

Bu gece Hıdrellez ve Hızır bu gece dolaşacak dileyin ne dilerseniz....

ZOR GÜNLER

Zor günlerden geçiyor ülkemiz, doğuda yaşanan terör olaylarına sadece izleyici olarak kalıyorduk ki, geçtiğimiz gün evimizin hemen arkasında hücre evi basıldı. Biz kızımla olaylara istemeden de olsa şahit olduk, önümüzde yaralanan oldu, bomba seslerini evimizde duyduk, silahlara şahit olduk. Suçlu, suçsuz ölenler, yaralananlar,...Arka caddede kan gövdeyi götürüyor, ön caddede hayat devam ediyor, insanlar pastanede oturuyor, okulda ders devam ediyor, hemen arka caddede yerde bir ölü, bombalar...Hayat işte diyoruz buna. Bir şeyler iyiye gitmiyor, hayat daha da zorlaşıyor, canlar yanıyor, zor günlerrrr geçiyor umarım çabuk geçer. Bu zor günlerde biraz tat biraz neşe için öylesine bir lezzet için benden size çikolatalı çilek. Yapımı çok kolay, bir tava içinde kaynattığınız suyun içine cam kase koyup evde kalan çikolataları atıp eritiyorsunuz, aman dikkat içine su kaçmasın eriyen çikolataların. Çilekleri sıcak çikolataya batırıp soğuyunca servis yapıyorsunuz, bilmem moralinizi düzeltir mi?

PIRLANTA ET

Yandaki fotoğraflara ilk baktığınızda burayı ne dükkanı sanacaksınız merak ediyorum. Su sebili, oturma grubunun yanında çeşit çeşit çay ve kahveler, plazma televizyon, canlı bitkiler, oyuncaklar ve mis gibi parfüm kokusu...Burası bir kasap...evet bir kasap ama işte ayrıntılarla fark yaratmış, kalitesini hizmet anlayışına yansıtmış, içeri gelen her müşteriye özel davranan onu bekletirken güzel vakit geçirmesini sağlayan bir kasap. Kızım geçen gün "kıymacı" diye anlattı et satan yeri anlatırken, kimine göre kasap, kimine göre kıymacı, kimisine et butik...isim çok önemli değil önemli olan sunulan hizmet. Gerçekten Pırlanta Et'ten içeri girer girmez mis gibi parfüm kokusu karşılıyor sizi, o alışageldiğimiz et kokusu yok ya da sıra sıra asılmış halde değil etler, arka bölümde. Siz vitrinde güzel tanzim edilmiş ve kendilerinin hazırladığı özel etleri görüyorsunuz. İstediğiniz et hazırlanırken oturup çayınızı içebiliyorsunuz ve televizyonda son haberleri takip ediyorsunuz. Çocuğunuz varsa yanınızda hiç merak etmeyin onlar da düşünülmüş. Oyuncaklar tam onlara göre. Ve asıl işleri yani etleri....Hayatımda hiç sevmediğim ciğerin müdavimi oldum, bir dana ciğerleri var ki Türk lokumu. özel hazırladıkları bonfileler, kavurmalar herşeyiyle mükemmel. Ufuk ve Uğur kardeşler kendi kişisel kalitelerini etlerine de yansıtmışlar ve gerçekten yaptıkları işi tam anlamıyla harika yapıyorlar. Kredi kartı ile evinizde ödeme kolaylığı da sunuyorlar. Sipariş hatları, 0216.384.36.34, web sitelerinin de yakında açılacağını söylediler.

İşte bu dedirtiyorlar insana, önemli olan ne iş yaptığınız değil işi nasıl yaptığınız. Tebrikler Pırlanta Et, Ufuk ve Uğur.

BİZ FAKİR Mİ OLDUK ANNE?

"Biz fakir mi olduk anne? " diye 4,5 yaşındaki kızım sordu geçen sabah. Sebebi de, ona örmek istediğim yeleğin kalıbını çıkartmak için kestiğim gazete kağıdını üstünde denememdi. Gazete kağıdı giymem diye isyan etti önce, sonra ikna oldu ama biz fakir mi olduk anne, niye gazete giyiyorum dedi. O yaştaki bir çocuğun fakir kelimesinden çıkardığı anlam tam olarak neydi, ona göre kim ya da kimler fakirdi, fakirler ne giyer ne içerdi tabi ki tam olarak anlayamadım ama vereceğim yanıtı kendi içimde bayağı düşündüm. Hayır fakir değiliz, hayır fakir olmadık, fakir değiliz ama bu hiç fakir olmayacağımız anlamına gelmiyor, fakirlik göreceli bir kavramdır.....ve daha bir sürü yanıt. Ne demeliydim, onun yaşı nasıl bir yanıtı anlayabilir bilemedim ama fakirlik, zenginlik o yaştaki çocuk için bile çok önemli bir yer kaplamıştı hayatında. Kim istemez ki evladının ömür boyu kalbi de gönlü de cebi de zengin olsun ama hayat süprizlerle dolu, bunu da bilmesi gerekiyor.

Bernard Shaw ne demiş "Diş ağrısı çekenler, dişleri sağlam olanları; yoksulluk çekenler parası bol olanları mutlu sanır."Mutluluk sadece para ile olsaydı hep zengin ol derdim böyle dua ederdim güzel kızım sana ama küçük şeylerle mutlu olmayı bil diyebilirim sadece , bazen bir gazete kağıdını giymek de insanı çok mutlu edebilir, buna mutlu olmak için de çok sebep sayabilirsin, annenin sana örgü yelek yapabilmesine mutlu olman gibi. Gerisini ileride hayatın boyunca sen bulacaksın benim küçük meleğim.

FARK ETMELİ İNSAN

Fark Etmeli İnsan
Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli.
Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını.
Ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli.
Şu çok geniş görünen dünyanın,
Ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli.
Henüz bebekken Dünya benim! dercesine
Avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu,
Ölürken de aynı avuçların
Her şeyi bırakıp gidiyorum işte!dercesine apaçık kaldığını
Ve kefenin cebinin bulunmadığını fark etmeli.
Baskın yeteneğini fark etmeli sonra.
Azrailin her an sürpriz yapabileceğini,
Nasıl yaşarsa öyle öleceğini fark etmeli insan.
Hayvanların yolda, kaldırımda, çöplükte
Ama kendisinin güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada
Yemek yediğini fark etmeli.
Yaratılmışların en güzeli olduğunu fark etmeli
Ve ona göre yaşamalı.
Gülün hemen dibindeki dikeni
Dikenin hemen yanı başındaki gülü fark etmeli.
Evinde kedi, köpek beslediği halde
Çocuk sahibi olmaktan korkmanın mantıksızlığını fark etmeli.
Eşine seni çok seviyorum!
Demenin mutluluk yolundaki müthiş gücünü fark etmeli.
Dolabında asılı 25 sadece üçünü giydiğini
Ama arka sokaktaki komşusunun
O beğenilmeyen gömleklere muhtaç olduğunu fark etmeli.
Zenginliğin ve bereketin
Sofradayken önünde biriken ekmek kırıntılarını yemekte gizlendiğini fark etmeli.
Annesinden doğarken tertemiz teslim aldığı gırtlağını
Ve aşırı beslenme yüzünden sarkan göbeğini fark etmeli.
Fark etmeliyiz çok geç olmadan
Ömür dediğin üç gündür,
Dün geldi geçti, yarın meçhuldür.
O halde ömür dediğin bir gündür,
O da bugündür

Can Yücel

yükse yüksek kulelere kız vermesinler

"Kınayı getir ana

Parmağın batır ana

Bu gece misafirim yanında yatır ana"

Kınamız vardı dün akşam kına gecemiz...Hem ağlarım hem giderim misali, biz de hem ağladık hem oynadık. Nazlı'mızın evlenmesi bizim kurtlarımızı dökmemize vesile oldu ve günlerdir hazırlandığımız kına gecesi harika geçti. Ne güzel adetlerimiz var ve bu adetleri devam ettirmek, çocuklarımıza, torunlarımıza öğretmek bizim görevimiz diye düşünürüm hep. Yurtdışına gidince özellikle de Avrupa'da kentlisinden köylüsüne herkesin belirli örf adetleri yerine getirdiğine hep şahit olmuşumdur, yumurta bayramında evlerine astıkları renkli yumurtalar, noeller, evlenirken arabalarına bağladıkları tenekeler, çocuklarına isim koyma törenleri hepsini bir keyifle yaparlar. Bizim de çok renkli törenlerimiz var aslında ve kına da bunlardan biri. Düğünden bir gün ya da bizim yaptığımız gibi birkaç gün önce yapılan, çoğu zaman sadece kadınların katıldığı ama artık kadınlı erkekli olan kına gecesi hem bir eğlence hem de gelinin evinden ayrılacağı için kendisine bir veda anlamı da taşıyor. o kadar güzel maniler, türküler var ki kına gecesi için yazılmış biz de dün akşam birkaçını hepbirlikte okuduk ve türküleri mırıldandık.

Çoğu zaman özellikle de modern kentlilerin çok tasvip etmediği hatta yapanlara küçümseyerek baktığı bu tip adetler bence tam tersi özenilerek yapılması gereken, kimliğimizi, renkli tarihimizi, el emeği ile işlenmiş yöresel kıyafetlerimizi yaşatmak için de bir fırsat. Herşeyden öte bir buluşma, toplanma, bir araya gelme aracı. Dün akşam uzun zamandır görmediğimiz dostlarımızla eski günlere döndük, bir amaç için toplandık, arkadaşımıza hoş bir anı bıraktık ve en önemlisi birbirimiz için önemli olduğumuzu hatırladık. Hayatın koşturması içinde, bin türlü de derdin kederin içinde bir buse kondurduk kendimize fena mı?


Gelelim kına gecesinin olmazsa olmazı kınaya. Efendim dedim ya günler hatta aylar öncesinden başlayan hazırlığımızda bir organizasyon ekibi kurduk ve arkadaşlarımızla iş bölümü yaptık. Ev sahibinin zaten telaşlı olduğu günlerinde ona yük olmaması için her türlü yiyeceği bölüştük ve hepimiz bir parça getirdik. Müzikleri birimiz ayarladı, biz kına alışverişi için Nur ile Mahmutpaşa'ya gidip kına tepsisi, kına örtüsü gibi eğlenceli kısmı yaptık. Kına , özel hazırlanmış bir tepsi içinde geldi salona benim tarafımdan ve gelinin yüzü dantel ve pullarla işlenmiş bir örtü ile kapatıldı. Bayanlar ellerinde mumlarla o meşhur türküyü söyledi, YÜKSEK YÜKSEK TEPELERE KIZ VERMESİNLER....Amacımıza ulaştık, anneyi de kızı da ağlattık, hatta biz daha çok ağladık. Klasik olarak gelinin eli açılmadı kına için. Niye??????????Kaynana altın taksın diye ve kaynana altını verince eller açıldı....Bindallı giyen Nazlıcım o kadar sıcak o kadar doğaldı ki.

"Mendili eline, mendili verdim geline, kara kına yollamış yar benim ellerime...." Kına bahane göbek havası şahane.

BAHARI SEVİYORUM

Hem kuzenim Bahar'ı çok seviyorum, hem de mevsim olan baharı. İkisi de taze başlangıçları anımsatıyor, ikisi de neşeli, ikisi de sakin..

Haftasonu bahara merhaba dedik Sapanca'da evimizde. Yarın da bizim Bahar geliyor İstanbul'a. Yani heyecan var bugünlerde ben de. Toprakla haşır neşir olduk bu hafta sonu. Yazlık hasır saksılar çıktı dolaplardan, eski çiçekler temizlendi, yeni çiçekler alındı. Sakız sardunyaları başlamış çıkmaya, Akdenizliyim ben canlı, neşeli, sıcak kanlı der gibi....kırmızı, pembe, fuşya...Çuhalar rengarenk hala..açelyalar hala dipdiri ve ağaçlar... patlamaya hazır dallarıyla gelinlik kız gibi. Ellerimiz solucanlarla karşılaştı Duru ile toprakla oynarken, tırnaklarımızın içleri kapkara oldu, elimiz yüzümüz kirlendi ama mutluyduk. Hele de çiçekleri dikip çayımızı alıp karşısına geçip işte bu bahçe bizim der gibi bakışımız... herşeye değdi. Bahar hoşgeldin ne olur uzun kal.

BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM

Ne güzel yazmış Cahit Sıtkı Tarancı ve işte ben de yolun yarısını geçiyorum bugün:

OTUZ BEŞ YAŞ

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne? Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar? Neden böyle düşman görünüyorsunuz;
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar? Zamanla nasıl değişiyor insan!

Hangi resmime baksam ben değilim:

Nerde o günler, o şevk, o heyecan?

Bu güler yüzlü adam ben değilim Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız; Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız

Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız Gökyüzünün başka rengi de varmış! Geç farkettim taşın sert olduğunu.

Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Ayva sarı nar kırmızı sonbahar! Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar? Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar. N'eylesin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak. Taht misali o musalla tasında.

DEĞİRMENCİ KONAK

Yok başka eşi Safranbolu'da dersem inanın abartmış olmam. Daha önceden Safranbolu'ya gitmişliğim vardı ama gece konaklamamıştım ve Kastamonu dönüşü çok istedim bir gece de Safranbolu'da kalmayı. Arkadaşımız Levent, "sizi öyle bir konağa götüreceğim ki hayran kalacaksınız herşeyine" dediğinde, eh işte eski taş bina, organik gıdalar filan herhalde dedim içimden. Akşamın ilk saatlerinde hava biraz kararmıştı ki, Safranbolu'nun tarihi çarşısının içinden geçip yukarı doğru tırmandık ve dar arnavut kaldırımlı sokaklardan geçip Değirmenci Konağın önünde durduk, kapıda bizi konağın sahiplerinden has Safranbolu'lu Ahmet Bey karşıladı ve içeri girdiğimizde bizi karşılayan güzel ve güleryüzlü hanımlara mı yoksa tarih kokan harika restore edilmiş konağa mı baksak şaşırdık kaldık. Çölde bir vaha demişler ya kendi sitelerinde, hakikaten öyle. Servet Hanım, dünya tatlısı bayan otelin sahiplerinden. Ahmet Bey'in kayınvalidesi, Hülya Hanımın annesi, Yasemin'in de anneannesi ama anneanne dediğime bakmayın 25 liklere taş çıkartacak güzellik ve enerjiye sahip. Ahmet Bey ve Hülya Hanım İstanbul'da yaşıyorlar ama kızları Yasemin'in anneannesinin yanında okuması nedeniyle haftasonları hep Safranboludalar.

Servet Hanım ile konağın en üst katındaki geniş salonda yaptığımız ve tadı damağımda kalan sohbetten anladığım kadarıyla, bu konak 152 senelik bir rum eviymiş. Servet Hanımlar 4 yıl önce konağı satın almışlar, restore etmişler ve 2 yıl önce de otel olarak işletmeye başlamışlar. En iyi restore edilen ev yarışması kapsamında Değirmenci Konak restorasyonuyla 2007 Koruma Onur Ödülü almış.

Daha önce yaşayan ve şu anda Yunanistan'da olan konağın önceki sahiplerini de bulmuş Servet Hanımlar ve Yunanistan'da onları evlerinde ziyaret etmişler, anlata anlata bitiremiyor dostluklarını, Türkçe konuşmalarını. 15 yaşında Türkiyeden giden konağın genç kızı Fanni Teyze şimdi 77 yaşındaymış.

Konakta 7 oda var bir tane de suit oda var ki çok ama çok özel. Odaların isimleri de Servet hanımın çocuklarının ve Yunanistandaki dostlarının isimlerini taşıyor.

Servet Hanım o kadar pozitif bir insan ki, konağa girer girmez onun sıcaklığını, anaçlığını hissediyorsunuz. Akşam yemeğinde Servet Hanımın kızkardeşinin yaptığı mantıyı yerken konağın torunu Yasemin'in bize verdiği piyano resitali de mükemmeldi doğrusu. Akşam yemeği dedim ama konakta oda kahvaltı sistemi var ama biz dedim ya biraz özeldik o akşam ve ertesi sabah. Bir pazar kahvaltısı bu kadar mı güzel olur, Servet hanımın yaptığı harika reçeller, cam seralarında yetiştirdikleri domatesler, kendi ağaçlarından toplayıp kuruttukları dutlar, harika bir meyve topu.... ama sürpriz...bükme...Ahmet Bey'in annesinin içini hazırladığı ve başka bir köyde özel fırında pişen bükmenin tadına doyulmadı doğrusu. Dedim ya özeldik diye , bu da bize özeldi gerçekten.

Arasta kahvesiyle, yemenicileri, bakırcılarıyla aklımda her zaman en güzel haliyle kalan Safranbolu'da şimdi Servet Hanım ve Değirmenci Konak da var artık. Yolunuzu bir hafta sonu Safranbolu'ya çevirin, gezin tozun ve Değirmenci Konağa gidin ama benden selam söyleyin, laf aramızda konuk ağırlamakta mükemeller ama biraz içlerinin ısınması gerekiyor orada kalmak isteyenlere.