KASTAMONU

Nihayet Karadeniz Bölgesinde bir il daha görecek olmanın heyecanı ile Kastamonu'ya doğru yola çıktığımızda kültürel, sosyal, dini, doğal bakımdan bu kadar zengin bir şehir ile karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim doğrusu. Bütün bu güzellikleri yanında 7000 yıllık da tarihi bir geçmişe sahip ayrıca Kastamonu. Gitmeden önce şehir hakkında yaptığım araştırmalara, şehir içinde edindiğim kaynaklar da eklenince hayli bilgi sahibi olmuştum hakkında. Kastamonu'ya dair anlatılacak o kadar çok şey var ki, hepsini bir yazıda toplamak oldukça zor ama bir konu var ki kesinlikle ayrı bir günden ayrı bir başlık. O da yemekleri...Etli ekmek, tirit, banduma, çorbaları ve daha neler neler...Hepsi ayrı bir tat, ayrı bir konu. Başka bir yazımda bunları çok daha detaylı paylaşacağım kesinlikle.

Bizim gezimizin ilk durağı Ilgaz Milli Parkı oldu. Ülkemizin en güzel doğal parklarından biri olan Ilgaz'a tırmanmaya başladığımızda başlayan kar, oteller bölgesine geldiğimizde neredeyse Duru'nun boyu kadar olmuştu. Mart ayının son günlerini çok soğuk olarak yaşadığımız ülkemizde Ilgaz bir cennet gibi geldi bize. Bembeyaz sadece bembeyaz ve tertemiz dersem yeter mi...Büyülendik adeta. Gerçekten de Ilgaz, Anadolu'nun sen yüce bir dağısın. Yanında anne ve babası, ekmek elden su gölden misali, oyun, kartopu, gezmek...bir çocuk için bundan daha mutlu bir gün olabilir mi? Ilgaz'da çok güzel bir tesis olan Mountain Resort da çaylarımızı şömine ve dağ manzarası karşısında içtikten sonra rotamızı şehre çevirdik ve ilk durağımız Kastamonu Kalesi. Kale o kadar büyülü bir mekandı ki, arabada uyuya kalan Duru'yu uykulu halde alıp, pusede bindirip arnavut kaldırımlı ve dik yokuşlu kale yollarından tıngır tıngır sürüp kalenin en tepesine çıktık kaleyi gezip aynı yoldan inip pusetten çıkarıp arabaya koyduk ve Duru hala uyuyordu. Kale, şehrin en yüksek noktasında adeta bir koruma görevlisi gibi koruyor Kastamonu'yu. İlin güneybatısında 112 metre yüksekliğindeki kayalık bir tepede bulunan kale M.S. XII. yy sonlarında yapılmış ve şehre tamamen hakim bir manzaraya sahip. Buradan baktığınızda ilk göze çarpan ünlü saat kulesi. Kaleden çok da uzak olmayan kuleye arabayla çıkmakta fayda var. Hükümet Konağının arkasında Sarayüstü Tepesi denilen noktada yer alan kuleyi yazın ziyaret etmek çok güzel olsa gerek. Bahçesinde esen püfür püfür rüzgar yanında bir bardak taze demlenmiş çay hiç fena olmaz. Biz kuleyi gezerken Duru hala arabada uyuyordu ama şehre indiğimizde gözlerini kocaman açmış ve çay pasta diye tutturmuştu. Kastamonu çarşısı içinde yer alan 500 yıllık Nasrullah diğer adıyla kambur köprü karşısında bir pastanede çayımızı içerken Kastamonu halkı da akşam telaşına kapılmıştı bile. Biryerlerde insanlar çalışıyor, biryerlerde evine gidiyor, biryerlerde uyuyor, hasta yatıyor, ölüyor, geziyor, okuyor ....bizim gibi turist...hayat akıp gidiyor.

Kastamonu'da konakladığımız Sinan Bey Konağı, şehrin en eski konaklarından.Odamızdaki yatak ise Duru kadar bizi de mest etti. Dantel cibinlik ile süslenmiş yatağı, cumbalı pencereleri, tahta nişleri, yüksek tavanlı odaları ile tam bir tarih kokan bu konakta bir gece geçirmenizi öneririm yolunuz buralara düşerse.






Kastamonu dini açıdan da oldukça zengin. Külliyeleri, medreseleri, motif motif işlenmiş oymalı sedefli camileri ile ruhunuzu dinlendiren, sizi bambaşka dünyalara götüren bir şehir. En ünlüsü olan Şeyh Şaban-ı Veli Külliyesi, Seyyid Sünneti Efendi tarafından 1490 yılında yapılmış. Külliye içinde cami, türbe, dergah, kütüphane, asa suyu, şadırvan ve dergah evleri mevcut. Türbe yanında incecik akan Asa Suyu, berrak ve çok hafif akan bir su. Zemzem suyu tadında ve şifalı olduğundan ziyaretçilerin mutlaka içtiği bir su. Şeyh Şaban-ı Veli'nin hemen alt tarafında bulunan Nasrullah Külliyesi, Nasrullah Kadı isimli bir hayırsever tarafından 1506 yılında yaptırılmış. Mehmet Akif Ersoy, Milli Mücadeleyi destekleyen konuşmalarını burada yapmış. Külliye içindeki Kastamonu'nun meşhur Çekme Helvasının yapıldığı atölye tam belgesellikti doğrusu. Geleneksel yöntemlerle yapılan helvanın malzemesi sadece şeker ve un, hakikaten de çekilerek yapılıyor ve seyretmesi çok zevkli. Nasrullah camisinin arkasında yer alan Münire Medresesi içindeki El Sanatları Çarşısında Kastamonuya ait her türlü el sanatları ürünlerini bulabilirsiniz. Yörede dokuma özellikle de el işi tel kırma örtüler çok ünlü. El tezgahlarında el emeği göz nuru yapılan ve çeşit çeşit isimlerle kenarları bağlanan renk renk desen desen masa örtüleri insanın içini ısıtıyor.

Kastamonu'ya gidip de görmeden dönmeyeceğiniz yerlerden biri Liva Paşa Konağı Etnografya Müzesi, diğeri Arkeoloji Müzesi. 1910 yılında İttihat ve Terakki Kulübü'nün Kastamonu şubesi olarak inşa edilen arkeoloji müzesi Kurtuluş Savaşı yıllarında İstiklal Mahkemesi olarak da kullanılmış. Liva Paşa Konağı ise, Kastamonu'nun sivil mimarlık örneklerinden biri. Bodrum katıyla beraber dört katlı olarak inşa edilen konağın bodrum katında mutfak ve hamam kısmı, zemin katta kışlık odalar, üst katta da yazlık odalar yer almakta. 19. yy. geleneksel Kastamonu ev yaşantısının cansız mankenlerle canlandırıldığı konak Duru'nun en beğendiği yerlerden oldu.

"Gelişiniz güle güle, gidişiniz güle güle, her işiniz güle güle" demiş Şeyh Şaban-ı Veli ve biz de güle güle ayrıldık Kastamonu'dan.

KABİN

Nasıl bir terapi, nasıl bir zevk o rengarenk yünlerle temas anlatamam size. Sohbet, çay kahve, simit peynir ve tabi daha zararlı bir sürü yiyecek, dedikodu, vizyondaki filmler, Amerika'daki en son tıbbi gelişmeler, hukuk, ingilizce, kitap, Ankara'daki siyaset, çocuk gelişimi, okul seçimi, fıkra ve daha bir sürü konu ise gündem maddelerimiz. Nerede mi oluyor tüm bunlar? Erenköy, Bağdat Caddesi'nde Divan Pastanesinin sokağına girince hemen solunuzdaki küçük, şirin ve sıcacık Kabin'de. Kabin bir yüncü değil, bir yün örgü kursu değil bir terapi merkezi adeta. Her pazartesi sabahı 3 saat harika bir ekiple oradayım 2 aydır. Kabin'in sahibesi sevgili mimarımız Ruhsar Hanım yılmadan, sabırla, zevkle bize bir yandan istediğimizi örme şansı verip örnek anlatırken, bir yandan müşterilere laf anlatıyor bir yandan da bizim sürekli gülüşmelerimize kulak kesilmeye çalışıyor. Kabin'in güzel, her daim bakımlı, kibar çalışanı Zeynep Hanım'ın sıcaklığı, çayları da eklenince neşe çifte kavrulmuş oluyor. Bu dükkana girince renkler karşılıyor sizi, sarı güneş gibi içinizi açıyor, pembeler baharda yüzünüze tatlı bir esinti veriyor, kahverengi üşüyen ellerinizi ısıtıyor, siyah bir anda sizi kraliçe asaletine bürüyor kısacası buraya gelip de kendinize uygun birşey bulmamanız mümkün değil. İşte bir pazartesiden alıntı,

güzel Leyla'mız en son ördüğümüz yakalık sunumunda. Kabin'de özenle, sevgiyle, neşeyle örülen herşey iki yetişkin çocuk annesi - büyük kızı üniversiteye hazırlanıyor - olup bir manken görünümünde olan Leyla tarafından giyilip sergilenir. Leyla'ya yakışmayan birşeyi bugüne kadar görmedim. Tercümanımız, yabancı diller bölüm başkanımız Serpil ve en sevgili avukatımız Jülide hanım tarafından onaylananlar hemen piyasaya sürülür yani hepimiz aynısından öreriz hatta Jülide Hanım uluslararası çalışıp Amerika'ya ihraç eder. Aramıza en son katılan kadim dostum Nur da bize ayak uydurup şu ana kadar örülen herşeyi bizzat uygulayarak bu çarka katıldı bile. Gün tamamlanır ve hep beraber bir yemek ile sonlandırılır. Örgü bahane sohbet şahane, siz de Kabin'e gidin ve sadece benden selam söyleyin, nasıl mutlu olacaksınız bakın.

GÜNEŞİ GÖRDÜM

Bravo deyip ayakta alkışlamak istiyorum Mahsun Kırmızıgül'ü. Türkiye'nin gerçeklerini, okumamanın, cahilliğin insana neler yaşattığını, kadınların içler acısı halini, kardeş kavgasının ne olduğunu, insan ayrımcılığının iğrenç yüzünü, terörü, başka ülkelerde insana verilen değerin niye bizde verilmediğini ve daha sayamadığım bir çok noktayı o kadar iyi gözler önüne dökmüş ki , gerçekten de insanın farkındalığını arttırıyor bu film. Düşünmeyeni düşündürüyor, ağlamayanı ağlatıyor, acımayanı acıtıyor ve insanın insana yaptığını gösteriyor en acısı da devletin insana yaptığını. Hele o çocuklar, o zavallı, masum, okul yüzü görmeyen çocuklar...onlar da çocuk, onlar da bu ülkenin evladı, onlar da analarının babalarının kuzusu. Bu ülkede yaşamak benim çocuğum gibi onun da hakkı, bu ülkede doğan herkesin bu ülkede ölmek hakkı. Vatan hasreti çekip, anasını bacısını özleyip sırf insana değer verildiği için göç eden insanın da hakkı vatanında yaşamak, ölmek..Bu hakkı vermeyen, kardeşi kardeşe düşüren, aynı takımları tutup aynı türküleri söyleyen insanların arasında uçurum gibi farklar yaratan, eğitim sistemiyle, çevre düzenlemesiyle, sosyal güvencesiyle insan ayrımı yapan herkes ama herkes suçlu değil mi? Ve suçlu Kırmızıgül'ün dediği gibi devlet baba değil mi? Devlet ana yapmıyor bunları devlet baba yapıyor, devlet analara da ve biz analara da çok iş düşüyor. Ülkemize güneşi biz doğdurabiliriz, çocuklarımıza biz doğru eğitim verebiliriz. Kendi çocuğumuzla birlikte diğer tüm çocukların da güneşi görmesine biz destek olabiliriz. Bugün kızımı hayranı olduğu Bez Bebek dizisinin oyuncularıyla tanıştırmaya götürdüğümde onun yaşıtında olan bazı çocukların bir bez bebekleri bile olmadığını onların bez bebek yerine kendi kardeşlerine bol miktardaki kardeşlerine

baktıklarını ve çoğu çocuğun da bez bebek yerine kendi bebekleriyle -canından kanından olan

daha kendi çocukken kucağında taşıdığı evlatlarıyla - büyüdüğünü düşündüm. Onlara Bez Bebek desem, NANA KULİNA desem ne derler ne yaparlardı acaba? Benim kızım da bu ülkenin çocuğu onlar da, ileride büyüyüp yan yana çalıştıklarında ne olacak? İkisi de aynı ülkeden iki insan gibi mi olacak yoksa birbirlerini mi vuracak? Ne olur artık "yüreğim dayanmıyor", "çok üzülüyorum ama yapacak birşey yok", "çocuğumu gönderirim yurtdışına" laflarının arkasına saklanmayalım, biraz daha güçlü olalım ve anneler olarak biz biraz daha duyarlı olalım en azından duyarlı çocuklar yetiştirelim ki, ileride çok geççç demeyelim.

Kışa veda ederken ayva tatlısı

Kışın son günlerini yaşadığımız şu günlerde yavaş yavaş kış sebzelerine ve de meyvelerine veda ederken ayvayı unutmadım ve tatlı bir son veda dedim ona, işte ayva tatlısı hem de kaymaklısından;

4 kişilik tatlı için 2 ayva, 1 su bardağı su, 1 su bardağı toz şeker, 3 karanfil gerekli. Üzeri için kaymak ya da vanilyalı dondurma ve antep fıstığı tozu tavsiye edilir.

Ayvaların kabuğunu soyup ortadan ikiye kestikten sonra çekirdeklerini çıkarttım. Ayvaları tencereye dizip çekirdeklerini ve karanfili üzerine serptim. Şeker ve suyu ilave edip kısık ateşte yumuşayıp, rengi pembeleşene kadar pişirdim. Soğuduktan sonra şerbetinden çıkartıp servis tabağına alıp taze kaymak ve toz antep fıstığı ile bir güzel yedim. Nasıl ama? İsteyen kaymak yerine vanilyalı dondurma da kullanabilir.

Bol güneşli günlerde görüşmek üzere...

Kabaklı Sakız Muhallebi

Tatlı yiyelim tatlı yazalım, o kadar hastalık, kötü haber, mutsuzluk hakim ki çevrede insanın canı ne haber ne gazete okumak istiyor. Hayatta ufak güzellikler yaratmaktan başka yapılacak birşey gelmiyor aklıma, o yüzden de tatlı yapıp tatlı yazıyorum. Tatlı için gerekli malzeme;

1 kilo balkabağı

1 çaybardağı su

1 çay bardağı şeker

Biraz ceviz içi

10 tane petibör büsküvi

1 paket dr. oetker sakızlı muhallebi

3,5 su bardağı süt

1 kaşık margarin

Balkabaklarını ince doğrayıp, üstüne şeker ve suyu katıp yumuşayana kadar pişiriyorsunuz ve biraz soğuyunca çatalla ezip ufaladığınız bisküvi ve cevizleri ekliyorsunuz. Ayrı bir yerde sakızlı myhallebi karışımını bir tencereye boşaltıp üstüne sütü ekliyorsunuz ve hafif kaynayana kadar pişiriyorsunuz , daha sonra içine margarini koyup kısık ateşte bir taşım daha pişiriyorsunuz ve hafif soğuyunca mikser ile çırpıyorsunuz. Kup bardaklarına bir sıra kabak karışımı bir sıra muhallebiden döküp üstüne çikolata sos ile servis yapıyorsunuz.

ÇOK ACI

Sabahın ilk saatlerinde uyanıyorsunuz belki de uyandırıyorsunuz birilerini, belki acele bir iş halletmeye, belki evinize, belki geçici süreli yurt dışı görevinize, belki mesleğiniz bu olduğundan uçuşa gidiyorsunuz, belki de turist olarak gidiyorsunuz kim bilir. Vedalaşıyorsunuz sevdiklerinizle, ya havaalanına bırakıyorsunuz birilerini ya da bırakılıyorsunuz. Önce bavul kontrolleri ardından vize ve son olarak pasaport. Kahvenize zaman kalıyor belki, belki gazetelere bakıyor ölüm haberlerine, ekonomik krize, trafik kazalarına göz gezdiriyorsunuz halinize şükredip. Sizi çağırıyorlar uçağa, bu size "son çağrı" diyorlar. Nereden bileceksiniz ki bu gerçekten size son çağrı...Bu son gazete okuyuşunuz, son kahvenizin en son yudumu, son kez kızınızla , annenizle, eşinizle vedalaşmanız.. Bilemezsiniz, uçağa biniyorsunuz, kemerinizi takıyorsunuz, kibar ve güven veren sesiyle pilotunuz uçağa hoşgeldiniz diyor, kaderimi paylaşmaya hoşgeldiniz diyecekti aslında. Uçak kalkıyor... korkuyorsunuz o ilk havalanma anında, rotasına girip de kemer ikaz ışıkları sönünce bir oh çekiyorsunuz, herşey güzel, hani son kahve değilmiş havalanındaki diyorsunuz.... Aman işte her uçak öncesi böyle vesveseliyim ben deyip kızıyorsunuz kendinize. İniş için alçalmaya başladığınızda bir daha ki sefer nereye uçsam diyorsunuz ve artık ineceğiniz kentin evleriyle cam cama yan yana can canasınız neredeyse veeeeeeeeeeeee. hayat bitiyor, son çağrı, bilinmeyen bir tarladasınız ya üşüyorsunuz ya da sımsıcaksınız son sıcaklık bu. Ben böyle mi uyandım sabah bunun için mi, bu yüzden mi kırgın ayrıldım kocama, öpmedim sevdiğimi son kez, aramadım anamı babamı vedalaşamak için, erteledim dönüşte yaparım dedim. Kardeşimi uğurlarken, onu tam uçağa gönderecekken niye çok kilo aldın biraz dikkat et dedim de, sen her halinle güzelsin demedim... erteledim.. nasılsa derim diye, nasılsa o hep var diye, nasılsa varız diye.. nasılsa görüşeceğiz diye. Niye daha çok yakın yaşamadım sevdiklerimle, doya doya gezmedim onlarla, hastalıklarında yanlarında olup çorba pişirmedim, niye cümbür cemaat bayram kutlamadım? Niye nasılsa yaparım diye, üç gün sonra olur diye, dönünce diye, ileride diye.... şu uçak insin hele bir diye, uçak indi, uçaklar inecek ama belki de ben bir daha olmayacağım.

OSCAR ÖDÜLLERİ YAKLAŞIRKEN

Tüm dünya ile beraber sinema filmlerini takip edebilmek, herhalde Türkiye için üçüncü dünya ülkesi ya da geri kalmışlığın bir örneği diyen kişilere bir başka örnek olsa gerek. Henüz ülkemizde gösterime girmeden de ve oscar ödülleri verilmeden de artık filmleri izleyebiliyoruz. Her ne kadar ben bu dvd işini yeni çözmüş olsam da çevremdekilerin uzun zamandır filmler daha gösterime girmeden izlemeleri ülkemizin ne kadar ileride olduğunun en basit örneği.

Pazar günü Oscar ödülleri sahiplerini bulacak, kim ne alacak bilmiyorum ama benim Oscara aday gösterilen filmler, senaryolar ve daha bir takım branşlarda favorilerim işte bunlar:

En iyi senaryo dalında Ben Slumdog Millionaire diyorum ve başka da birşey diyemiyorum. Her ne kadar Hintliler, sefaletlerini ortaya döktüğü gerekçesiyle filmi protesto etseler de, konu bence süper. Mumbai’nin varoşlarından çıkıp “Kim milyoner olmak ister” adlı yarışmayı kazanan genç Hintlinin kaderini anlatan film bir zafer hikayesini çok çok iyi anlatmış. Hindistan’ın karanlık yüzü denilen sefalet, şiddet, mafya, uyuşturucu, yolsuzlık hangi ülkede yok acaba?

En iyi erkek oyuncu ve en iyi kadın oyuncu adaylarım Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi filmi ile Brad Pitt ve Cate Blanchett. Yaşlı olarak doğan ve zamanla gençleşen Benjamin'in hikayesini anlatan film değişik bir senaryoya sahip olsa da benim için ilk sırada yer almıyor.

En iyi yönetmen dalında Frost/Nixon adlı film ile Ron Howard benim için aday. En beğendiğim filmlerden olan A Beautiful Mind ve Cinderalla Man filmlerinin de yönetmeni olan Howard bence bu konuda ödüle layık. Fırlama bir televizyon sunucusu ve habercisinin gözden düşen ve onurunu kurtarma mücadelesi veren başkan Richard Nixon ile 4 gün üst üste yaptığı söz düellosunun hikayesini anlatan film izlenmeye değer.

Ödülüm var artık

Bu sabah güzel bir olayın sevinci ile yazıyorum bloguma, uzun zamandır beni takip eden fakat henüz kendisiyle tanışamadığım sevgili blog dostu Güncemiz beni en beğendiği bloglar arasında seçmiş ve onurlandırmış. En güzel yanı bu blogun, bir sürü dostun oluyor seni görmese de çok iyi takip eden ve onlarla yazıştığında sanki çok eski bir dost ile görüşmüş gibi oluyorsun. Çok teşekkürler SenaBera, iyi ki varsın.

Efendim işte geçenlerde bir ipucu verip bugün tamamını sergilediğim şalım. İlk tığ işi eserim oluyor kendileri. Bu ara biraz hobilere fazla vakit ayırdığımdan, iş hayatının yoğunluğuna bir es verip yaşamdan tat almaya, daha dolu yaşamaya çalıştığımdan olsa gerek çok keyif veriyor bir şeyler üretmek renklerden, yünlerden.

Güzel bir müzik, taze tavşan kanı çay ve örgü, bunun için bile hayat güzel.

BAHAR GİBİ

Havalar da insanoğluna benzedi pek bir dengesiz bu ara. Gülerken bir anda ağlar, ağlarken bir kahkaha atmaz mıyız, severken nefret eder nefret ettiğimizi sonra sevmez miyiz? Koşarken durmak ister, dururken koşmak isteriz bazen, sağlığımız yerindeyken onu kaybetmek için çaba harcar, sağlığımızı kaybedince de aynı çabayı bu kez geri kazanmak için harcamaz mıyız? Dengesizlik var vesselam içimizde, illaki kötü anlamda değil bu dengesizlik denen şey. Bizi canlı kılıyor bazen, yaşam için bir sebep oluyor ama her zaman ortayı bulmak gerek galiba, yoksa yine bu dengesizlik bize zarar veriyor.

Havada da aynı şey oluyor son günlerde, son zamanlarda bahar gibi olduğundan ağaçlar aldandı bizim mahallede bu havaya ve çiçeklerini açıverdiler. Hem de ne güzel çiçekler, bahar dallarıyla doldu sokağımız bahçemiz. Oysa ki kar yağacak diyorlar ve havaya kanan ağaçlar küsecek çok yakında, donacak çiçekleri. Güneşe, gülen güneşe aldandılar içlerini açtılar, çiçeklerini sundular ve aldandılar. Aynı insanoğlu gibi, aldanıyor bazen havaya bazen bir başka kula, gülen bir yüze sahte geçici bir güneşe.... Açıveriyor içini, çiçeklerini, gönlünü, kalbini , sevgisini gösteriyor ama bir fırtına,bir kar, bir ayaz donduruyor insanoğlunu, küstürüyor. Havanın ağaca yaptığını yapıyor insan insana bazen. Hayat, insan, mevsimler, ağaçlar...ne çok benzeriz aslında.

SÖMESTRE BİTTİ

İşte Duru Hanımın tatili bitti.... Artık okul başlıyor, yemekler daha disiplinli yenecek, daha erken kalkılacak, sabah kahvaltısı daha bir hızlı yapılacak.... Tatilde doğum günleri, tiyatrolar, gezmeler...Kızakla kayıldı, yüzüldü, bu arada Kartepe İstanbul'a yakınlığı nedeniyle kar sevenlere şiddetle tavsiye edilir. Bostancıdan tam 1 buçuk saatte varabiliyorsunuz. Bölgede tek bir otel olması sebebiyle, konaklama fiyatları çok yüksek ama günü birlik gitmek, kaymak, teleferikle tur atmak için ideal. Tabi Sapanca'ya gelip bizim misafirimiz de olabilirsiniz. Biz arkadaşlarımızla evimizde kalıp hergün sabah çıkıp akşam indik. Kayak yapanlar için otelde malzeme kiralama şansınız olmakla beraber, Maşukiye'de bulunan kiralama yerlerinden çok daha ucuza kıyafet, kayak, kızak temin edebiliyorsunuz. Ayrıca dağa çıkmaya üşenenlere Sapanca Güral Otel i önerebilirim. Özellikle yüzmeyi seven çocuklar için , kapalı havuzu çok ideal. Bizim su kuşu çıkmak bilmedi. İstanbul'un çok yakınında olan bu tesislerin yanında Sapanca Gölünün kıyısında da keyif yapıp kitabınızı okuyacağınız harika yerler var. Özellikle çocuklu ailelere duyurulur.... Sömestre tatilini canım Deniz'imin doğum günü ile tamamladık. ZuZu Suadiye artık ailemizin buluşma yeri, doğum günü ve özel günlerimizi kutlamanın tek adresi oldu. Çocuğunuzla gidip çok rahat edeceğiniz, tamamen onlara özel dizayn edilmiş alanıyla, ev yapımı taze yiyecekleriyle ve sevgili sahibesi Ela'nın gülen yüzüyle kendinizi evinizde hissedeceğiniz harika bir mekan. İster haftasonu ailecek açık büfe kahvaltı, ister çocuklu arkadaşlarınızla buluşup çocuklarınız gönüllerince eğlenirken sizin de rahat rahat sohbet edebileceğiniz temiz, şık ve ekonomik bir mekan arıyorsanız Ela'nın ZuZu'sundan şaşmayın.

SÖMESTRE DEVAMMMM

Halen devam ediyor şu SÖMESTRE denilen tatil. Çok tuhaf geliyor kulağıma bu sömestre kelimesi. Buggs Bunny Buzda Şovuna nihayet gittik ve çok da beğendik büyük küçük, bu arada Kaya Bebek artık 1 yaşında. Haftasonu doğumgününü kutladık.

6 zincir.... bir daire... 3'lü set... trabzan....4 lü set trabzan....kırmızı... gri....
bunlar mı ne işte aşağıda gördüğünüzün açılımı....bu mu ne? tahmin edin bakalım, yanıtı kısa bir süre sonra.





Sömestre yarından itibaren Sapanca ve Kartepe'de devam edecek, anneler ve çocukları ile. İki anne üç çocuk olarak canım arkadaşım Arzu Aksoy ile macera dolu üç gün ve tabi köpek Pamuk..

SÖMESTRE TATİLİ

Aslında tatil demek de doğru değil çünkü Duru'nun okulu açık ama yine de sömestre tatili deniyor bu hafta ve diğer haftaya. Çocuklar okula gitmiyor Duru da ara sıra takılıyor bu hafta okula. Benim okul zamanlarımı hatırlıyorum da dört gözle beklerdim bu tatili. Çünkü annem de öğretmen olduğundan onun da tatiliydi ve evde oluyorduk hep beraber. Bütün bir sene özlediğim şey, annemle kahvaltı yapmak, gezmek, bir yere gitsem bile döndüğümde onun evde olması. Ne zaman şubat tatili olur o zaman kar yağardı hep ve biz mahsur kalırdık evde. İşte o zaman da ev gezmeleri yapardık yine benim en çok özlemini duyduğum şey. Annemle komşulara gitmek, çay börek kek yemek....Özlem işte ya da heves ya da özenti. Hafta başından program yapardık, bugün buraya yarın şuraya diye. Bir de hatırladığım, o zaman siyah beyaz olan televizyonun, şubat tatilinde bazı çizgi filmleri renkli olarak yayınlamasıydı. Ne büyük heyecandı bizim için dört gözle beklerdik bu programları. Ne güzel günlermiş, ne kadar mutlu günler.

Şimdi ben anneyim ve ben kızımı eğlendirmeye çalışıyorum sömestre tatilinde. O ne isterse onu yapıyoruz ve hep onunla geçiriyorum zamanımı. Geçenlerde duyduğum bir yaklaşımın doğruluk payının acaba gerçekten yüksek olup olmadığını düşünüyorum. Bir çocuk psikologu hani çok moda olan "kaliteli zaman" kavramını çürütüyor ve diyordu ki, çocukla kaliteli zaman geçirmek diye bir şey yok, çocuk her zaman anneyi yanında ister bunun azı çoğu yok, bu kavram günümüz hayat şartları, annenin çalışmak zorunda olduğu gerçeğini hafifletmek için yaratılmış, akla mantığa uygun hale getirmek için uydurulmuş bir savunma mekanizması, çocuğun anneye her zaman ihtiyacı var, çocuksam annemi hep yanımda isterim ben diyordu. Sanırım bir az düşünmek gerek doğru mu, ne kadar doğru. Ama gördüm ki, kızımla vakit geçirmenin hakikaten onun yanında olmanın azı çoğu kalitelisi yok.



Tiyatro, anneannesinin sergisi, orada yapıp kuzeni Bulut ile sattıkları resimler, ilk parasını kazanma gururu... ama en güzel anlar Bulut'un bizde kaldığı zamanlardı ki, biz de iki çocuğun ne olduğunu yaşadık. Kıyafet balosu yaptılar, mısır patlattılar, kurabiye pişirdiler, Pamuk ile oynadılar ve yorgunluktan gece baygın düştüler.

Sömestre tatili devam ediyor ve programlar yapılıyor, sırada Kaya Bebeğin ilk yaş günü ve Buggs Bunny gösterisi var.

Bu Hafta Biterken

Sonbaharı bitireli çok oldu hani hüzün mevsimini, puslu günleri. Ama bu kış daha bir hüzünlü mü geçiyor ne, hergün yeni bir üzücü haber, yakınlarımdan alınan puslu sisli gündemler haydi hayırlısı. En çok da çocukların haberleri üzdü beni bu hafta, hastalıklar, ameliyatlar... Allah beterinden korusun demek adet de hani bunlar da az beter değil yani. Bu hafta biterken dua etmekten başka yapılacak bir şey yok "Allahım sen dermansız dert verme, gördüğümüzden geri koyma, ülkemizi koru, çocuklarımıza öncelikle sağlık ver" deyip yaşamaya devam. Bu hafta dedim ya küçük büyük yaşlı genç her kalp sıkıntıyla attı benim çevremde, hep bir hüzün vardı evlerde, ben belki bu hüznü bir az olsun dağıtır diye bu hafta benim için kafa dağıtıcı birkaç konudan bahsetmek istedim, sessiz bir pazar akşamında. İlki, 36 dilde çevirisi yapılan ve tüm ülkelerde en çok satanlar listesinde ilk sırada yer alan "Ye, Sev, Dua Et kitabı. Pegasus Kitabevinden çıkan kitapta yazar Elizabeth Gilbert yaşamını anlatmış. İtalya, Hindistan ve Endonezya boyunca içsel yolculuğunu anlatan kitaın 2009 yılında beyaz perdeye çekilmesi söz konusu ve Julia Roberts da Elizabeth Gilbert'i oynayacakmış. Herşeye sahip başarılı bir iş kadınının hayatındaki herşeyi bırakıp İtalya'da keyif, Hindistan'da ibadet ve Endonezya'nın Bali Adası'nda dünyevi hazlar ve ilahi yücelik arasındaki dengeyi arama hikayesini anlatan kitap benim için bu haftanın kitabı.

Bu haftanın DVD si , Boleyn Kızı idi. İngiltere Kralı 8. Henry'nin aşklarını ve bu aşklar içinde yer alan iki kızkardeşin hazin hikayelerini anlatan filmde entrika, aşk, ihanet adına herşey var. Mary ve Anne Boleyn öyle iki kızkardeş ki ihtiraslarının kurbanı olmuş iki zavallı.

Bu haftanın sinema filmi ise VALİ benim için. Rahmetli vali Recep Yazıcıoğlu'nu anlatan film, tv de verilen Köprü dizinin devamı imiş aslında, izlemediğimden diziye yorum yapamayacağım ama film gerçekten de şahane olmuş. Recep Bey'in son görev yeri olan Denizli'de çekilen film, Yazıcıoğlu'nun Denizli'de çok sıradan ancak arkasında yüzlerce soru işareti bırakan trafik kazasıyla ölümünün perde arkası, ucu uluslararası örgütlere ve gizli servislere dayanan ilginç olayları anlatıyor.

TOP 4

Evim evim güzel evim. Evde vakit geçirmek, kitaplarımı okumak, değişik yemekler yapmak, puzzle varsa iki parça koymak, Pamuk cumartesi geliyor onunla yuvarlanmak, parça parça değişik değişik örgülerime iki ilmek atmak, bazen hafif kestirmek....hiç bıkmadan yapabileceklerim. Evimde olmak beni çok rahatlatıyor, her şey her yer tanıdık benim bizim. Hele bir de evde kimse yoksa müziğimi koyup en güzel kitabımı okurken değmeyin keyfime. İşte en rahat olduğum evimde vazgeçemediğim bazı eşyalar var ki, hayatımı kolaylaştıran. Onlarsız asla yapamayacağım şeyler. İlki evlendiğimiz günden beri bizimle olan sadık dostumuz sadece bir kez yenisiyle değişen - o da aynı marka aynı renk olmak üzere- ekmek kesme makinemiz. 2000 yılında evlendik ve annemin Almanya'dan bize getirdiği ekmek kesme makinemiz 8 yıldır bizimle ve biz bugüne kadar ekmeği hiç bıçakla kesmedik dersem asla abartı olmaz. Çünkü ekmek bıçağımız bile yok. O kadar rahat bir makine ki, hep fiştedir bizim evde. İki saniyede en zor ekmeği bile keser. 8 yıl içinde 1 kez bozuldu ve Almanya'dan yenisini aldık. Ve hep bizimle, onsuz mutfak düşünemiyorum.

İkinci güzellik, tüy toplama rulom. Manto, elbise üzerindeki tüylerden Pamukun tüylerine kadar herşeyi bu kağıt rulo ile toplayabiliyorum. Üst üste yapışkan kağıtlardan oluşan bu ruloyla tüyleri topladıktan sonra kağıdı koparıyorsunuz ve alttan yeni kağıt çıkıyor. Hem kolay hem ucuz olan bu rulo bizim evin vazgeçilmezi.

Biraz da sağlık. Son günlerde nar ve portakal karışımı meyva suyu bizim evin gözdesi. Portakal sorun olmuyor da nar çok zor bir meyva. Ama bu pembe aletle nar suyu bir harika. Yıkanması kolay, kullanması kolay pembe hanım mutfağıma ayrı bir renk kattı. Onsuz bir kahvalt olamaz.Bu arada nar gerçekten de çok faydalı bir meyva, özellikle anti aging yani yaşlanma önleyici bir etkisi varmış ki bunu öğrendiğimden beri sürekli içiyorum yiyorum diyebilirim.

Veeee güzellik. Bütün bunları yaparken bakımlı olmak da şart. Saçlar en önemlisi deyip bu düzleştirici makinemle artık saçlarım hep fönlü. İster kuaförde çektirdiğiniz fönü uzun süreli kullanmak için ister kendinize şık bir saç yapmak için bu alet bir afet.

PRATİK BİR AKŞAM YEMEĞİ

Evde en çok vakit geçirdiğin yer neresi diye sorsalar hiç düşünmeden MUTFAĞIM derim. Hele Erkan'ın bana hediye olarak yaptırdığı yeni mutfağımda - neredeyse 2 sene olmuş - yemek yapmak benim için çok keyif. Ama bu ara havadan mı, yorgunluktan mı bilinmez öyle çok uğraşmalı yemekler yapmıyorum, yapamıyorum. Bugün bir tv kanalında gördüğüm ama çok da izlemediğim bir yemeği yapmaya karar verdim ve iki üç dakika izlediğim ama sonunu tahmin ettiğim bu güzel et yemeğini pişirdim. Harika oldu diyebilirim, hem hafif hem kolay hem de görünümü hoş. Bunun için yarım kilo jülyen doğranmış antrikot ya da straganof ete ihtiyacınız var. Ben straganof kestirdim daha yumuşak olur diye ama pekala tavuk ya da hindi eti de olabilir. Eti biberiye (ben kurusunu kullandım bulursanız tazesi de çok hoş olur) ve zeytinyağ ile 2 saat önceden marin ettim. yarım sarı renk dolmalık biber, yarım kırmızı renk biber ve yarım havucu da jülyen doğradım. Vog'da çok az zeytinyağı ile önce eti pişirmeye başladım. Et suyunu bıraktı ve suyunu çekene kadar kavurdum daha sonra sırasıyla havuç ve biberleri ekledim. Onlar da yumuşayınca kimyon, karabiber ve tuzu ekleyip çok az pişirdim. Etin yanına güzel bir beyaz pilav ve mevsim salata ile harika bir akşam yemeği oldu.

DAVETLİSİNİZ

Annemin 2009 un ilk sergisinine davetlisiniz...

24 ile 30 ocak tarihleri arasında sergiyi

gezebileceğiniz gibi,

24 ocaktaki açılış kokteyline de bekleriz efendim.

Kadıköydeki Beşiktaş İskelesinin karşısında

Kadıköy Belediyesi Meclis Binası'nda saat 16:00 da başlayacak.

AŞURE GÜNÜ

Geleneksel tatlımız aşure en sonunda bizim evimizde de pişti bugün. Yıllardır annem pişirir konu komşuya dağıtırdı ama benim nedense nasıl yapıldığı hiç ilgi alanıma girmemişti. Mutfağa çok meraklı olmama rağmen herhalde sadece aşureyi yemek kısmıyla ilgilenmişim....Amma velakinnnn "kızı olan aşure yapmalı" lafını duyunca sordum soruşturdum galiba biraz da canım aşure pişirmek istedi ve bugün daha doğrusu dün akşam başladım işe. Kızı olan niye aşure yapmalı sorusuna gelince; bir rivayet eskiden aşure pişince evin genç kızı dağıtırmış ki, bu evde gelinlik kız var mesajı verirmiş hane sahibi. Bir diğer rivayet eve bolluk getirsin diye imiş. Ama hakikaten de aşure o kadar bereketli bir tatlı ki, pişirirken anlıyorsunuz.

Akşamdan buğday, nohut ve fasulyeleri ıslatıyorsunuz o yüzden biraz hazırlaması zaman gerekiyor.

Aşurenin hikayesi de çok hoş: Nuhun gemisi, tufan sona erip, karaya oturduğunda, gemidekiler şükretmek için bir kutlama yapmak istemişler. Fakat geminin yiyecek ambarları neredeyse boşalmak üzereymiş ve bunun üzerine gemidekiler yiyecek ne bulurlarsa bir araya getirerek bir çorba pişirmişler ve aşure ortaya çıkmış.

Sabah olunca ilk işim sırasıyla fasulye ve nohutu haşlamak oldu. Canım düdüklü tencerem, iyi ki varmış vallahi. Yoksa akşama kadar değil yarına ancak pişerdi benim aşurem. Onlar haşlanırken bir yandan da ıslattığım buğdayları pişirmeye başladım. Tencerem pek hoştu doğrusu, bu tencere bu aralar elden ele evden eve geziyor, kimlere konuk olup aşureler kaynattı bir bilseniz.

Aşureliklerimin başında fasulye, nohut gelse de içine koymak için kabuksuz fıstık, fındık, portakal kabuğu rendesi, kuru üzüm, incir, kayısı, üstü için de nar, ceviz, tarçın ve toz antep fıstığı mutfakta hazırdı. Onlara bakmak bile keyif verdi bana. Buğdaylar haşlanınca (ki yiyince anladım biraz daha pişebilirmiş? tozşeker, fasulye ve nohutu koydum bir taşım kaynatıp ardından kuru üzüm, portakal rendesi, fıstık, fındık, kuru incir, kuru kayısıları ekledim. Bir taşım kaynatıp aşureyi kaplara boşalttım. Annemden hatırladığım aşure dağıttığı kapları bir daha geri alamama sorunu yaşardı hep. Bu nedenle ben kimseye dert olmasın diye, hazır dağıtma kaplarına koydum aşuremi. En zevkli kısmı ise üstünü süslemekti. Bir ara kendimi aşureleri seyrederken buldum. Hele bunu ben yaptım diye etrafa dağıtmak yok mu, beni çok mutlu etti.

Beni dışarıdan modern, rahat, ev işleriyle ilgisi olmayan biri olarak görür çoğu beni tanımayan insan. Hele işim gereği çok dışarıda ve sosyal olmam nedeniyle de bu imaj kuvvetleniyor belki ama elimde aşure kapı kapı gezince işte beni tanımayanların yüzündeki ifadeyi görmek çok hoş doğrusu.

Her geleneği, her adeti zamanında, yeri gelince yapmak hoşuma gidiyor, kızımda da aşurenin nohutlarının kabuklarını ayıklarken gördüğüm heves, onun da benim yolumda gittiğini hissettirdi bana.

HİBİSKUS

Ben bu Hibiskus ile bu hafta tanıştım ama ne kadar geç kaldığımı şimdi anlıyorum. Herşey ciğerlerim sökülürcesine öksürmem ile başladı. Öyle bir öksürük ki uyutmuyor, yedirtmiyor, nefes aldırmıyor. Sürekli gittiğim kuaförüm Ayhan her gittiğimde bana bir çay hazırlatır, içinde ada çayı (gerçek, dal şeklinde) ve değişik morumsu bir ot olan bir çay. Sıcak suyun içine bu ikisinden bir dal koyar ve 5 dakika bekletir sonra da ben afiyetle içerim. Bu gittiğimde bunları aldığı yeri sordum ve doğruca Bostancıdaki aktara gittim. Daha BiiZ kuaförden geliyorum deyince bana bir demet adaçayı ve bir torba da o koyu renk bitkiden verdiler. Bu nedir deyince bu Hibiskus dediler. Efendim Hibiskus, Latince adı Kerkedeh olan ve Sudan çöllerinde yetişen bir bitki imiş. Hibiskus da vücuda şifa veren, ferahlatan anlamındaymış. Hibiskus o kadar çok hastalığa deva oluyor ki, ölü hücreleri yeniliyor, öksürüğe iyi geliyor, kandaki şekeri düzenliyor, tansiyona iyi, kireçlenmeyti önlüyor, grip ve öksürükte nefes açıcı etkisi var. Ben aktara çok öksürdüğümü söyleyince bana kendi hazırladığı karışımı denememi istedi ve içinde başta hibiskus olmak üzere ayrıca zerdeçal, keten tohumu, hatmi, ebe gümeci,ısırgan yaprağı, meyan kökü, defne, tarçın, ada çayı, okaliptüs, mentollü nane olan bu karışımı verdi. Bir tatlı kaşığı karışımı bir sıcak su dolusu kupaya koyup 5 dakika bekletiyorsunuz ve içine şeker yerine bal koyup içiyorsunuz. Ben pratik çay süzgeçlerine koyup bekletiyorum , tadı biraz kötü; "adaçayı-hibiskus" karışımından hazırladığım o insanı hafifleten, sakinleştiren çaya benzemiyor ama öksürüğe çok etkisi var. Tavsiye ediyorum. Devir alternatifler devri ne yapalım, hem ucuz hem doğal hem faydalı.

Hayatımdaki Önemli Numaralar

2542 İlkokul numaram

535 Lise numaram

9203039 Üniversite numaram

34 KA 503 Babamın ilk arabasının plakası, Anadol marka idi ve onu çok severdik ailecek

34 FGV 74 Benim ilk arabamın plakası, mor bir clio idi. Ben , kızkardeşim, erkek kardeşim hep bu arabada şoförlük deneyimi kazandık.

22 Ekim 1996 İlk işe başlama tarihim

25 Haziran 2000 Evlilik tarihimiz

21 Temmuz 2004 Kızımın dünyaya gelişi

İPEK

İpek, kuklamızın adı. Duru ile beraber yarattığımız , kırmızı saçlı, çılgın kuklamız İpek. Çok sevdik onu, akşam akşam bize neşe getirdi. Herşey Duru'nun okul defterine öğretmeninin yazdığı yazıyla başladı. Çocukların aileleriyle paylaşımda bulunarak hazırladıkları aylık aile proje çalışmasının bu ay ki konusu olan "Kukla Dükkanı Projesi" için Duru ile beraber yapmamızı istedikleri bir kukla. Duru bu tabi annesi kılıklı, tezcanlı. Tam akşam yemeği hazırlıkları sırasında tutturdu kuklamı yapalım diye. Evde malzeme var mı, sofra hazırlanacak mı, ne kuklası yapacağız, sonuçta ilk kukla deneyimimiz olacaktı bu. Biraz internete bakayım dedim neler yapılabilir diye ama nerede Duru'da o sabır..Ben de artık ne var ne yok evde döktüm ortaya, tabi biraz el işlerine meraklı olduğumdan fena malzeme de çıkmadı hani. İlk olarak silikon tabancamı çıkardım sonuçta en büyük yardımcım o benim yapıştırma işinde. Biraz kumaş, kırmızı tüy, Duru'ya oyuncak yapmak için aldığım plastik gözler ve renkli ponponlar. O an mutfakta olduğumuzdan ilk olarak gözüm kağıt havluya çarptı. Bitmek üzere olan havluyu çıkartım içindeki kartonu gövde olarak kullanabilirdik. Gazete kağıdını buruşturarak yaptığım kağıt topu, Erkan'ın eski bir beyaz çorabının içine koyunca işte harika bir kafa. Çorabı da rulo kartonun içine koyunca başı da dışarıda bırakınca işte kukla yavaş yavaş belirmeye başladı. Kırmızı çizgili kumaştan elbise ve beyaz dantelden fırfır pek yakıştı kuklamıza. Ben bu arada gözleri yapıştırma işini Duru'ya devredip kolları için araştırma yapmaya başladım ve evdeki plastik çatallar aklıma geldi. Karton rulaya delik açıp kolları takınca arkadan oynatılabilen hareketli bir kukla meydana geldi. Bu arada Duru gövdesini boyamaya başlamıştı bile. Saçlarrrrrr, ah işte o harika İPEK saçlar...Kuklamıza ruh katmaya gerek kalmadı o kadar eğlendik ki yaparken, eminim bizim ruhumuz ona yansımıştır. Kukla İpek şu an Duru ile PiBi Ayıcık seyrediyor, bu gece beraber uyuyacaklarmış İpek ile ve yarın Kukla İpek, Durunun okulunda çocuklarla hayat bulacak. Kukla dükkanını şimdiden merak ettim ben de.