Banu'nun Dünyası

Ömer ve şiirleri

2012-01-19T19:54:00.010+02:00

Yazı yazmak hayatımdaki vazgeçilmezlerden..canım sıkılınca, sevinince, heyecanlanınca, beğenince, beğenmeyince, gezdikçe kısacası her halimce seviyorum yazmayı, paylaşmayı. Blogumda, sosyal medyadaki sayfalarımda, yazarlık ve editörlük yaptığım Alternatif Anne'de, zaman zaman ulusal gazetelerde yani her ortamda hoşuma gidiyor yazmak. Ama sadece düz yazı. Oysa ne çok isterdim şiir de yazabilmeyi, bir şiir kitabı çıkarabilmeyi.

'Postacı' filminde postacının Neruda’ya söylediği “Şiir, yazanın değil, ihtiyacı olanındır.” sözü o kadar doğrudur ki benim için; yazılan her şiir artık sizin olmaktan çıkar, onu anlayanda kalp bulur, duygu bulur.

Geçenlerde arkadaşımla konuşurken 11 yaşındaki oğlu Ömer'in şiir yazdığından bahsetti bana. Bırakın şiir yazmayı kitap okumanın zor geldiği, kendilerini bilgisayara köle etmiş bir neslin hızla geldiği bir dönemde bir çocuğun daha doğrusu ergenin şiir yazması karşısında şaşırdım, sevindim, heyecanlandım.

şair derler bana

haklılar ama şiir yazarım bayağı

iyi gelir bana

bazen güzel bazen saçma

bunlar benim şiirlerim aslında

karışmayın bana

bildiğimi yazıyorum buraya

demiş Ömer dizelerinde. Çok da doğru demiş, karışmamak gerek, yargılamamak gerek sadece bu pırıl pırıl yetişen gençlere destek vermek gerek. Ömer Galatasaray İlköğretim Okulu'nda okuyor, yani Türkiye'nin şairlerini, yazarlarını, bilim adamlarını, sanatçılarını yetiştiren o köklü okulda.

Belli ki harika öğretmenler yetiştiriyor onu da:

ÖĞRETMENİM

Öğretmenim var arkamda

Bıkmadan bakıyor bana

Üzülmemi istemiyor asla

Güven geliyor aklıma

O'nu duyunca

Annem babam gibi bakıyor bana

Yalnızlık çekmem hiçbir zaman onunla

Biricik öğretmenim o benim

Ailem diye bilirim

Elinden bırakmam asla

Ömer için şiir kadar arkadaşları da çok önemliymiş. Onlar için yapamayacağı şey yokmuş. Onlar için;

Arkadaşlarım onlar benim

Kardeşlerim diye bilirim

Her zaman yardım ederim

Kardeşlerim onlar benim

diyecek kadar sevgi dolu onlara karşı.

Ömer Meriç, sanata, şiire, spora, dostluğa önem veren, biz anne babalara geleceğe dair umutla bakmamızı sağlayan bir çocuk. Ömer ve ailesi gibi insanlar olduğu sürece bu ülke olarak sırtımız yere gelmez, inanıyorum.

AİLEM

Seviyorum sizi

Bakıyorsunuz bana

Besleyip büyütüyorsunuz

Ama...

Eksik etmiyorsunuz sevgiyi

ASLA...

Oruç tutun, tutamıyorsanız holter takın

2012-01-14T20:51:00.003+02:00

Bundan beş gün önce tam teşekküllü bir hastanede kalp kontrolünden geçtim ve doktorum bir takım testler, tetkikler istedi. Bunlardan biri de holter takılması idi. Hastanın belirli bir zaman -genellikle 24 saat-içerisindeki kalp ritmini kaydetmeye yarayan, taşınabilir elektrokardiyografi
(EKG) cihazına deniyor holter bu arada. Elektrot denilen küçük metal diskleri göğsüme, karın bölgeme doğru taktılar ve üzerime de bir file geçirip kazağımı giydirdiler ve hadi bakalım 24 saat sonra görüşürüz dediler. Evet cihaz tam bir gün üzerinizde kalıyor ve bu süre zarfında kablosuz her şeyi kullanmak ve yakınında olmak yasak. Bunlar ne midir? Cep telefonu, internet, kablosuz ev telefonları, ıpad, bilgisayar…Yani benim hayatım. Aman allahım nasıl geçer bunlarsız 24 saat? Eskiden internet mi vardı, bilgisayar daha ne zaman girdi hayatımıza da bu kadar bağımlı oldun, telefon olmasa ne olacak dediğinizi duyar gibiyim. Ben de bunları zaman zaman söyler, hatta atıp tutarım ama iş hiç bu kadar ciddiye binmemişti. Resmen teknoloji orucuna başlamıştım.

Hastaneden çıktım ve kendime bir plan yapmaya çalıştım. Sinemaya gideyim dedim ilk olarak, hemen cep telefonuma sarıldım. Internetten film seansları ve salonlarına bakmak için: YASAK. Avrupa yakasında spor malzemeleri satan büyük depoya gitmeye niyet ettim ama vakit erken, önce eczacı arkadaşım Nevra’ya uğrayım dedim, ama müsait mi diye sormak gerek, telefon YASAK. Arabamın rutin muayenesi için mail atmam gerek bilgisayar, internet YASAK. Yaptığım röportajı çözeyim dedim ıpad YASAK. Elim kolum bağlanmıştı, yapacak bir şey bulmaya çalışıyordum ama hep teknoloji sarmıştı dört bir yanımı.

Eve geldim, uyudum. Önce beynimi boşalttım. Geçen hafta satın aldığım iki filmi izledim, rahat rahat hiç bölünmeden. Kitaplarımı düzelttim, çekmecelerimizi düzenledim. Daha önce hiç denemediğim birkaç yemek tarifi denedim ve akşama harika bir sofra hazırladım. El yazısı ile mektup yazdım uzaktaki dostlarıma. Akşam kızım, eşim geldi. Oturup harika bir oyun oynadık beraber, kızımla oyuncaklarını toparladık onun okul dedikodularını dinleyerek. Yeni salonumuz için sehpa ve lamba modelleri araştırdım aldığım dergilerde. Gece olmuştu bile, ben vakit nasıl geçecek derken. Vakit geçmiş hem de dolu dolu geçmişti. Yatağa girdiğimde kafam o kadar
rahat o kadar zindeydi ki, sanki sabah yeni uyanıyormuşum gibi.

Ve ertesi sabah…Taptaze, dinç, mutlu uyandım resmen. Teknoloji orucum beni çok rahatlatmıştı. Kendi irademle bir türlü yapamadığım bu oruç, sağlık için bana zorla yaptırılmıştı. Çok da iyi
gelmişti. Holter sonucum ne çıkacak bilmiyorum ama ben ayda bir gün oruç tutmaya karar verdim. Size de bu orucu tavsiye ederim.

Bu arada bir sır vereyim mi size? Arada bir göz ucuyla evde açık olan internete sadece ceee dedim, orucum bozulduysa günahı boynuma. Sonuçları alınca haber veririm size bu kaçamağın sonucunu.

Hoşgeldin 2012

2012-01-02T21:09:00.002+02:00

Her yıl biterken aynı değerlendirmeleri yaparız. Bu yıl neler oldu, neler olmadı, neler iyiydi, neler kötüydü, kayıplarımız, kazançlarımız. Yine her yeni yılda yeni planlar yaparız, geçmiş yıldan arta kalan planlardır bunlar hatta hiç yapılmaya başlanmamış planlar. Hep "bu yıl mutlaka spora başlayacağım, bu yıl yazı yazacağım, bu yıl kendime yatırım yapacağım, artık hiçbirşeyi kafama takmayacağım, zamanımı iyi kullanacağım"...bu sözler temennidir aslında, birinin sihirli değnek değdirip hayatımızı değiştirmesini beklediğimiz temenniler. Oysa ki biz her yıl aynı biziz, zaman her yıl eşit dağıtılıyor herkese tek fark kimi kendini yönetiyor, kimini hayat yönetiyor. Kimi hep şikayet ediyor, kimi hep çözüm arıyor, kimi hayatı akışına bırakmış, kimi akışın kontrolünü eline almış. Hayatınızın kontrolünün elinizde olduğu, zamanınızın çoğunun size kaldığı, dost zengini olduğunuz bir yıl dilerim sizlere.

Yalan içinde yalan

2011-12-23T09:47:00.003+02:00

'Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar', 'yalandan korkmam yılandan korktuğum kadar', 'yalancının mumu yatsıya kadar yanar'...Bunlar hep yalan için söylenmiş sözler olsa da, yalan söylüyoruz mu söylemiyoruz mu? Kimine göre pembe yalan, kimine göre beyaz yalan, kimi can yakan, kimi rahatlatan..Ama şurası gerçek ki hepimiz zaman zaman başvuruyoruz yalana, cinsi ne olursa olsun. Bazen de söylediğimiz ufak, masum bir yalan nereye gideceğini bilmeden çıkıyor ağzımızdan. İşte bu tip bir yalandan başlayan ve devam eden ilişkiler zincirini anlatan YALAN İÇİNDE YALAN son günlerde izlediğim en güzel komedi. Gerek konu, gerek oyuncuların performansı alıp götürüyor sizi. Füsun Erbulak, Ebru Akel, Feride Çetin, Metin Yavuzoğlu, Kerim Yağcı'nın Kadıköy Halk Eğitim Merkezi'nde sergilediği oyunu keyifle izleyeceğinize garanti veririm. Ayrıca uzun zamandır sahnede göremediğimiz sevgili Füsun ERBULAK bu oyunla sahnelere dönmüş ve gerçekten muhteşem. Ben Erbulak ailesini o kadar çok seviyorum ki, baba Altan ERBULAK zaten gelmiş geçmiş en BABA insandı, anne Füsun ERBULAK, kız Sevinç ERBULAK ve güzel KAVİN. İnsanın içini ısıtıyorlar, gülümsetiyorlar. Yalan içinde yalan oyun adı ama onlar çok GERÇEK.

BEYDA

2011-12-12T13:37:00.005+02:00

Günler geçiyor, hem de çok hızlı olarak. Çok şükür ufak tefek sorunlar dışında hayatımızı kökünden değiştirecek çok büyük bir olay yaşamadık son günlerde. Bir kızım daha oldu sadece. Evet bir kızım oldu hem de Duru kızımdan daha büyük. Yani bir ablası oldu kızımın. 13 yaşında, yedinci sınıf öğrencisi. Adı Beyda.

Beyda, Van depremzedelerinden sadece biri. Şanslı olanlardan. Anne, baba ve kardeşi hayattalar. Onun dışında hayatlarına, evlerine dair neleri varsa kaybetmişler. Hayata sıfırdan değil eksiden başladılar İstanbul'da. Beyda şu an kızımın okulunda misafir öğrenci, kardeşi Ada ana sınıfına başladı. Annesi burada bir hayat kurmaya, ocağı tütecek bir ev yapmaya çalışıyor. Babası hayata yeniden tutunacak dal üstünde kendine bir yer edinmeye çalışıyor.

Beyda çok güzel, çok narin, çok akıllı, çok becerikli. Başına gelen her türlü olumsuzluğa rağmen, yaşanmışlıkları, anıları, çocukluğu Van'da kalmasına rağmen buraya ayak uydurabilen, ayakta kalabilen ve en güzel şekilde kendini gösterebilen bir genç kız. İşte bunun ispatı;

Mutfakta oturuyordum. Annem yemekleri hazırlıyordu. Halbuki biz pazar günleri evde olmazdık. Biraz sonra kardeşim ve babam yanımıza geldi. Birdenbire sanki ters dönüyorduk.Yer, ayaklarımın altından kayıyor,ev beşik gibi sallanıyordu. Tabaklar havada uçuşuyordu. Hızla evden inmeye çalıştık. Apartmanın penceresinden sadece toz gözüküyordu; bu yıkılan binaların olmalıydı. En son çıkan bizdik galiba.
Dışarı çıkınca binaya bakıyorduk , kocaman çatlaklar vardı. Düşündüm;deprem olabileceğini konuşmuştuk ama böyle bir facia beklemiyordum. Bir an kıyamet kopuyor zannetim. Arkamı döndüğümde annem ağlıyordu nedenini az sonra anladım: teyzesinin yaşadığı bina yıkılmıştı. Az
sonra bir deprem daha oldu, ilkinden şiddeti daha azdı ama artçı bir sarsıntıya da benzemiyordu. İlerledik parkın ortasına gelmiştik . Atılan çığlıklar insanı ürpertiyordu. Tam da enkazların çok olduğu bir bölgedeydik ama konuşmak istemiyordum, annemi kucaklayıp ağladım. Eve giremeyeceğimiz her halinden belliydi . Biraz sonra yanımıza akrabalarımız geldi. Annemin teyzesini çıkaramamışlar. Çok kötü bir durumdu ve bu anda insanlara teselli vermek en saçma şey olurdu herhalde.
Akşam bir ateş yaktık . Etrafında bir çember oluşmuştu. Ateş yüzümü yakıyordu ama bu şu an canımı acıtacak en son şeydi. Siren ve ambulans sesleri geliyordu herhalde enkaz çalışmalarına başlamışlardı. Canları pahasına insanları kurtarmaya çalışıyorlardı. Annem ise her şeyin düzeleceğini söylüyordu ama beni rahatlatmak için söylediğini anlıyordum, çünkü sürekli ağlıyordu. Sabahın nasıl olduğunu hatırlamıyorum uyumamıştım. Sabaha kadar deprem durmamıştı. Bu çok zor bir şey. Dedem çadır bulmuştu ama işe yaramıyordu çünkü çok soğuktu. Yağmur da başlamıştı çaresiz çadıra girdik . Gözyaşlarımı tutamıyordum . Şartlar zorlaşmıştı; ihtiyaçlar,enkazlar deprem ve çığlıklar bitmiyor biteceğe de benzemiyordu…Ertesi gün uyandığımda depremin bir rüya olduğunu zannettim ta ki televizyondan Van’ ı görene kadar. Aslında televizyon yaşanan şeyleri, duyguları tam olarak aktaramıyor bence… herkesin yüzünde umutsuz bir ifade vardı, ileriyi düşünüyordu herkes.
Günler geçiyordu artık Van çok soğumuştu, çadırda kalamıyorduk. Önce Ankara’ya bir akrabalarımızın yanına geldik, oradan da ver elini İstanbul. Yeni bir okula başlayacak, bebeklik arkadaşım Melisa’larda kalacaktım ben. Yeni yeni geliyordum kendime…evimizi düşünüyordum anılarımızı,hatıralarımızı, eşyalarımızı, odamı..çok zor..Gözyaşlarımı tutamıyorum çok garip daha birkaç gün önce rahatça uyuduğum evim yıkılacaktı. Yıkım kararı çıkmıştı aldığı hasardan dolayı evimize.

İstanbul’da Marmara Kolejinde okula başladım eğitimim yarım kalmasın diye ama bu kafayla nasıl ders işleyeceğimi bilmiyorum. Kayıt işlemlerini haletlik. Okula alışmam çok da kolay olmayacak gibi ,ama tüm öğretmenlerimin bana yaklaşımı çok güzel…

Okulumun ilk günlerinde arkadaşlarımın sordukları sorulara cevap veremiyordum; aslında hepsi şimdi açıklığa kavuşuyor. Yeni bir eve, yeni bir hayata ve yeni yüzlere alışmak çok zor. Ben okula ve hayatıma alıştım şuan beni rahatsız eden tek şey arkadaş çevremin olmaması…Aslında bunun kötülüğü şudur ki yalnız kalınca depremden başka bir şey düşünemiyorum her şeyin çok güzel olacağına kendimi inandırmaya çalışsam da…

Yok artık penceremi aydınlatan ışığın
Yok artık üzülünce yanına koştuğum pencerem
Gerçek bu avutamam kendimi unutamam tabi bir de…
Hep aklımda ailemle geçirdiğim sabahlar
Her pazar hayırlı olmuyormuş demek
Bazen ben niye buradayım diye düşünürdüm yıldızlara bakarak
Şimdi yıldızlar bana bakıyor acıyarak…
Kopamazdım o zaman hayallerimden
Şimdi içimde bir Erciş var ondan kopamıyorum

Beyda, bu genç yaşında hayatın ne olduğunu anlamış, nelerin boş ve üzülmeye değmediğini anlamış bir genç kız. Kimsenin bunları yaşamadan anlayabilmesi en büyük dileğim.

Down Sendromlu Tan'dan dünyada bir ilk

2011-11-23T22:51:00.006+02:00

Down sendromlu olarak doğuyor sene 1988, doktorlar beş yaş zekasını ve fiziğini geçemez diyorlar, aileye karamsar bir tablo çiziyorlar. Sene 2011, çocuk Türkiye’de değil dünyada bir ilki gerçekleştiriyor. İlk defa tiyatro sahnesinde down sendromlu bir çocuk normal bir çocuğu oynuyor. Evet sinemada çok örnekleri var, down sendromlu çocuklar yine kendilerini oynuyorlar ya da amatör tiyatro oyunları var, bu çocukların kendilerini oynadığı. Ama bu oyun ilk ve çok özel. Çünkü Tan bu oyunda normal bir insanın bile çok zorlanacağı rolü ustalıkla oynuyor hem de harika bir performansla. Oyunu, Tan’ın rolünü, ortamı anlatmadan önce biraz onu tanımak istersiniz belki.

Tan Aytıs, 1988 doğumlu yani 23 yaşında. O zamanlar bugünkü gibi teknoloji, modern yaklaşımlar, araştırma yok Türkiye’de; şimdi anne karnında her şey öğreniliyor(!) neredeyse, ama annesi Tan’a hamileyken bu testlerin, araştırmaların hiçbiri yok. Tan doğar doğmaz ailesine down sendromlu olduğu söyleniyor ama aile bunu kabul etmek istemiyor. Tabi o günleri çok zor
bir süreç olarak anlatıyor annesi. Bu hiç beklemediğimiz bir haberdi diye de ekliyor. Doktorlar gerek zeka olarak gerek fizik olarak 5 yaşındaki çocuğu geçemez diyorlar Tan için. Bugün Tan son
derece yapılı, sosyal, özgüveni yüksek, kendini ifade etmeyi bırakın tiyatro sahnesinde adeta bir dev. Tan’ın durumu Mozaik Down Sendromu denilen türde yani aşama olarak daha eğitilebilen, sosyalleşebilen bir seviye. Tabi bunun için anne babanın azmi, inancı, emeği ve umut dolu mücadeleleri yadsınamaz. Tan, iki yaşındayken bireysel eğitime başlıyorlar ve bu sırada kendileriyle benzer olan aileler ve DS çocuklarla tanışıyorlar, birbirleriyle paylaşımlarda bulunarak bir dernek kuruyorlar ve daha sonra iyice büyüyerek bir vakıf oluyorlar. İZEV, İstanbul Zihinsel Engelliler için Eğitim ve Dayanışma Vakfı. Burası Milli Eğitime bağlı bir vakıf ve ilköğretime eş değer diploma veriyor tabi özel eğitime tabi tutulan çocuklara sadece. Tan bugün ilköğretim diplomalı bir DS aynı zamanda. Tüm bunları gerçekleştirirken Tan ve ailesi hiçbir zaman sosyal ortamlardan uzaklaşmıyor, onu her yere götürüyorlar, hani saklama, gizleme olayı asla onlar için geçerli olmuyor.

Tan, İZEV’e devam ederken aynı zamanda tiyatro eleştirmeni olan hocası Yaşam Kaya ile çok fazla sayıda tiyatro oyununda arkadaşlarıyla oynamış hala da hafta sonları oynuyorlar. Ama sadece ailelere, yakın dostlara oynanan, çok basite indirgenmiş oyunlar bunlar. Tan’ın Yaşam Hoca’sının bu çalışmalar için danışmanlık aldığı Devlet Tiyatroları sanatçısı Öykü Başar ,ben Tan ile bir oyunda ikili oynamak istiyorum der. Aile çok heyecanlanır ama aynı zamanda da tedirgindir. Bu diğer oyunlara benzemez çünkü, normal bir çocuğu oynayacaktır Tan sahnede hem de bir Devlet Sanatçısıyla. Cihan Sağlam 2011 mart ayında oyunun yazımını tamamlar, Tan ve ailesinin karşısına çıkar. Önce anne metni okur ve çok zor bulur. Tan ise kendine güvenir ve şu cümleyi söyler: ‘BEN ALTINDAN GİRER, ÜSTÜNDEN ÇIKAR YAPARIM BU İŞİ ‘ der. 2011 Mayıs ayı başında NEVERLAND adlı oyun sergilenmeye başlamıştır. Anne ilk oyunda hiçbir şey izlememiştir heyecandan; kalbi Tan’ın kalbinde atmaktadır, o an yaşamamaktadır. İkinci oyun, üçüncü oyun derken bir sezon tamamlanmıştır bile. Tan sahnede adeta gürlemektedir.

‘Belirsiz bir zaman ve mekan. Toplum, damgalılar ve damgasızlar olmak üzere ikiye ayrılmış. Yönetim damgasızların elinde.Bir ev, anne ve baba. Hayalci bir kardeş ve büyümek isteyen sorunlu bir abla. İç savaş. Toplama kampları. Hareket halindeki içi asker dolu bir kamyon.Soykırım. Bir bodrum kat,anne çocukları oraya saklamış. Bodrum soğuk ve pis kokulu. Fareler ve ensenize damlayan su damlaları. ‘

Neverland hayal ile gerçek dünya arasında bir köprü kuruyor ve yalnızlaşmamıza, yozlaşmamıza, yok oluşumuza bir evin bodrumundan bakmamızı sağlıyor. Biraz şiddet içeriyor, fazlasıyla tedirgin oluyor, ürküyorsunuz oyun sırasında. Oyunun alışageldiğimiz sahne düzeninden farklı olarak sergilenmesi, oyuncularla yakın temas da sizi fazlasıyla içine çekiyor. Şiddet içermesi açısından çocukla gidilmesi çok doğru değil ama bir yetişkin olarak bunlarla yüz yüze gelerek, Tan’ ı izleyerek yaşadığınız 50 dakika sizi bambaşka bir yerlere götürüyor…

Zeka olarak 5 yaşını geçemez diye belki de bir hayatı karartan sözlerin yalan olduğunu görüyorsunuz, DS olan bir çocuğun oyun sırasındaki mimiklerini, kendinden emin ve güvenli duruşunu izlerken kendinizi, çevrenizi düşünüyorsunuz ve asıl başarının ne olduğunu ne olmadığını sorguluyorsunuz bir yandan. Her imkana sahip, her türlü sağlık engelini aşmış, maddi manevi her yönden tatmin olmuş biri olarak elde edilen başarı mıdır gerçek olan yoksa, her türlü engele , fiziksel olarak karşılaşılan sorunlara , umutsuz bakan gözlere rağmen elde edilen midir? Tan’ın annesine 23 yaşındaki oğlunuza baktığınızda ne hissediyorsunuz şu an içinizden ne geçiyor dediğimde gözleri ıslanarak şu yanıtı verdi bana: İYİ Kİ BÖYLE DOĞMUŞ, BİZİ ÇOK EĞİTTİ, YAŞAMA OLAYLARA BAKIŞ AÇIMIZI DEĞİŞTİRDİ. ONUNLA GURUR DUYUYORUM.

Tan tüm zihinsel engelli çocuklar, onların aileleri ve topluma örnek olmalı. Olmaz, yapamaz, imkansız,mümkün değil denilen her şeyin belki de yapılabilir olduğunu gösteren ve yapıldığını da bizzat sergileyen bir genç çünkü o. Pamuk gibi bir kalbi, ona sorduğum bir soruyu anlamayıp bana ne demek istediğimi soracak kadar özgüveni, oyuna gelen herkese güler yüz gösterecek kadar insanlığı, anne ve babasına duyduğu sevgiyi gösterebilen çocuk tarafı ile örnek bir insan. ‘Hayat karşılaştığınız fırtınalar ile değil, gemiyi limana getirip getirmediğiniz ile ilgilenir’. Tan ve ailesi fırtınayı yaşamış ama o fırtınanın yönünü çok güzel değiştirmiş bir aile. Fırtınayı yaşamadan kasırgalar yaratıp içinde kaybolan tüm ailelere ışık ve umut olsun AYTIS ailesi.

NEVERLAND, The Club adlı mekanda pazartesi günleri saat 21:00 de sergilenmektedir.
Asmalımescit mah. Yemenici Abdüllatif sok. Hoş Apt. K:1
Beyoğlu
0212.251.34.57
0537.461.79.75

Anneeee lütfenn

2011-11-17T21:17:00.003+02:00

Vallahi bugün bir kahvaltı davetindeydim, sohbet deseniz var, yemek deseniz var, manzara deseniz var, kültür deseniz var... Hele bu daveti organize eden ekibi ve sundukları hizmeti görünce ben de çocuk olsam da anneme 'Anne lütfen bana bunu al' diyecek bir şey mutlaka bulurdum. Onlar isimlerini seçerken hiç bunu düşünmemişler ama o kadar çok bebek, çocuk ve anneyi ilgilendiren şey var ki insan ister istemez böyle düşünüyor. Neden mi bahsediyorum, www.annelutfen.com adlı bebek çocuk alışveriş sitesinden. Oyuncaktan sağlığa, kıyafetten araba koltuğuna herşey var burada. Üstelik daha da olacak, hediyeler, çekilişler, kampanyalar...Artık Roys ve Selin benim arkadaşlarım. Ben kendilerini de, girişimciliklerini de, düşüncelerini de çok sevdim. Daha çok yeniler, bizlerin sizlerin herkesin dile getirdiği beklentileriyle çok daha büyüyecekler ve bizler onları ilk tanıyanlar olarak şanslı kişilerden olacağız. Ben kaçırmayacağım bu fırsatı, siz de kaçırmayın.

BOSNA HERSEK / Mostar,Poçitel

2011-11-13T16:33:00.012+02:00

Yine Hırvatistan sınırından çıktık ve bu kez istikamet Mostar. Sınırdan çıkıp mavi bir kapıdan girerek Bosna Hersek’e giriş yaptık fakat bu gezide sadece Hersek bölgesini gezdik gün boyunca. Neretva kanyonunda ve Hersek bölgesinde ilk durağımız Türklerin Bosna’da kurduğu ilk köy olan Poçitel. Poçitel zaten kelime anlamı olarak da ‘başlangıç’ demekmiş. Köyü ilk gördüğümüzde sanki Safranbolu’ya geldik zannettik. Evleri, arnavut kaldırımları dar sokakları, hamamı, kaleleri ile o kadar benziyordu ki, tüm gezimiz boyunca ilk camimizi de Poçitel’de gördük. Nar ağaçları, yeşili, Adem’in yerinde içtiğimiz tavşan kanı çay ve türk kahvesi, köy halkının küçük kese kağıtlarında sattığı kuru incir ve narların zihnimizde bıraktığı güzellik ile Poçitel’den ayrıldık.

Mostar’a doğru yol alırken manzara o kadar güzeldi ki, hiç sıkılmadık. Savaş yıllarından çok iyi hatırladığım, hep duyduğum Mostar. İşte geldik. Daha şehre girerken sağlı sollu gördüğümüz şehitliklerden içimizin bugün acı ve hüzünle kaplanacağını hissettim ve işte suçiçeği gibi binalar başladı; delik deşik…Her yerde kurşun izleri. Koprü geçiş ücreti anlamına gelen ‘Mostarina’ dan adını alan Mostar şehri Neretva nehrinin hemen kenarında kurulmuş. Mostar Köprüsü ise 1566’da Kanuni Sultan Süleyman zamanında mimar Hayrettin tarafından yapılmış. Bu şehir
ve köprü benim hep görmek istediğim yerlerden olmuştur. Mostar Köprüsüne doğru yürürken ilk olarak tabakhane, cami ve hamamı daha sonra da Mostar Köprüsünden daha eski ama pek bilinmeyen Kriva Cuprija Köprüsünü geçip Mostar Köprüsü’ne ulaştık. 1993 yılında yıkılan daha sonra tekrar yapılıp Prens Charles tarafından açılan bu köprü yıllarca Mostar'da yaşayan farklı etnik grupları bir araya getirmiş, insanları birbirine bağlamış, kültürel mozaikin sembolü olmuştur. Savaş boyunca Sırplar tarafından saldırılara uğrayan köprü Hırvatlar tarafından yıkılıp, Neretva Nehri'nin sularına gömülmüş. Yeni köprünün yapımında Türkiye’den gelen taş işçileri de çalışmış ve sulara gömülen eski köprü taşlarının bir kısmı çıkarılarak kullanılmış. Geleneklere göre şehrin erkekleri düğünden önce nişanlılarına cesaretlerini ispat etmek için 24 metre yükseklikteki bu köprüden atlıyormuş. Günümüzde ise 24 euro karşılığında gösteri amaçlı atlayan gençler var. Mostar Köprüsü’ne hemen girişte sol tarafta yerde bulunan taş üzerindeki şarapnel parçası ve " Don't Forget 93 " yazısı gerçekten insanı çok etkiliyor. Köprüyü geçince Müslüman mahallesine gelmiş bulunuyorsunuz ve yine bizim Safranbolu gibi incik boncuk, gümüş, kilim ve her türlü süs eşyasının bulunduğu dükkanların önünden geçip, Kuyumcular Çarşısına geliyorsunuz. Burası gerçekten bizim kültürümüzün aynısı. 1618 yılında yapılan Koski Mehmet Paşa Camisinin bahçesinden Mostar’a bir bakmanızı şiddetle tavsiye ederim yolunuz oralara düşerse. Büyüleyici bir sahne sizi bekliyor orada. Hırvat tarafındaki tepenin üstünde bulunan dev haç ve şehir meydanındaki dev kilise kulesi ise hala birilerinin güç gösterileri yapmaya devam ettiğini hissettirdi bana. Bosna deyince akla ilk Boşnak böreği geliyor ve tabi ki Cevapi yani Boşnak köftesi. İkisini de yeme şansı bulduk ve ikisinin de tadı damağımızda kaldı. Bal kabaklı ve kıymalı olarak tercih ettiğimiz börekleri sıcak sıcak paket yaptırıp nehir kıyısında
bir restoranda yediğimiz köfte kebabının yanına meze ettik. Bizim İnegöl köfteye çok benzeyen cevapi, pide arasında soğanla çok iyi gidiyor doğrusu.

Unesco koruması altında olan Mostar’a veda ederken aynı benim kalbim gibi hava da ağlıyordu. Sokakta gördüğüm gaziler, şarapnel, mermi yemiş evler, ağlayan analar babalar, çocuklar..Hüzün, acı, fakirliğin çok net hissedildiği Mostar anılarımda çok buruk kaldı.

Karadağ/Montenegro

2011-11-12T23:55:00.010+02:00

Eurovision şarkı yarışmasında adını çok sık duyduğum Montenegro’nun Karadağ olduğunu bu gezide öğrendim. Yıllar öncesinin bana göre marka olan ülkesi Yugoslavya’nın parçalanmasından sonra ortaya çıkan mini devletlerden biri olan Karadağ, son yıllarda Kotor ve Budva şehirleri ile dünya sosyetesinin gözde yerlerinden. Karadağ 2008 yılına kadar dünyanın en genç devletiymiş ama Kosova bu özelliğini ondan artık devralmış durumda. Gerek yaz gerek kış turizmine uygunluğu bakımından Karadağ, Balkanların İsviçre’si olma yolunda. Nüfusu 700 bin olmakla beraber yazın bu sayıyı kat be kat geçiyordur herhalde. Hırvatistan sınırını geçtikten sonra ilk geçtiğimiz şehir Igalo oldu. Kaplıcalarıyla ünlü bu şehir biraz bizim Yalova’yı andırıyor. Perast’a gideken gördüğümüz manzara, yeşilin tonları, denizin güzelliği, şirin köyler adeta büyüledi bizi. Balkanlar dağlık bir bölge olmasına rağmen Karadağ bol yeşili olan bir bölge. Perast şehrinde bizim en çok ilgimizi çeken insanların uzun boyu oldu. Her üç insandan biri öyle böyle uzun değil, 2 metre en azından. Sonra öğrendik ki, Balkanların en uzun boyluları Karadağlılarmış hara Avrupanın en uzun insanları Hollanda ve Karadağ’dan çıkarmış. Ee Hidayet Türkoğlu’ndan
belli değil mi? Bu küçük ülkenin uzun insanları hakikaten çok enteresandı. Perast’ta otobüsten inip karşımızdaki iki adadan -St.George ve Meryem Ana ikonunun bulunduğu ada- birine binmek üzere bir motora bindik. Adalardan St.George, doğal oluşmuş ada, çökelti sonucu. Biz buna gitmedik buraya ziyaret yok. Diğeri, sonradan yapılmış ada sanki bizim Kız Kulesi. İçinde Meryem Ana ikonusu bulunan adadan manzara da harika. Manzarası, havası, saat kulesi ile
bir kültür mirası olan Perast, Unesco tarafından koruma altına alınan şehirlerden biri. Perast’ı görmeden Karadağ’ı gördüm dememek gerek. Peras’tan Kotor’a doğru yola çıktık ve yol tam 25 dakika sürdü. Kotor körfezine geldiğinizde kendinizi bambaşka hissediyorsunuz. Dört koyun birleştiği yer olan Boka Kotorska yani Kotor Körfezi tam bir doğa harikası. St. Tropez, Çeşme karışımı olan şehir, bugüne kadar yurtiçi ve yurtdışından GÜZEL diye nitelendirdiğim şehirlerin ilk sırasında yer alacak gibi. ‘Kendimize ait olanı vermeyiz ama başkalarının olanda da gözümüz yok’ . Üzerinde eski Yugoslavya başkanı Tito’dan alıntının olduğu şehir kapısından içeri girdiğinizde kendinizi Venedik’te sanabilirsiniz, şaşırmayın. Tek fark burada kanallar yok. İlk girişte yer alan meydanda hemen sola dönüp başınızı kaldırdığınızda Balkanların en uzun balkonunu (35m.) görebilirsiniz. Meydanda kalabalık kafeler, taş evler, kiliseler bize buranın
her daim yaşadığı hissini verdi. Şehrin kale içinde dolaşırken kaybolmak çok zevkli, dar sokaklardan geçip geniş meydanlara çıkmak, kendinizi ayaklarınızın gittiği yere bırakmak hakikaten çok keyif veriyor. Bu arada şehirde aynı Dubrovnik gibi evlerin binaların panjurları hep yeşil ama gezi boyunca bunun sebebini hiç kimseden öğrenemedim maalesef. Yugoslavya döneminde ‘Ekim Meydanı’ denilen yer, saat kulesi,Katolik Kilisesi ve utanç abidesi en görülesi yerler bence Kotor’da. Yazın mutlaka çok daha başka oluyordur burası. Deniz, doğa, gece hayatı hepsi çok canlı yaşanıyor belli ki. Boşuna dünya jet sosyetesi burada tatil yapmıyor. Şehrin bu kadar güzel ve etkileyici olmasında bayan belediye başkanı ve yine bayan başkan yardımcısının payları büyük bence. Meydandaki kafelerden birine oturduk ve giren çıkan insanları resmen
seyre daldık. Ama daha önümüzde Budva vardı ve bu seyir çok uzun süremedi. Budva-Dubrovnik arası aslında 135 km. ama biz kademe kademe durarak gezdiğimiz için akşamüstü olmuştu Budva’ya girdiğimizde. Önce çok anlamadık, normal binalardan oluşan bir şehirde indik ve yürümeye başladık ki önce bir sahile geldik. Limanı, kumu, balıkçı restoranları ile sanki Antalya’daydık.
Biraz yürüyüp kale kapısından girip eski şehirde yürümeye başladık ki burası
tam bir antik şehir. Yaklaşık 10.000 nüfusu olan şehir bol miktardaki ‘sobe’ tabelalarından
anlaşıldığı üzere yazın çok turist çeken bir yer. Sobe bu arada kiralık oda
demekmiş. Madonna da geçen yıl burada konser vermiş ve sonrasında tatil yapmış.
Şehir 2500 yıllık geçmişiyle Adriyatik Denizi kıyısındaki en eski yerleşim
yerlerinden biri. Aynı Kotor’da olduğu gibi kale içinde dar sokaklarda gezerken
bir anda kendinizi kocaman bir meydanda bulabilirsiniz. Ortaçağ’dan günümüze
kadar gelmiş Stari Budva, Karadağ ve Balkanların en güzel tatil köşelerinden.

Dubrovnik’in kardeşleri denilen Perast, Kotor ve Budva için
Karadağ’a gitmeye değer mi? Kesinlikle değer….

Dubrovnik,HIRVATİSTAN

2011-11-11T23:05:00.018+02:00

‘Yeryüzünde cenneti görmek isteyenler Dubrovnik’e gelsin’ demiş Bernard Shaw ve çok da doğru söylemiş.Hakikaten Adriyatik’in incisi denilen Dubrovnik, Hırvatistan Cumhuriyetinin en güzel şehirlerinden biri. Adriyatik Denizi’nin kıyısında yer alan güney bölgenin ismi Dalmaçya ve Dubrovnik de Dalmaçya sahillerinin en güzel şehirlerinden. Neden Dalmaçya peki? Evet biraz o köpek cinsiyle ilgisi var.Hırvatistanda 1187 ada yukarıdan bakıldığında benek benek görüldüğünden buhaliyle Dalmaçya köpeğine benzediğinden Dalmaçya sahili denmiş. Öyle ki, dünyaünlülerinin en son gözde tatil yerlerinden. Daha çok kısa bir süre öncesine kadar turist rotalarında yeri olmayan Hırvatistan,25 Haziran 1991 ‘de bağımsızlığını ilan ettikten üç ay sonra kendini yine bir savaşın içinde buluyor ve 1991-1995 yılları arasında şehir ciddi hasar görüyor.Kale içinde gezerken binaların kiremitlerinden bunu çok iyi görüyorsunuz. Hasar alan
binaların kiremitleri yeni ve pembe renkte. Savaş 1995’deki Dayton antlaşması ile sona ermiş ve Unesco 2005 yılında restorasyon çalışmalarını başlatarak şehrin eski görünümüne kavuşmasını sağlamıştır. Bu kadar savaş ve depreme rağmen şehrin bu kadar iyi korunması çok takdire şayan doğrusu.

Şehirde ilk durağımız eski şehir adı verilen Old Town oldu. Şehrin kalbi burada atıyor. Old Town’a girmek için iki kapı var: Pile ve Place. Biz hep ana kapı Pile’yi tercih ettik. Kapıdan
girince karşınıza ana cadde Stradun çıkıyor. Bu cadde denize kadar uzanıyor ve sonunda da eski liman var. Stradun üzerinde çok sayıda kafe restoran bulunsa da ara sokaklara girip buralarda dolaşmak ve yemek yemek çok daha keyifli. Mia Culpa mesela harika bir pizzacı. İtalyanların meşhur incecik odun fırınında pişen pizzalarını deneyebilirsiniz burada.

Pile kapısının hemen üstünde şehrin koruyucusu Aziz Vlaha’nın heykeli var. Aziz Vlaha bu arada Sivasta doğmuş ve hiç bu şehre gelmemiş. Kendisi şehrin Venedikliler tarafından kuşatıldığını rüyasında görüyor ve haber vererek şehrin kurtulmasını sağlıyor. Bu yüzden de 4yy.da Romalılar tarafından öldürülüyor. Kapodokya’da onun adına kilise varmış bu arada. Her yıl 4 şubatta onun adına şenlikler düzenleniyor ve anılıyor. Pile kapısından girdikten sonra sağ tarafta siyah renkte kocaman bir mekanizma var ve bu mekanizma orijinal haliyle aynen korunmuş. Şehir kapıları bu mekanizma sayesinde hava aydınlanınca açılıyor, hava kararınca kapanıyormuş. Pile kapısından girince hemen solda karşınıza Franciskan manastırı çıkıyor. İçinde dünyanın en eski üçüncü eczanesini bulunduran manastır şehrin en çok ilgi çeken yerlerinden. Manastır kapısının hemen karşısında şehrin en eski ve en bilinen yapılarından Onofrio Çeşmesi bulunuyor. Dubrovnikliler en zengin zamanları olan 1400 ve 1500’lerde veba gelecek korkusundan şehre her gelen kişinin bu çeşmede yıkanmasını şart koşmuşlar. Çeşme hala kullanılır durumda ve Duru kızım yıkanmadı ama her defasında kana kana su içti bu çeşmeden. Bu arada çeşmenin bulunduğu Stradun Caddesi o kadar temiz ki, taşları bizim evin taşlarından daha parlak ve temiz dersem çok abartmış olmam. Stradun’da dükkanların isim tabelaları yok, isimlerini önlerindeki sokak lambalarına ya da sokak başlarında bulunan bez afişlere asıyorlar. Sağlı sollu İtalyan tarzı çevrili
olan caddenin sonunda bulunan büyük meydanda Saat Kulesi ve hemen önünde Hırvatların özgürlüklerini temsil eden Fransız şövalyesi Orlando’nun Sütunu bulunuyor. Sütunun tam karşısında Sponza Sarayı ve arka tarafında ise Aziz Blaise Kilisesi var. Kilisenin hemen yanında Rektörün Sarayı bulunuyor. Aslında şehri en iyi anlamanın yolu bu caddeyi yürümek ve sonra da City Walls denilen surlarda yaklaşık 1,5 saat süren bir yürüyüş yapmak. Surlar 1200 yılında
yapılmış ama 1400 yılında güçlendirilmiş. Şehri o kadar güzel sarmalıyor ki, içeride kalan şehir tam koruma altında. Çıktığınız her merdivenin sonunda sizi ödül olarak harika manzaralar bekliyor. 10 Euro ödeyerek gezdiğiniz kale surlarında Adriyatik Denizinin ihtişamını karşısında verdiğiniz paraya değdiğini görüyorsunuz. Duru’nun yoruldum demeden gezdiği tek yerdi kale
surları. Demir parmaklıklar, kuleler, dar yollar onun için adeta bir macera tüneli gibiydi.

Dubrovnik’de yemek denince akla ilk taze, ucuz, bol çeşitli deniz ürünleri geliyor. İstiridyeden ıstakoza, midyeden kalamara hepsini bir arada bulunduran ve balık tabağı diye menülerde geçen seçim, kocaman bir tencere içinde geliyor.2 kişilik olan bu tencere içinde yok yok. Biz eski limanın hemen orada bulunan Lokanda Peskorya’yı tercih ettik hep.

Türkiye’den Dubrovnik’e gelmek çok kolay, uçuş var ve 1 saat 40 dakika sürüyor. Üstelik vize de yok. Dubrovnik ile Türkiye arasında 1 saat fark var. Dubrovnik 1 saat geride bizden. Para birimi Kuna ve 1 euro yaklaşık 7.19 Kuna. Restoranlarda, mağazalarda euro olarak da ödeme yapabiliyorsunuz ama üstünü kuna olarak verdiklerinden kur düşebiliyor. Bu nedenle giderken yanınıza euro alıp orada kunaya çevirmek en mantıklısı. Biz Babin Kuk adı verilen bir bölgede kaldık ve eski şehre otobüsle on beş dakikada gidiyorduk. Tam otelin önünden kalkan 6 numaralı otobüsle şehrin kalbi Old Town’a çok rahat gelebiliyorduk. Üstelik otel kalitesi Avrupa otellerine göre çok yüksek. Yazın gidilirse kaldığımız Argosy Otel ideal. Plajı, ağaçlık alanı, otelin büyüklüğü ve kolay ulaşımı açısından mükemmel. Ama yazın denize girmek avantajı olsa da bu kadar gezilir mi bilmem. Sıcak insanı yorabilir. Deniz tam bir akvaryum, pırıl pırıl Dubrovnik’te. Biz yurt dışına gittiğimizde denize girmeyi çok tercih etmediğimizden ayrıca Ege,Akdeniz sahilleri üstüne deniz tanımadığımızdan sonbaharda gidip rahat rahat terlemeden gezmeyi tercih ettik. Ama siz illaki deniz olsun derseniz Dubrovnik tam size göre. Hele bir de şehrin trafiğe kapalı bölgesi Lapad'ın gündüz plajından akşam da İstiklal Caddesini andıran ortamından faydalanırsanız işte siz yeryüzünde cennettesiniz demektir.

KARADUT

2011-10-24T08:13:00.002+03:00

Bir zamanlar birbirlerine âşık iki genç vardı. Kızın adı Tispe, delikanlının ki, Piremus idi. Yan yana evlerde otururlardı; birlikte büyüdüler ve çocukluklarından beri birbirlerine âşıktılar. Aileleri bu aşka karşıydı. Ama onlar, bu derin sevgiden vazgeçemiyorlardı . Bir gece, gizlice ormandaki ağacın altında buluşmaya karar verdiler. Tispe, ağaca Piremus'tan önce varmıştı. Uzaktan ağzından kanlar akan kocaman bir aslan gördü. Korktu; hemen yakındaki bir mağaraya saklandı. Ama koşarken boynundaki eşarbı düşürmüştü. O sırada Piremus geldi. Kocaman aslan, biricik sevgilisi Tispe'nin eşarbını parçalıyordu. Tispe'nin öldüğünü düşündü;onsuz yaşayamazdı. Belinden hançerini çıkardı ve göğsüne sapladı. Cansız bedeni kanlar içinde yere düştü. Tispe korkusunu yendi; mağaradan çıktı. Ağacın altına geldiğinde o korkunç sahneyle karşı karşıya geldi. Piremus'un cansız bedeni yerdeydi; elinde Tispe'nin düşürdüğü eşarbını tutuyordu. Piremus'un, kendisinin öldüğünü sanıp, canına kıydığını anladı. Bir an bile düşünmeden hançeri alıp göğsüne sapladı. Ölüm bile onları ayıramadı. Bedeni, Piremus'un vücudunun üzerine düştü.Ve Tanrı, o yüce aşkı ölümsüzleştirmek amacıyla, bu çiftin buluştuğu ağacı onlara adadı.Piremus'un kanını bu ağacın meyvelerine, Tispe'nin gözyaşlarını ise, ağacın yapraklarına verdi. O günden beri, karadut ağacının meyvesinin çıkmayan lekesini (Piremus'un kan lekesini), dutağacının yaprakları (Tispe'nin gözyaşları) temizler...Bilir misiniz, karadutun lekesi çıkmaz ama elinize ağacın yaprağını alıp ovuşturursanız, o lekenin çıktığını görürsünüz.

Sonbaharda Bozcaada

2011-10-11T20:30:00.007+03:00

Yazın gelen insan selinin arkasında bıraktığı sessiz,ıssız, biraz hüzün daha çok dinlenmişliğin hissedildiği Bozcaada, sonbaharda mutlaka ziyaret edilmeli.

Begonvillerin hala canlılığını koruduğu arnavut kaldırımlı sokaklarda yürünmeli, kedilerin tüm yaz yemekten doydukları için her buldukları yerde miskin miskin yatışları keyifle izlenmeli, Çiçek Fırın'dan damla sakızlı bademli kurabiye alınıp, Çınaraltı kahvede tahta sandalyelerden istediğin birine oturup çay yanında yeme özgürlüğü yaşanmalı, yazın tıka basa dolu olan Ayazma'da Vahit'in Yeri'nde huzurla acele etmeden rüzgarın ve denizin sesi dinlenmeli, Polente Fenerinde rüzgar gülleri eşliğinde gün batımının renklerinde kaybolmalı, Asmalı Meyhane'nin taş plakları eşliğinde Rojida yavaş yavaş yenmeli, sabah gelincik ve domates reçeli eşliğinde denize sıfır kahvaltı edilmeli üstüne sakız likörü eşliğinde kahve içilmeli ve dönüş yolunda vapurdan iner inmez Geyikli'nin tenekelere ekilmiş sardunya ve fesleğen dolu sokaklarında son bir tur atılmalı.

Bunların hepsi sonbaharda mutlaka bir kez yapılmalı ve mümkünse çocuksuz yapılmalı.

AMİN

2011-10-02T11:23:00.005+03:00

Önce herşey bir tutulma ile başladı, bel tutulması. Kızımı almaya gittiğimde arabadan inemedim. Evden güle oynaya çıkıyorsunuz, su balesi yapan kızınızı antreman sonrası çıkışında karşılamak için keyifle arabanıza binip okula gidiyorsunuz ve hop tutuluyorsunuz. O gün zor bela geçiyor. Ertesi gün ağrıdan ne yatabiliyorsunuz ne kalkabiliyorsunuz ne eğilebiliyorsunuz..hani iki büklüm olmak vardır ya onu bile yapamıyorsunuz, iki büklüm olabilmek için uğraşıyorsunuz yok olmuyor. Ankara'dan çok sevdiğiniz ve uzun zamandır görüşmediğiniz arkadaşınız arıyor ve üzülerek buluşamayacağınızı söylüyorsunuz, hayatınız sekteye uğramaya başladı işte. Yürüyerek doktora gidiyorsunuz ağrı içinde. Kas spazmı diyor ilaç veriyor biraz bekleyelim diyor. Bekliyoruz bekliyoruz bekliyoruz geçmiyor, ağrı belden karına, karından bacaklara yayılıyor. Gece uykunuz kalmıyor, sabah uyanmanız hayal. Herşey size bakıyor, okula gönderilecek çocuk, iş seyahatine giden kardeşiniz ve onun bakıma ihtiyaç duyan bebişi, bir sürü iş. Hepsini yapmak size keyif verirken yapamıyorsunuz ya da zorla yapıyorsunuz, ağrıyla. Sonra bir anda vücudunuzu döküntüler kaplıyor, ilaç allerjisi sanıyorsunuz eh günde 8 ilaç az değil. Yok geçmiyor, kalkıp acile gidiyorsunuz ağrılarınızdan bahsediyorsunuz, eklemlerinizde gezen berbat ağrı. Döküntüler, vücutta yüksek çıkan iltihap...Romotolog görmeli diyor acil doktoru. O ne? Romotolog kimdir? neyle ilgilidir? Niye olur?

Bu satırları sol kolumda döküntülerimin geçmesi için takılan serum varken sağ kolumla acil bölümünde yazıyorum. Allahım ne mutlu bana sağ kolum serbest, sosyal paylaşım siteme girebiliyorum, şu anda evde piyano dersinde olan kızımın bu hafta hangi parçaları çalışacağını telefonda dinliyorum, şehir dışında olan eşime dakika dakika haber veriyorum üstelik bunları bana kötü kötü bakan hastabakıcıya rağmen yapabiliyorum. Herşeyi hala kontrol edebiliyorummmm. Hala özgür olmak için direniyorum, sırada romotologlarla tanışmalarım var. Bakalım daha neler göreceğim, ama ne olur onlar da kontrol edebileceğim şeyler olsun. Tek duam bu. AMİN.

Benim domateslerim...

2011-09-25T19:28:00.004+03:00

Ne kadar faydalı olduğunu ilk kez annemin 2003 deki rahatsızlığından sonra anladım. Doktoru, özellikle mevsiminde yenilecek olan domatesin faydasını anlata anlata bitiremiyordu. Öyle çok meraklısı değilimdir aslında hele yumuşak, renksiz olanlarını çok sevmem. Bilmediğim yerlerde pek yemem. Üstelik biz küçükken öyle her mevsim olmazdı domates, tadı da bu zamandakiler gibi yavan değildi. Domates, yazın başında çıkardı tezgahlara ve kıpkırmızı olup mis gibi kokardı. Şimdi her mevsim tezgahlarda üstelik çeşitleri arttı: Siyah, pembe,kiraz, armut şekilli...

Benim domatesi en yakıştırdığım yer simit ve beyaz peynirin yanı doğrusu. Tadından doyum olmaz yanında tavşan kanı çay ile. Bir de Sapanca'da kendi yetiştirdiğim domateslerin tadından geçilmiyor bu sene. Özellikle pembe domateslerim bu sene oskara aday vallahi. Sabah kahvaltı öncesi kızımın zevkle topladığı kiraz domatesler ise mini mini ama pek lezzetli. E tabi normal kırmızı domateslerimi de unutmamam gerek onlar benim ilk göz ağrılarım. Üstelik hepsi o kadar da bereketli ki, gelen konuklarımıza hediye ettik, İstanbul'a ailemize konu komşuya getirdik, okul açıldı kızım sınıf arkadaşlarıyla paylaştı.

Uzmanlar domatesin faydalarını saymakla bitiremiyor.

Cildinizi Korur: Kabuğu incecik bu meyvenin, cildinize güneş koruyucu krem etkisi sağladığını biliyor muydunuz?

Yaşlanmaya Karşı Savaşır: Domatesleri, az miktarda zeytinyağı ile birlikte tükettiğinizde, yaşlanmaya karşı vücudunuz daha güçlü bir hale gelir.

Kan Basıncınızı Düşürür: Hipertansiyondan şikayetçi bir grup hasta üzerinde yapılan bir araştırmada, hastaların günlük besinlerine domates eklendi. 8 hafta süren araştırmada her gün domates tüketen hastaların sistolik kan basıncınca 10 derece düştüğü ve diyastolik kan basıncı değerlerinin de 4 derece düştüğü gözlendi.

Gribi Önler: Karotenler (likopen ve beta karoten) gibi sebze ve meyvelerden elde edilen koruyucu pigment değerleri düşük olan insanların, günlük domates tüketmesi önerilir. Bakteri ve virüslerle savaşmaya yardımcı olan karoten bileşikleri çok önemlidir. Günlük domates ihtiyacınızı bir bardak domates suyu ile giderebilirsiniz. Göreceksiniz, soğuk algınlığı ve gribe karşı vücudunuz çok daha dirençli olacaktır.

Kolesterolü Kontrol Eder: Günde bir domates, sizin arter ve kalp sorunlarınıza karşı olan savaşınızda en güçlü dostunuz olabilir. Günlük domates yemeye başladıktan sonraki 4 hafta içerisinde HDL kolesterol seviyeniz %15 artar, bununla beraber LDL kolesterol seviyeniz düşer.

Sistem mi sistemsizlik mi?

2011-09-18T11:48:00.001+03:00

İster çalışan anne olalım ister ev hanımı hepimiz değişik şekillerde bir sistemin içindeyiz. Ev hanımı isek genelde sistemimizi kendimiz kurarız. Sabah kalkma, çocukların ev ya da okul düzeni, günlük yapılacak işler, temizlik, yemek, alışveriş, hobiler tüm bunları bir sisteme koymaya çalışırız. Bazen dış faktörlerden kaynaklı sistemin takıldığı noktalar oluşabilir ama yine de sistemi düzeltmek tekrar rayına oturtmak için liderlik rolü evdeki anneye düşer.Ev hanımı, sistemin koyucusu, uygulayıcısı ve uygulatıcısıdır çoğu zaman.

Çalışan anne için ise durum biraz daha farklıdır. Yaşam koçluğu yaptığım çalışan annelerin en büyük sorunları işyerlerindeki sistemlerle evlerindeki sistemin çakıştığı ve bundan kaynaklı yaşanan aksamalar oluyor çoğunlukla. Çalışan anne hem evdeki sistemin bir parçası hem de işyerindeki sistemin. Üstelik evdeki sistemi çoğu zaman kendi kurarken, iş hayatında sistemi uygulayan oluyor. Çalışma saatleri sistemi, doğum izni sistemi, yıllık izin sistemi, eğitim sistemi, raporlama sistemi, mesai dışı çalışma saatleri sistemi vs. Üstelik bu sistemleri değiştirme lüksü yoktur çoğu zaman. Tam evdeki sistemi yerine oturtur, çalışma saatlerinde bir değişiklik olur hop evdeki tüm sistem çöker. Kendi hobileri ya da çocukların sosyal aktiviteleri için bir sistem oluşturur pat diye mesai saati dışında çalışması gerekir ve sistem alt üst olur. Çocuğunun doğum tarihini bile yıllık iznine göre planlamaya çalışan ve buna denk getirmeye çalışan anneler tanıyorum. Hal böyle olunca da annenin iş kadını – ev kadını – anne rollerinin çakışması, duyduğu vicdan azapları, yetersizlik hissi, başarısızlık duygusu kaçınılmaz oluyor. Hatta iş bazen kendi fiziksel ve ruhsal sisteminin bozulmasına kadar gidiyor.

Sistemlerin bizi yönetmesine izin vermek yerine bizim sistemleri yönetmekten başka çaremiz yok o zaman. Hayattaki asıl hedefimizi, bizi mutlu edecek şeyi belirleyip diğer tüm yaptıklarımızı bu hedefe ulaşmak için bir amaç olarak görürsek sistemler bizi daha az etkiliyor. Hayattaki tek hedefimiz nefes almak değil elbet, ama dar bir mekanda nefessiz kaldığımızda değerini anlıyoruz nefes alıp vermenin. Aynı bunun gibi hayattaki hedefiniz neyse diğer tüm sistemlerin bu hedefi gerçekleştirmekteki adım olduğunu unutmazsanız zorunlu sistemlerin sizi daha az etkilediğini göreceksiniz.

Nereden geçtim bu yoldan?

2011-09-05T20:28:00.003+03:00

Bugün kızımla sabah arabayla giderken bir mezarlığın yanından geçiyorduk. "Anne biz ölünce nereye gömecekler, mezarımız nerede?" diye bir soru geldi arka koltuktan. Hadi buyurun bakalım. Boğazıma düğümlenen o şeyi nasıl çıkaracağım da yanıt vereceğim, yanıtım ne olacak, ne demeliyim, ideal anne bu soruya nasıl tepki vermeli, duygusal anne ben ne demeliyim....saniyeler içinde bunlar geçti aklımdan ama o hala devam ediyordu. E bizi kim gömecek, beraber mi ölecez...Allahım nereden geçtim bu yoldan sabah sabah. Dokunsalar ağlayacağım ama arkada yanıt bekleyen bir cadı var, toparladım kendimi. Başlayacağım da nereden? 7 yaşında bir çocuğa ne demeliyim, onu korkutmadan üzmeden nasıl anlatmalıyım ve gerçekten biz bir mezar yeri almalı mıyız şimdiden? Ama o susmadı tabi, ev alıyoruz da niye mezar almıyoruz demez mi...Ay bayılacağım ya da arabayla mezarlığa uçup bir yer bulacağım. Elimden geldiğince anlattım ama şuna daha kendim karar veremedim, her canlı birgün ölümü tadacaksa bugünden bir mezar yeri satın almalı mı? Ne dersiniz, fikirlerinizi yazarsanız belki bir yol bulurum ben de...

Frenk yemişi

2011-09-04T20:49:00.003+03:00

Bu yaz çok şey öğrendim, bilgi dağarcığım, kelime haznem, yemek kültürüm ve daha pek çok yönüm gelişti gezdiğim gördüğüm yerler sayesinde. Yeri gelince her birinden bahsedeceğim ama paylaşmadan geçemeyeceğim harika bir tatla tanıştım bu yaşımda. Frenk yemişi, frenk meyvesi, kaktüs meyvesi, kaynana dili, dikenli incir, babutsa, frencir...bunlar pazarcılardan duyduğum isimleri. Evet anlayacağınız üzere bu bir meyve hem de harika bir meyve. Faydası saymakla bitmiyor ama malesef her yerde ve her zaman yetişmiyor. Ben kendisi ile Bodrum Gümüşlük pazarında tanıştım. Satan Çiçek Teyze' nin dediğine göre ülkemizde Antalya yöresinde yetişmekle beraber asıl vatanı ona göre İtalya imiş. Üstelik sadece ağustos ayında yetişiyormuş ve toplaması çok zahmetliymiş. Nasıl olmasın ki yerken bile görünmeyen dikenleri elinize battı mı yandınız..Çiçek Teyze Antalya dedi ama Bodrumda çalılık gibi yayılmıştı maşallah kaktüs meyvesi. Plaja gittiğiniz ve arabanızı park ettiğiniz yerlerde bile istemediğiniz kadar. E niye pazardan alıyorsun derseniz, öyle koparıp toplayım diyeceğiniz gibi bir meyve değil. Dikenleri bakımından yanına yaklaşmak çok zor. Eve alıp getirdiğinizde bile peçeteye ya da beze sarıp öyle soymanız gerekiyor ama soyunca vardığınız o lezzet var ya herşeye değer.

Üstelik inanılmaz vitamin deposu. Vücut direncini artırma, güç ve zindelik verme, bağırsakları çalıştırmanın yanısıra açlık hissini bastırma özelliği ile diyet yapanlar için de ideal. Kan yapma, yara kapatma gibi özelliklerinin yanısıra doğal viagra etkisi de yaratıyormuş. Bilmedim, görmedim, duymadım sonuncusunu diyelim ve bu meyvenin marmara bölgesine de yavaş yavaş gelmesi için dua edelim:)

İŞTE DÖNDÜM ve TEŞEKKÜRLER HAYAT

2011-08-15T23:08:00.004+03:00

Uzun bir ara oldu biliyorum, neredeyse üç ay...Dolu dolu geçen üç ay oldu benimkisi; seyahatler, kıtalar, ülkeler, şehirler, köyler, doğum günleri, antremanlar, hastalıklar,heyecanlar, kutlamalar,misafirler, dostlar ve daha neler neler. Nereden başlayacağımı bilmiyorum yavaş yavaş hepsine değinmek istiyorum ama bildiğim tek şey, hayata teşekkür etmek.
Teşekkürler hayat; sağlıklıyım bu yüzden de en büyük özgürlüğe sahibim-hareket edebilme özgürlüğü

Teşekkürler hayat;ailem ve yakınlarımın sağlıkları ile ilgili problemleri çözülebilir durumda-bir de dostlarımdan bazılarının sağlıkları eski güzel hallerine gelse

Teşekkürler hayat; dil biliyorum ve başka ülkelerde çok rahat iletişim kuruyorum-iletişim özgürlüğü

Teşekkürler hayat; dostlarım var hem de gerçek dostlar, evimiz dolup taşıyor, paylaşıyoruz, biz gidiyoruz onlar geliyor-paylaşma özgürlüğü

Teşekkürler hayat; hobilerim var, canımın sıkılmasına izin vermiyorum-yanlız kalabilme özgürlüğü

Teşekkürler hayat; küçük şeylerden mutlu olabiliyorum, büyük meblağlar gerekmiyor mutlu olmam için - gönül zenginliği

Teşekkürler hayat; serbest çalışabiliyorum-seçme ve seçilme özgürlüğü

Teşekkürler hayat; aranıyorum, neredesin diye telefonum çalıyor-arayanla soranla görüşme özgürlüğü

Teşekkürler hayat; sadece satın alarak mutlu olmuyorum, alışveriş merkezi olmadan da yaşayabiliyorum-ıssız bir köyde yaşayabilme özgürlüğü

Teşekkürler hayat; harika bir ailem olduğu için-YAŞAMA ÖZGÜRLÜĞÜ

KUŞ LOKUMU

2011-06-14T19:38:00.003+03:00

Çocukluğuma dair hatırladığım en güzel karelerden biri...Okul çıkışı varsa cebimde azıcık param, kapı önünde gazete kağıdından yapılmış küçük kese kağıdında satılan rengarenk lokumlardan alışım. Kuş lokumu, kuş gibi minicik lokumlar. Hatta dersin bitmesini iple çekerdim ki o yeşil renk olan nanelilerden kalsın satıcıda. En çok rağbet gören oydu nedense. Alıp yemeye başlayınca bir de çabuk biterdi ki, daha okulun sokağını geçmeden hüsrana uğrardım hep, kimseyle karşılaşmak istemezdim ikram etmek zorunda kalmayım diye. Eh bize öyle çok harçlık da verilmezdi, beslenme çantasına ne konmuşsa onunla idare etmek zorundaydık. Bu yüzden lokumlar da çok kıymetliydi. Ne yerken boğazıma kaçması, ne dişlerime yapışması, ne zar zor arttırdığım paranın bitmesi beni almaktan vazgeçiremezdi.

Bugün yine o lokumlarla karşılaştım 21 yıl sonra..Beyaz renkte olanları artık yok galiba ama hepsi yine aynı canlılıkta. Hemen bir paket aldım ama nedense 21 yıl önceki tadı alamadım, cebimde param vardı, çok çok almamı sağlayacak, hasretini çekmeyecektim 1 hafta ondan mı, yoksa artık küçük tatlar büyük mutluluk mu vermiyor bilmem ama eve gelince ve kızımla paylaşınca "aynı jelibona benziyor ama jelibon daha parlak daha güzel" dedi o da ve ben iyice hayal kırıklığına uğradım. Jelibon neredeeeeee benim kuş lokumum nerede...Koydum kaseye, girip çıkıp yiyorum ama ne ben eski ben ne lokum eski kuş lokumu...

Çatışmayı yok mu edelim yönetelim mi

2011-06-13T20:28:00.003+03:00

'İnsanın olduğu yerde anlaşmak zordur' derler ya hep, ne kadar kötü aslında. İnsanın olduğu yerde anlaşma olmuyorsa nerede olacak ki? Alemin en akıllı yaratıkları anlaşamıyorsa kim anlaşacak, diyoruz da olmuyor işte. Çatışmaları yok etmeyin yönetin dedik yıllarca hep eğitimlerde. Çatışmanın olduğu yerde hareketlilik olur, verimlilik olur, yeni fikirler çıkar dedik durduk. Diyoruz da niye olmuyor, niye kimse uygulayamıyor?

Son günlerde hep bir çatışma...Bu sizin isteğinizle olmasa bile hayatın akışı sizi tam da çatışmanın ortasına getiriyor bazen. Bu çatışmalarda hep görüyorum ki herkes kırıyor, eziyor, üzüyor hatta üzülüyor. Seçimler yapıldı bitti herkes birbirine yazdı çizdi sanal ortamlarda. Hayat görüşü farklı diye birbirini olmayacak şekilde yargıladı, kendi fikrinde olmayanı aşağıladı durdu. Kimse kimseyi dinlemiyor ama herkes dinlenmek, anlaşılmak istiyor. Annem babam çatışıyor hep kendilerinin nasıl üstün olduğunu anlatmaya çalışıyorlar. Kızımla ders konusunda çatışıyoruz, hangimiz üstünüz bunu kanıtlamaya çalışıyoruz. Bir hediyeye karar vereceğiz, amacının mutlu etmek hoş ortam yaratmak olduğunu unutup ortamları geriyoruz, biz daha çok geriliyoruz ve daha neler neler...Bunların herbirinin sebebi farklı, kişisel görüş ayrılıkları, kendi değer yargılarımız, sistemler ve daha neler neler....Hiç biri verimlilikle, yepyeni bir fikirle bitmiyor, kırılma, gücenme, tepkiyle bitiyor. Niye? Acaba bazen uyum sağlamak, kaçınmak, boyun eğmek gelecekte sağlam ilişkiler yaratmak için etkili olabilir mi? İllaki her çatışmayı kazanmak mı gerekir? Bugün ben bir adım geri atarsam yarın karşı tarafta benim için geri adım atar mı? Bilmem sadece soruyorum, bugüne kadar çözemedim de. Belki çözen vardır...

Anne gözü farklı görür

2011-06-03T11:01:00.002+03:00

Küçük kız, kendini bildiği günden beri annesinden büyük bir şefkat görmüş ve ondan duyduğu sözlerle, pamuk prensesten daha güzel olduğuna inanmıştı. Annesine göre, kızı nur yüzlü ve badem gözlüydü. Bir tanecik yavrusuydu annesinin.

Ama ilkokula başlayınca işler değişti. Arkadaşları onun hiç de güzel olmadığını, hatta çirkin bile sayıldığını söylemekteydi. Küçük kız, önceleri onlara inanmadı. Ama birkaç yıl içinde gerçeklerle yüzleşti.

Annesinin bir pamuğa benzettiği yüzü, çiçekbozuğu bir cilde sahipti."Badem" dediği gözleri ise şaşıydı. Vücudu da bir serviyi andırmıyordu. Demek ki, annesi onu aldatmış ve yıllar yılı çekinmeden ona yalan söylemişti. Genç kızın anne sevgisi, kısa bir süre sonra nefrete dönüştü. Evlenme çağına gelmiş olmasına rağmen, yüzüne bakan yoktu. Üstelik de gözleri, bütün tedavilere rağmen, düzelmiyordu.

Genç kız, doktorların gizlice yaptığı konuşmalardan kör olacağını anladığında, annesinin yalanlarına dayanamayıp evi terk etmeye karar verdi. Fakat annesi, uzak bir yerde iş bulduğunu söyleyerek ondan önce davrandı. Ve kazandığı paraları bir akrabasına gönderip ondan kızına bakmasını rica etti.

Genç kız, bir süre sonra görmez oldu. Karanlık dünyasıyla başbaşaydı. Bu arada annesini hiç merak etmiyordu. Bir gün doktorlar, uygun bir çift göz bulduklarını söyleyerek, kızı ameliyat ettiler. Ancak o, gözünü açtığında yine aynı gözü görmekten korkuyordu.

Fakat kör olmak zordu. En azından kimseye yük olmazdı. Genç kız, ameliyat sonunda aynaya baktığında müthiş bir çığlık attı. Karşısında bir dünya güzeli vardı. Gerçekten de harika bir kızdı gördüğü. Yüzündeki bozuklar tamamen kaybolmuştu. Kemerli olan burnu düzelmiş, kepçe kulakları normale dönmüştü.

Genç kız, yanındaki yaşlı doktora sevinçle sarılarak; "Sanki yeniden dünyaya geldim,"dedi. "Yüzümde hiçbir çirkinlik kalmamış. Estetik ameliyatı siz mi yaptınız?" Yaşlı doktor;"Böyle bir ameliyat yapmadık kızım!" diye gülümsedi. "Annenin ölmeden önce bağışladığı gözleri taktık. Sen, onun gözünden gördün kendini!"

Kalbiniz başka beden de atar mı hiç

2011-05-25T20:42:00.003+03:00

Bir insanın kalbi nasıl başka bedende çarpar, nasıl başkasının heyecanını, kaygısını, neşesini, üzüntüsünü yaşayabilir kendi bedeninde. Ancak "anne" olunca yaşayabiliyor bu duyguları ve yaşı kaç olursa olsun çocuğunun annelik böyle devam ediyor. 60 yaşındaki babam için babaannem hala endişe duyuyor üşür mü diye...Hiç bitmiyor kalp çarpıntısı çocuk varsa.

Bugün kızım ilk kez tek başına sahneye çıktı piyano solosu için. Eni topu iki parça çalacak ama gelin görün benim heyecanımı. Akşamdan başladı heyecan, sabah onu okula gönderdim hazırlanıyorum, aklım hep onda. Provada heyecanlanacak mı, kendini tanıtacağı metni ezberleyecek mi, çalamazsa üzülürse utanırsa çok üzülür mü, bir sürü heyecan ama hepsi de onun yaşayacaklarını düşünüp duyulan kaygılar...

Okula gittik hep beraber, provadalardı. Sonra konser başladı, sırayla geliyor eserlerini çalıyorlar tek tek...Sıra bizimkine gelmiyor, perdenin arkasından arada görüyorum , çok heyecanlı belli. On kişi geçti yok hala, biliyorum sıkıldı beklemekten, heyecanı dorukta dokunsan ağlar şimdi. Ya ben? Oturduğum yer sırılsıklam terden, ellerim ve ayaklarım sanki yok, kalbim boğazımda atıyor...Babası her an sahneye fırlamaya hazır en önde oturduğumuzdan, kızımız nota defterini koymaya yetişemez ya da mikrofonu açamazsa kendini tanıtırken diye..ne saçma olası şey değil ama işte insan her türlü olasılığı düşünüyor.

İşte o an geldi, elinde defteriyle girdi sahneden..Selam verdi, kendini tanıttı, çalacağı parçaları

-9.Senfoni ve Yaşasın Okulumuz-anons etti ve çaldı. Çalarken yüzünden neler hissettiğini, hangi anda heyecanlandığını hangi anda rahatladığını hepsini okudum, çünkü kalbim ondaydı o an. Ben oydum. Onun eli, onun kolu, onun kulağıydım o an.

Anne olmak demek hakikaten kalbinin başka bir bedende atması demek, bunu tekrar anladım bugün.

Ben her bahar böyle mi olacağım

2011-05-23T10:42:00.003+03:00

Ben her bahar böyle mi olacağım?

Her bahar bir heyecan, bir sıkıntı, bir kaygı,bir kalp çarpıntısı...Sebebi bazen belli değil bazen çok belli, bazen bir hastalık bazen bir belirsizlik...Ama her bahar bir hüzün, bir iç sıkıntısı, güneş geç gösterdi yüzünü ondan mı acaba? Ama güneşe göre mi belirlenecek ruh halimiz, öyle şey olur mu? Hava kötüyse biz de kötü, hava iyiyse biz de iyi. Yok canım daha neler...

Toparlanmak lazım, çok şükür etmek lazım, her uyandığımız sabaha, yastığa sağlıklı olarak koyduğumuz başa, aldığımız her nefese, özgürce yediğimiz herşeye binlerce kez şükretmek lazım. Biliyorum bilmesine de işte bazen depresif oluyorum ben. Özellikle de bahar aylarında.

Ben her bahar böyle mi olacağım?

Yorumsuz

2011-05-08T20:22:00.003+03:00

Beyrut ve çevresi

2011-05-07T10:28:00.009+03:00

Beyrut ve yakınındaki şehirler ve bu şehirlerin her birinde gezip görülecek çok yer var ama vaktiniz bizim gibi sınırlıysa anlatacağım üç yeri özellikle gezmenizi tavsiye ederim. Jeita Grotto, Harissa ve Byblos. Beyrutta tavsiye edilen iki önemli turizm şirketi var ve onlar size tüm bölgeleri çok profesyonelce gezdiriyorlar: Kurban ve Nakhal. Kurban’ın gezi günleri bize uymadığından biz Nakhal’i seçtik ve Cuma gününden Cumartesi turu için anlaştık. Cumartesi sabahı dedikleri saatte yani dakik bir şekilde bizi otelden aldılar ve çok konforlu bir şekilde yola koyulduk.

İlk durağımız bir doğa harikası olan Jeita Grotto mağaraları oldu. Beyrut’a yaklaşık 18 km. uzaklıkta olan mağaralara harika yemyeşil bir yoldan giderek ulaşıyorsunuz. Bu blgeyi 1800 lü yıllarda William Thompson adlı bir Amerikalı avlanmaya geldiği zaman keşfetmiş. İki mağaranın arasından geçen nehir zamanında kurtların yaşaması nedeniyle Wolf River olarak bilinse de bugün Dog River olarak biliniyor. Nehir aynı zamanda Beyrut’un içme suyunu da karşılıyor. Önce Upper Cave yani üst mağarayı ziyaret etmek için, otobüsten inip biletlerimizi alarak kırmızı bir teleferiğe bindik. Yemyeşil bir ormanın arasından akan nehrin üstünden geçerek mağara girişine vardık. Mağaraya girdiğimiz anda bir doğa harikası ile karşı karşıyaydık. Hayatımda ilk defa bir mağaraya giriyordum hem de Ortadoğu’nun en büyük mağarası. Üstelik bu mağara öylesine bir mağara değildi; 1,5 milyon yıl boyunca kireçtaşının oluşturduğu sarkıt ve dikitlerin bir tiyatro sahnesi gibi dizildiği olağanüstü bir mağara. İnsanın nefesi kesiliyor manzara karşısında. Üst mağarayı yürüyerek geziyorsunuz ve her bir sarkıt sizi alıp götürüyor geçmişe. O an bir tiyatro sahnesindesiniz rengarenk ışıkların süslediği. Lower Cave yani Alt Mağara ise tekneyle geziliyor. Romantizm, gizem, büyü, korku ne arasanız var bu gezi boyunca. Işık gölgeleri düşüyor suyun üzerine, daracık yollardan ustalıkla geçiyor tekne sürücüsü. Jeita Grotto hakikaten büyülüyor insanı, boşuna Dünyanın Yeni Yedi Harikası aday listesine girmemiş.

Jeita’dan yola çıkıp daha çok Beyrut’lu Hıristiyanların yaşadığı ve genelde yazlık evlerin bulunduğu Junieh’ e doğru yola koyulduk. Beyruttan 25 km. kadar uzaklıkta ve Beyrut’un sırtını dayadığı Harissa tepesine biz otobüsle çıktık. Genelde teleferikle çıkılan bu yolu biz araçla çıkıp teleferikle geri dönmeyi tercih ettik. Harissa, Meryem Ana Heykeli ve Maruni Kilisesinden ibaret ama bir manzara var ki, bizim Çamlıca Tepesi ayarında. Tüm Beyrut ayaklar altında. Zaten neredeyse yol boyunca her yerden koskoca hacıyla kiliseyi ve tepeyi görüyorsunuz. Hıristiyanlığın gücünü hissettirdiği bir tepe harissa.

Özellikle büyük teleferikle ilk etapta indiğiniz yerden görünen manzara bir harika. Bu noktaya kalabalık bir grupla ve büyük kırmızı teleferiklerle iniyorsunuz. Sonrasında dört kişilik teleferiklere binip sahile kadar inerken ki manzara inanılmaz, tabi teleferikler vızır vızır ve apartmanların arasından geçtiği için, Beyrut evlerinin içini, yaşam alanlarını da izleme şansınız oluyor. Şahsen bu apartman dairelerinde oturmak istemezdim, düşünsenize odanızın penceresinin önünden dakika başı bir araç ve insanlar geçiyor, mahrem alan diye bir şey yok. Bu arada yükseklik ve kapalı mekan korkusu olanlar için en iyi yol araçla çıkıp inmek Harissa’ya.

Dünyanın en eski yerleşim yerlerinden biri olan, son durağımız Biblos’a doğru yola çıktığımızda içimi bambaşka bir heyecan sardı. Yaklaşık 8000 yıl önce kurulmuş bu şehir, dünyada görmek istediğim yerler listesinde bulunuyordu. Yaşım ilerledikçe hepsini sırasıyla görmeye başladım ve işte şimdi Biblos’taydım. Sebebi belki de yazının sonunda bahsedeceğim konudan dolayıdır kimbilir…

Biblos özellikle biz kitap sevenler için mutlaka görülmesi gereken bir yer, çünkü modern alfabe ilk kez burada bulunmuş. Harflerin sembol yerine seslere tekabül ettiği ve bugün okuduğumuz kitapların temeli işte burada atılmış. Eski çağlarda Fenikelilerin liman şehri olan Biblos, tarihi kalıntıları, Obelisk tapınağı, kalesi ile göz kamaştırmakla beraber, tarihi çarşısı, hediyelik eşya dükkanları, kafeleri, fosil müzesi ile buram buram tarih kokuyor. Beyrut’a 45 km. uzaklıktaki Byblos ya da Yunanlıların diliyle Jbeil’i görmeden Beyrut’u gördüm demek doğru olmaz.

Gelelim benim Biblos tutkuma, 13.yy. sonuna kadar Biblos, Banu Hamada adlı bir yerel ailenin yönetimindeymiş. Banu; hatun, sultan anlamına geliyor bunu biliyorum ama bu kadar da hakimiyet de pek göz ardı edilecek gibi değil doğrusu.

Dönüş yolunda sahil kıyısında Makhlouf Sur Mer adlı deniz ürünleri restoranında yediğimiz Lübnan mezelerinin ve balığın güzel tadıyla Beyrut’un tadı karıştı ve hoş bir duyguyla ertesi sabahın erken saatlerinde Beyrut’a veda edip güzel ülkemizin yolunu tuttuk.

Beyrut'ta yaşam

2011-05-03T22:21:00.011+03:00

Gitmeden önce Beyrut hakkında o kadar övgü dolu sözler duymuş o kadar çok yazı okumuştum ki, açıkçası merak ediyor ve pek de inanamıyordum Ortadoğu’nun Paris’i denen şehrin bu kadar muhteşem olabileceğine. Gece yarısı uçaktan inip de havalimanının açık alanına çıktığımızda sıra sıra dizilmiş taksilerin lüks ve son model hallerinden denildiği kadar olduğunu anlamıştık bile. Havaalanından otele kadar olan yol boyunca gördüğümüz binalar , son model arabalar, capcanlı gece hayatı, ışıl ışıl caddeler sanki bir Avrupa şehrindeyiz hissi verdi bize.

Otelimiz Beyrut’un kalbinin attığı Hamra caddesinin tam üstündeydi. İlk gece daha uçaktan iner inmez saatin çoktan bizim sınırlarımızı aştığını bilsek de bu canlı şehri kaçırmak istemedik ve gece yarısını çok çok geçmesine rağmen ünlü Beyrut Amerikan Üniversitesinin önünden yürüyerek Corniche adı verilen sahil boyuna geldik. Bizim aç olduğumuzu bilen ve güzel menüleriyle karşılayan Hard Rock cafe hemen Corniche’in başında. Girişindeki Beatles’a ait dev yazı da enteresan doğrusu; “The Time Will Come When You See We Are All One. Hepimizin bir olduğunu göreceğimiz o gün gelecek.

Madem gece hayatı dedik, Beyrut’un kalbi geceleri Monot Caddesinde atıyor. Gece kulüpleri, barlar ve restoranlar yaklaşık 1 km olan bu dar ve uzun sokakta. Beyrutta ikinci akşamımızda taksi bizi bıraktığında karanlık, ıssız bir sokakta bulduk kendimizi, hatta yanlış geldiğimizi bile düşündük fakat hafif hafif müzik seslerini takip ederek öyle bir ortama girdik ki her yer harika tasarımları olan barlarla doluydu. Lime Bar, tam lime limon renginde hoş bir ambiyansı olan bahçeli ılık Beyrut gecesi için harika bir seçim oldu. Tabi buralarda hayat 23:00 sonrası başladığından bizim için biraz geç bir vakitti ama yine de çocuksuz olunca ve yetişmek ya da sabah erken kalkma derdi olmadığından hakkını verdik diyebiliriz Monot caddesinin.

Gündüz güzelliği ve canlılığı kadar gece de hareketli olan Place de L’Etoile yani Özgürlük Meydanı Beyrut’un simgesi..Venedik için San Marco meydanı, Barcelona için Rampla Caddesi, İstanbul için Taksim Meydanı ne ise Beyrut için de Özgürlük Meydanı ve bu meydana çıkan tüm sokaklar aynı. Özellikle Lübnan Mutfağını tadabileceğiniz çok sayıda restoran bulunan caddede nargile içerek günü tamamlayabilir, dünyanın her yerinden gelen çeşit çeşit insanları izleyebilirsiniz bu meydanda oturarak. Beyrut denince aklımda kalan ilk ve en güzel şey meydandaki cafede oturup elma aromalı nargileyi tüttürmek oldu ne yalan söyleyim, sigara içmeyen biri olarak o kokuyu hiç unutamadım.

Beyrut’un merkezi olan ve downtown olarak adlandırılan bu bölge Beyrut’ta görülebilecek tüm tarihi bina ve eserlerin de toplandığı bir meydan. Savaş zamanında en sıcak çatışmaların olduğu ve yeşil hat olarak adlandırılan bu meydanda şehitler adına yapılmış Place Des Martyrs anıtını, Ömer Paşa Camisini, Parlamento binasını, Roma İmparatorluğu kalıntılarını, Public Parkı aynı anda gezebiliyorsunuz. Beyrutta gezerken binaların üzerinde bulunan savaş izlerini görüyorsunuz sürekli. Taranmış binalar, kurşun izleri, delik deşik duvarlar. Kimileri yeniden restore edilmiş, kimileri hala restorasyon halinde, kimileri de kurşun deliklerinin içini doldurup oturmaya devam ediyor. Dolayısıyla şehirde sürekli bir inşaat durumu söz konusu.

Yeşil hat denilen sınırın kuzeyinde Hıristiyanlar güney kısmında ise Müslümanlar oturuyor, tabi bu ayrım sadece hatta kalıyor yoksa dinlerin kardeşliğinin en güzel örneği Beyrut. Ezan sesi ile çan sesi aynı anda kulağa o kadar hoş geliyor ki.

Beyrut aslında hareketliliği, sürekli trafiği, insanların sabırsızlığı, korna sesleri ile İstanbul’a çok benziyor bu yüzden de maalesef kendimizi çok rahat hissettik Beyrut’ta. Genelde toplu taşıma aracına hiç rastlamadık, herkes ya taksilerle ya da kendi araçlarıyla gidiyorlar bir yerden bir yere. En ilginci de taksilerin pazarlığa açık olmaları öyle ki yarı yarıya iniyorlar pazarlıkla. Taksiye binmeden önce gideceğiniz adresi söylüyorsunuz o size 15 dediyse 5’e gidiyorsunuz.

Ortadoğu’nun Paris’i olur da Paris alışverişsiz olur mu hiç? Hamra caddesi ilk gece gezdiğimizde ünlü markaları barındırıyor gibi görünse de alışverişin merkezi Solidere Bölgesi bence. Hamra caddesi biraz İstiklal Caddesini andırıyor, arada yerel mağazalar, turistik eşya satan mağazalar oysa downtown denilen bölgede Beyrout Souk adı verilen açık hava alışveriş merkezi ve çevresindeki sokaklar, modanın merkezi şeklinde. İşte burada kendinizi hakikaten Paris’te hissediyorsunuz. Ayrıca Doğu Beyrut’taki ABC alışveriş merkezi de görülebilecek yerlerden. Fiyatlar inanılmaz yüksek, herşey çok parlak, taşlı cıngıl cıngıl ama görmeye değer doğrusu. Bu kadar hareketli bir yaşamın olduğu Beyrut’ta yemek başlı başına bir şölen. Lübnan mutfağının ününü zaten hepimiz biliriz mutfakla yemekle aramız biraz iyiyse. Tüm dünyada Çin Mutfağı, İtalyan Mutfağı kadar yeri vardır Lübnan Mutfağının da. Ama yerinde tatmak doğrusu bir başka. Bizim Antakya yöresinin tüm meze çeşitleri burada ve aynı isimle. Hommos – Humus, Kebap, Tabbouleh-Maydanoz, domates, roka salatası, Abbaganush- Abagannuş. Lübnan Mutfağını tadabileceğiniz en güzel yerlerden biri Karam Beirut. Dünyada birkaç ülkede şubesi bulunan Karam, bizim Bursa İskender ya da Develi Kebap gibi artık geleneksel olmuş. Downtownda bulunan bu mekanı tavsiye ederim. Ayrıca Monot caddesinin hemen paralelinde bulunan Abdel Wahap da bir diğer adres Lübnan Mutfağı için. Eğer Lübnan mutfağı ile sınırlı kalmak istemezseniz Fransız mutfağının güzel bir örneği le “Relais de l’Entrocote”. Bizim cafe de Paris diye yediğimiz et ve patates kızartması…Yalnız restoran sadece bu ikiliyi sunuyor başka bir yemek şansınız yok. Monot caddesinde ve Özgürlük Meydanında iki şubesi var ve hakikaten güzel. Bunun dışında İtalyan, Çin, Asya yemeklerini hemen hemen heryerde bulabilirsiniz.

Genç nüfusuyla, güzel alımlı bakımlı genç kızlarıyla kordon boyunu andıran Corniche ve güvercin kayalıklarıyla Beyrut pırıl pırıl parıldıyor. Arap müziğinin sokaklara yayılan kıvrak melodisi, saat başı çan sesi, her renk begonvilleri, sarı renkli taş binaları ve içinizi zaman zaman ürperten savaş kalıntılarıyla Beyrut savaşın izlerini çoktan silmeye başlamış.

SON NEFES

2011-04-28T08:22:00.003+03:00

''Büyütmem gereken bir kızım var, şalteri nasıl kapatırım ki" demiş Arman Kırım pazar günü ropörtajında...Çarşamba sabahı da şalterler kapanmış....ÖLÜM....

Biz istemesek de şalterler iniyor, aynı bundan tam bir yıl önce daha hayatının baharında 37 yaşında aramızdan ayrılan Volkan'ımız gibi. Onun da büyütmesi gereken bir kızı vardı aynı Arman Kırım'ın kızının yaşında. Tıpkı aynı kazada ölen Bahadır gibi, aynı yaşta oğlu vardı onunda...hepsi 8 yaşında bebeler daha. Tıpkı aynı kazada ölen Ali gibi....Babalığa hazırlanan...Bu şalterlere ne oluyor, niye durmadan kapanıyor, kime göre neye göre....ah bir bilebilsem.

Biz daha yarışalım hayatla, yetiştiremeyelim işleri, kariyer koltuklarına yapışalım, bitmesin projeler, paraya doymayalım, aldıkça alalım, sevdiklerimizi ihmal edelim, çocuklarımızla akşamdan akşama görüşelim, büyümesini kaçıralım, lükse, markaya, çula çaputa yatırım yapalım, aramayalım birbirimizi sormayalım, hep küselim, fesatlıklar düşünelim, istemediğimiz şeyleri istemeden yapıp, içimizden geldiği gibi yaşamayalım, ana babamıza hasret olalım, kardeşimizi umursamayalım, işten güçten hiçbirine vakit ayırmayalım, en sevdğimiz arkadaşımızı yoğunluktan unutalım ŞİMDİ. NASILSA DAHA ÇOKKKK VAKTİMİZ VAR, YAPARIZ BİR GÜN HEPSİNİ.

Volkan, Bahadır, Ali, Arman..... ve bugün şalteri inmiş herkesin mekanı cennet olsun.

DİŞ PERİSİ

2011-04-21T14:29:00.003+03:00

Çıkarken de düşerken de bir tantana oldu bizim dişler valla. 11 aylık, neredeyse doğum günü olacaktı ama kızımda hala diş belirtisi yoktu. Akranları altı aylık çıkarmışlardı hatta onun zamanına gelene kadar neredeyse tüm dişleri tamamdı. Ben de aldı mı bir telaş, acaba dişleri çıkmayacak mı, acaba niye geç kaldı bı kadar. Allahtan tam bunları düşünürken biri patlayıverdi de hepimiz bir oh çektik. Çok ağrı sızı olmadı bizde, öyle huysuzluk, ateş filan yaşamadık çok şükür. Tabi diş çıkınca diş buğdayı yapıldı, çoluk çocuk cümbür cemaat toplanıldı, buğdaylar haşlandı, toz şekerle karıştırıldı afiyetle yenildi. Haşlanmış buğday taneleri ipe dizildi toka niyetine kızımın saçına takıldı, kısmetli olsun niyetine. Buğdayın içine para konuldu, hangi misafire çıkarsa kızımı donatsın diye. Makas, kitap, ilaç kutusu, müzik cd si gibi çeşitli meslek gruplarını temsilen nesneler kızımın önüne kondu ki, hangisini seçerse ileride o mesleği yapacak diye. Anlayacağınız diş çıktı çıkmasına ama bizim kutlamalar günlerce sürdü. Eh şimdi çıkan dişlerin dökülme zamanı, ne tuhaf di mi çıksın diye uğraş bekle, sonra da dökülsün. Tabi biz yine geç kaldık, kızımın arkadaşlarının hepsinin dişleri çoktan döküldü hatta yenileri çıkmaya başladı ama bizde tık yoktu bugüne kadar. Artık deneyimli olduğumuzdan "niye dökülmüyor" diye telaş yapmadık hatta geç dökülen dişlerin daha sağlıklı çıkacağını duyunca pek bir rahat davrandık ebeveyn olarak ama gel gör ki kızımız bizimle aynı fikirde değil. Okulda bir prestij meselesiymiş meğerse bu diş çıkması. Dişsiz olmak, öyle gezmek büyümenin bir sembolüymüş ve daha dişi dökülmeyenler için çok da iyi şeyler düşünülmüyormuş. Hergün dişlerine asılmak mı dersiniz, sallanmayan dişi sallanıyor diye sevmeler mi dersiniz, "anne çıkacak di mi" diye günde beş defa sormak mı dersiniz hepsi var. Yani çıkarken bu kadar sıkıntı yaşamadım ama düşerken yandık gibi. İşte bu sabah beklenen an geldi ve benim de günüm aydınlandı. Alt sıradaki orta dişimiz sallanıyor. Ben üzüldüğümü hatta ağladığımı hatırlıyorum küçükken dişim çıkıyor diye. Ne ağlaması koşa koşa, sevinçle gidildi okula haberi vermek için arkadaşlarına. Tuhaf valla tuhaf şimdiki çocuklar. O rahatladı akşam sabah düşer o sallanan diş. Pekala ben ne yapacam şimdi, ilk diş düşmesinde neler yapılıyor, diş perisi diye birşey varmış bilen var mı, ne gibi kutlamalar var acaba, nerede saklanacak çıkan diş, kutu nerede satılır, özel bir yemek var mı pişirilmesi gereken....Aman çıkması ayrı düşmesi ayrı dertmiş bu dişin.

Beni bu kokular öldürüyor

2011-04-11T20:51:00.003+03:00

Vazo içinde sapları çürümüş çiçek kokusundan, Sigara içilen ortamda uzun süre bulunan bir insanın kıyafetinin üzerine sinen kokudan, Uzun süre camları açılmamış bir odaya girdiğimdeki ilk kokudan, Birkaç saat önce lahmacun yenilen ortamın kokusundan, Karnabahar pişmiş mutfak kokusundan, Binlerce parfüm denenmiş olan parfümeri dükkanının kokusundan, Paspasları yıkanıp kurumadan serilen araba kokusundan, Eve tamire gelen tamircinin gittiğinde arkasında bıraktığı ayak kokusundan, Çocuk vitamin şuruplarının kapağı ilk açıldığı andaki kokusundan, Ve tüm kokulu silgilerden nefret ediyorum...

Bu çocuklar başka yerden...

2011-04-10T16:37:00.004+03:00

Olay büyük alışveriş merkezlerinden geçer; eşime makosen almak için girdiğimiz bir mağazada, annesi babası ayakkabı bakan beş yaşlarında bir çocuk, mağazanın minik puflarını araba yapmış bir uçtan bir uca itiyordu. Düttt dütt diye oradan oraya giden puflar tabi ki amaca hizmet edemiyordu bu afacan sayesinde, halbuki onlar insanlar rahat rahat oturup ayakkabısını denesin diye oradalardı. Hem çocuğa bunu hatırlatmak hem de biraz onu kızdırmak için "bu araba benim" dedim pufun birini tutup, "yaaaaaaaa benim" dedi tabi, ona acıyacağımı susacağımı sandı velet ama ben tekrar " hayırrr benim" dedim ve pufu çektim kendime doğru. Benimle başa çıkamayacağını anlayan çocuk babasına koştu ve "babaaaa bu araba benim" dedi, babası da "tamam oğlum,senin" dedi, ama o an için çocuğu başından savmak istercesine...İşte çocuğun verdiği yanıt: "araba benimse, ruhsatını benim üstüme yap o zaman bana neeeee yaaa"

Ne babası ne ben böyle bir yanıt tabi ki beklemiyorduk. Daha beş yaşında, hayal gücünü, mavi bir pufun onun arabası olduğuna bu kadar inanmasını, sahiplenmesini herşeyi bir kenara bırakın daha o yaşta "ruhsat" kelimesini, üzerine yapılacak bir olay olduğunu bilmesini bilemedim ben doğrusu. Kızım da bazen buna benzer şekillerde şaşırtıyor beni...Daha geçen gün bir arkadaşım beş yaşındaki kızının "element"ten bahsettiğini anlattı.

Kesinlikle başka bir amaç için geliyor dünyaya şimdiki çocuklar, misyonları çok farklı. Bizden değiller sanki...Dünyayı değiştirmek üzere, yeni bir bilinç ve enerjiyle geldiklerine inanıyorum kesinlikle. Biz onları çoğu zaman hiperaktif, yaramaz, hareketli, meraklı diye adlandırıyoruz ya da üstün zekalı. Ama onlar -kendi değerini bilen, ihtiyaçlarının farkında olan, sistem bozucu ama bunu iyileştirmek için yapan- cevherler...

MAGNETLERİM

2011-03-21T20:11:00.004+02:00

En büyük, en zengin kollleksiyonum MAGNETLERİM. Yakında sırf bunun için bir buzdolabı alabilirim. Gittiğim her ülkeden,her şehirden topladığım magnetlerim gözümün bebeği. Hiçbir özel eşyama özen göstermem ama magnetlerime kıyamam, kırılmasına dayanamam. Onları yıllardır topluyorum, baktıkça yine tekrar gidiyorum o yerlere. Şimdi bu yönümü bilen arkadaşlarım da taşıyorlar bana magnet aynı kuzenim gibi. Kolleksiyonumda kuzenim in de payı büyük. İşte magnetin bana göre faydaları;

Seyahat için gidilen yerlerden getirilebilecek en ekonomik, taşıması en kolay, en renkli hediye.

Kolleksiyon yapmak için ekstra bir yer gerektirmez, mıknatıs tutan buzdolabı, aspiratör üstü, termosifon doğal gaz kombisi yeter.

Sadece siz değil, gezen herkes sizin için toplayabilir.

Gittiğiniz yerlerin anıları hep gözünüzün önünde olur.

En önemlisi de rengarenk bir mutfağınız olur

Üstüne vazife mi?

2011-03-15T16:59:00.002+02:00

İnsanları çok seviyorum, yaşlısı genci, kızı erkeği, zengini fakiri, cahili alimi, güzeli çirkini ayırt etmeden her insanla birşeyler öğrenip alışverişte bulunuyorum. Ama insanlar, karşı taraf bazen sevilmemek için çaba harcıyor. Evet evet kendinden nefret edilmesi, ona sinir olunması ya da iletişimin kesilmesi için çaba harcıyor, belki de isteyerek yapıyor bilemiyorum ama ben bu tip insanları çevremden uzaklaştırmaya çalışıyorum yavaş yavaş.

Biz insanlar her konuda fikir yürütürüz, her konuda enerji harcar çözmeye çalışırız ama bu konular genellikle çözme gücümüzün olmadığı ya da üstümüze vazife olmayan konulardır. Tuttuğu futbol takımını şampiyon yapmaktan, ülkeyi kurtarmaya kadar ahkam keseriz, daha ailemizi yönetip doğru düzgün anne baba olamayız o ayrı...Hep üstümüze vazife olmayan konular için enerji harcar, "ben olsam şimdi çoktan çözmüştüm", "sallandıracaksın bir iki kişi bak görecekler", "böyle siyaset mi olur bana bıraksalar" deriz ama gidip oy kullanmayız. Üstümüze vazife olmayan konuları konuşmak kolaydır çünkü, atıp tutmak, yargılamak, akıl vermek dünyanın en kolay işidir çünkü eylem yoktur. Oysa ki iş, üstüne vazife olan işleri çözmeye gelince ortada kimse yoktur çünkü onun için çaba gerekir, eylem gerekir, kafa yormak ve düşünmek gerekir, elini taşın altına koymak gerekir. Kim yapacak bunları?

Nereden geldi bunlar aklıma, o kadar çok insan "ikinci çocuk düşünmüyor musun", "iki çocuk şart", "kardeş güzel şey","yap bir tane", "çocuğun için yapmalısın, onu tek mi bırakacaksın", "sonra pişman olursun" gibi laflar üretiyor ki bu ara ister istemez insan "acaba ben çok mu bencilim, onların aklı var düşünüyorlar hem de benim geleceğimi düşünüyorlar, ben salağım düşünemiyorum, çocuğuma kötülük mü ediyorum, illa düşünmem ya da yapmam gereken birşeyi atlıyor muyum" diye düşünmeden edemiyor. Ama ben kimseye "üçüncüyü düşünüyor musun", "niye iki çocuk yaptın, pişman olacaksın ileride çok yanlış yapmışsın", "tek çocuk şart, gerisi boş, sanki onlar ileride birbirine bakacak mı", "niye iki tane yaptın, sevgiyi, malı mülkü bölüşecek boşuna çocuk" demiyorum. Üstüme vazife değil çünkü, şimdi yaparım hiç yapmam sonra düşünürüm....bunlar benim bileceğim işler, herkes niye işine bakmaz, üstelik dozu şaşırıp bu konuda kızıma baskı yapanlar var..."Anneyi zehirleyemedik bari çocuğu zehirleyelim" bana böyle geliyor, bu insanları negatif hatta bir arkadaşımın deyimiyle "negatiften beslenenenler" olarak görüyorum malesef, hatta bazen onların, yaptıklarından memnuniyetsiz olup başkalarını da yapmaya zorlayarak "ben çektim, çekiyorum onlar da çeksin" bakış açısında gördüğüm bile oluyor.

Sözüm, beraber paylaştığımız fikir alışverişinde bulunduğumuz ve düzeyli konuştuğumuz sevgili anne arkadaşlarımdan dışarı tabi.

Her insan kapısının önünü süpürse heryer tertemiz olur düşüncesiyle, her insan kendi sorunlarını çözmeye çalışsa başkasınınkine kafa yorup, yorulmasa iyi olmaz mı?

Çikolatalı Makaron

2011-03-04T19:55:00.002+02:00

İlk olarak Fransaya gittiğimde denemiştim makaronu ve hayran kalmıştım. O tadı yıllar sonra Türkiye'de Beyaz Fırında ilk olarak denediğimde yine tadı damağımda kaldı ama hiç yapılabileceğini düşünmemiştim...Sanki yapanlar iki gözlü iki kollu değil, ne bileyim öyle rengarenk içi tuhaf kremamsı olan kurabiyeleri sanki ben yapamazmışım gibi. Sonra bayağı ünü yayıldı bu makaronların ve mahalle pastanelerinde dahi boy göstermeye başladı. Bana da bir heves geldi yapma konusunda. Becerikli arkadaşlarım da çok güzel bir şekilde hazırladılar rengarenk makaronları ve ben de ha gayret dedim kendime ve işte bir makaron macerasına giriştim. Gıda boyam olmadığı için ilk olarak çikolatalı yapmaya karar verdim.

Önce makaronları birbirine yapıştırmak için kullanılan kremayı hazırladım, bunu evdeki şokellayla yapanlar da var ama ben krema yapmayı tercih ettim. Eriyince yaklaşık bir su bardağı kadar olan bitter çikolatayı benmari usulü erittim ve üzerine 1/4 su bardağı çiğ krema koyup iyice karıştırdım. Bunu bir kenara bıraktım soğusun diye. 3 yumurtanın akını mikserle iyice beyazlayana kadar çırptım. Bembeyaz bir köpük olunca içine yavaş yavaş yarım su bardağı toz şeker ekledim ve iyice kabarmasını sağladım. Ayrı bir kapta 100 gram çekilmiş kabuksuz bademi, bir su bardağı pudra şekerini ve 3 yemek kaşığı kakaoyu karıştırdım. İyice karıştırdığım bu karışımı yumurtalı karışıma ilave ettim ve tahta bir kaşıkla çok az karıştırdım. Çok karışırsa yumurtalar sulandırıyormuş hamuru. Yağlı kağıt serdiğim fırın tepsisine , karışımı pasta şırıngası yardımı ile 3cm. çaplı daireler şeklinde dizdim. Bu kısmı biraz zor geldi bana. 150 derece olarak soğuk fırına makaronları koydum ve 10 dakika tutup fırını 175 dereceye getirdim ve makaronları 15 dakika daha pişirdim. Pişen makaronları iyice soğuduktan sonra kağıttan çıkarmak birazor oldu, birbirin eşit ölçülerdeki daireleri, daha önceden hazırladığım krema ile yapıştırdım ve makaronlarım hazırdı. Ben de yapabilmiştim sonunda, şimdi amacım mor makaronlar yapmak....

Tatlı hayat güzel yahuuuu...

KEYİF

2011-03-01T20:55:00.003+02:00

İnsanların "keyif" anlayışı ne farklıdır, dışarıda içilen bir kaç kadeh, en pahalı arabayı almak, en güzel tatil beldelerine gitmek, en komik arkadaşlarla buluşmak, yemek yapmak, ameliyat yapmak, okumak, maça gitmek....say say bitmez. Kiminin keyif anları kimine eziyet, kiminin lüksü kimine sefalet...Bazen maddi, bazen manevi ama insanı insan yapan anlar ve işte beni "ben" yapanlar:

* Üst üste birkaç gün verdiğim eğitim sonrasında, herşeyi bitirip arabaya binip evime döndüğüm dakikalar....Aynı şey eve dönüş için havaalanında beklerken de geçerli, orada içilen çayın bile tadı başka...

* Ekmek makinasının "içine eklenecek malzeme varsa koyabilirsin" alarmının öttüğü an, ceviz, çekirdek içi, zeytin ..bunları eklemek kadar güzel bir duygu yok

* Kadıköy Balıkçılar Çarşısında boş boş gezmek, Altınoluk'tan kahvaltılık alıp, Çiya'da yemek, tadına doyum olmaz

* Evde temizlik yaptıktan/yapıldıktan sonra mis gibi salonda oturup taze demlenmiş çay içmek ve kitap okumak

* Turşu, salça, makarna, domates sosu gibi saklanacak gıdaları evde hazırlamak sonra da bunları sıra sıra dizip "emeğimi" izlemek

* Yeni denediğim bir yemeğin beğenilmesi, keyfime diyecek olmaz

* Görüşmelerim sonrasında karşımdaki kişilerin bana güvenmesi ve işi almam...Son iki senedir "tek başıma" bunu başarabilmek beni keyiflendiriyor

* Sabah herkes evden çıkınca evin bana kaldığı anlar..döneceklerini bilmek keyif veriyor, tersini düşününce hislerimi uzun uzun yazmak isterim başka bir zaman

* Evin kalabalık olması, yenilip içilmesi, yapılan sohbetler, yaşayan bir ev olması.....çok keyifli

* Okuldan servisle gelen kızımın, servisin içinden kafasını uzatıp" beni kim karşılayacak acaba" bakışı ve beni görünce yüzündeki "tebessüm"

* Çok severek aldığım bir kitabı, ilk okumaya başladığım anlar

Yaşam, ancak keyifli anların bolluğu ile güzel. O anları beklemek hiçbir yarar getirmiyor bunu anladım, o anları ancak yaratabilince mutlu oluyor insan, bir ekmek yapmak kimine eziyet belki, bana da bir neşe, bir yaşam enerjisi... "Sıkılmıyor musun" diyenler var bana, insan sıkılmak isterse ne mekan tanır, ne ortam yeter ki sıkılmak isteyelim. Ben de isteyince harika sıkılıyorum,dibine kadar.....

RAFİNERA

2011-02-25T21:12:00.003+02:00

Yine uzun bir ara vermişim istemeden, halbuki ertelemek, uzatmak, oyalamak hiç bana göre şeyler değil. Üstelik konu yazmak olunca yemekte, arabada, doktorda, vapurda her yerde yazabilirim. Bu yazdıklarımı bazen hemen bazen bir yıl sonra paylaşıyorum ama bir konu var ki bunu hemen paylaşmam gerekiyor diye düşündüm. Yıllarca zafiyet geçirecek kadar zayıf olan ben evlendikten sonra yavaş yavaş kilo almaya başladım ve anne olunca da artık 'çok zayıf' sıfatından kurtuldum. Şahsen zayıf olmak çok hoşuma da gitmiyor ama çevremde kilosundan rahatsız olan ya da kilolu olmadığı halde bunu takıntı haline getiren o kadar çok kişi var ki ister istemez yediklerime dikkat etmeye başladım iyice. Allahtan yediklerimi kolay eriten bir yapım var da çok derdim olmuyor ama öyle dostlarım var ki kiloları yüzünden ciddi stres yaşıyorlar. Hep gittikleri diyetisyenlerden, uyamadıkları diyet listelerinden ya da verip tekrar aldıkları kilolarından bahsediyorlar. Bugün öyle bir olay yaşadım ki bana gerçekten vay be dedirtti.

Rutin kontrolüm için gittiğim doktorumu neredeyse bir yıldır görmüyordum ve muayene odasına girince 'doktorum yok galiba siz yenisiniz pek de gençsiniz' diyesim geldi, çünkü benim obez olan doktorum gitmiş yerine en az 15 yaş gençleşmiş bir anda dümdüz bir karna sahip manken bir adam gelip oturmuştu koltuğa. Hemen sırrını sordum tabi, sadece diyet dedi. İnanmadım nerede böyle diyetler ya da nasıl uydunuz dedim hemen. Bana RAFİNERA diye bir yerden bahsetti. Çalışan insanların özellikle de çok yoğun iş hayatı olanların bırakın diyet yemeği bulmaya bunları ne yapmaya hatta ne de yemek yemeğe vakti vardır, dolayısıyla ilk bir hafta harika giden diyet programı , iş yoğunluğundan evde uygun yemek olmamasından ya da 'aman boşver bir günden bir şey olmaz' gibi kaçamaklardan hep hüsranla sonuçlanır. Rafinera size diyet listenizdeki yemekleri hergün hazırlıyor, pişiriyor ve sabah kuryeyle eve ya da işinize gönderiyor, ana öğün ve ara öğünler olarak üstelik. Kalori hesaplamaları yapılmış, neyi ne kadar yiyeceğiniz belli..Her gün sizi düzenli arıyorlar, üstelik yemekler gurme kıvamında yani son derece şık ve lezzetli. Kolay ısıtılabilir halde, pratik olarak ayağınıza geliyor her gün yemekler. İster kendi diyetisyeninizin listesini uyguluyorlar, ister onların kendi bünyesindeki diyetisyenlerden yardım alıyorsunuz. Hakikaten çok mantıklı ve uygulanabilir, doktorum ve ailesi o kadar memnunlardı ki şu an normal hayata dönmüş ve yemek sistemlerini oluşturmuşlardı. Rafineranın sayfasına girip başarı hikayelerini okuyunca bana hak vereceksiniz.

Dünya Gençlik Kampı

2011-02-14T20:25:00.004+02:00

Şubat tatili klasik adıyla "sömestre" geçmişte, okul yıllarımda hep benim için sıkıcı olmuştur. Annem de öğretmen olduğundan onunla evde beraber olmanın dışında çok fazla birşey yapmazdık. Televizyonun siyah beyaz olduğu o zamanlar sömestre tatilinde renkli çizgi film yayını yapılırdı çok kısa, dört gözle onu beklerdim. Bir de tiyatro, sinema gibi sosyal faaliyetler.

Kızımla beraber geçireceğimiz ilk sömestre için çok önceden araştırma yapmaya başlamış ve ilk hafta olacağımız geniz eti ameliyatından sonra kendimize sportif aktivitelerden biri olan "kayak" sporu için bir kamp ayarlamıştık. Referans ile bulduğumuz bu kamp için tabi öncesinde defalarca telefonda konuşmuştum ilgili kişilerle, sonuçta kampa katılacaklar en az 10 yaşındalar ve benim minik kızım daha 6 yaşındaydı. Her görüşmemde olumlu hislerle kapatmıştım telefonu, beni ikna etmişlerdi, güvenilirliği ve titizlikleri konusunda iyi konuşuyorlardı, 6 yaşındaki kızımın kayak sporunu rahatlıkla yapacağını, benim de kabiliyetim varsa üstesinden geleceğimi, kamptan memnun kalacağımı defalarca söylediler. E tabi böyle konuşacaklardı, sonuçta müşteri kazanmak istiyorlardı bana göre. Kampta ilköğretim, lise, üniversite öğrencileri vardı, bense kızımla katılacaktım ama tabi uyumlu bir veli olarak. Sonuçta kızımın tüm kamp programı onlarınkine dahildi. Baba Atilla Atalay ile uzun telefon görüşmeleri, yaklaşan tarihe doğru oğul Erkan Atalay ile yaptığım soru-yanıtlı uzun konuşmalar neticesinde, 7 şubbata kampımız başladı. 9 şubatta da bitti ve bu beş gün boyunca , Türkiye'de bu kadar kaliteli, bu kadar güvenli, gözünüz arkada kalmadan çocuğunuzu (bizimkinin yaşı biraz büyüyünce) bırakabileceğiniz bir kamp olduğunu öğrendim. Herbir çocuğa özel ders verir gibi ilgilenen eğitimciler (hepsi beden eğitimi öğretmenleri), sıcak, samimi ama mesafeli liderlik, havuz gibi riskli aktivitelerde her zaman gözetmen olan eğitimciler, motive edici davranışlar, bilgilendirme toplantıları, pratik yanında kayağın teori yönünü anlatan uzman kişiler, 6 yaş ile 20 yaş arasında olan hatta deli çağında olan gençlere karşı kullanılan süper bir dil ve gerçek bir profesyonellik. Biz kayak kampına katıldık ama bu kadarla sınırlı değil faaliyetleri, Dünya Gençlik Kampı'nın. Yaz Kampları, Macera Kampları, İngilizce Kampları, Sörf Kampları gibi çok fazla sayıda kampları var. İşin bir başka güzel yanı da uzun süre kamplarına katılan gençlere, kamplarda görevler verip onlara iş imkanı da sağlıyorlar. E daha ne olsun?
Beş günün sonunda yeni bir spor dalında edinilen başarı, grupla hareket edebilme, doğa koşullarıyla-sis gibi- başaçıkabilme becerisi, sosyalleşme...Dünya Gençlik Merkezi herkese tavsiye edilir, biz seneye onlarlayız hele de Meral Hocamız, Önder Hocamız, Cemil Hocamız, fedakar Mehmet Abimiz varsa, siz de ararsanız Duru'nun arkadaşıyız deyiverin, onlar çok iyi bilir:)
DÜNYA GENÇLİK KAMP HİZMETLERİ (CAMP CLUB)
Adres : Yıldız Posta Cad. Emel Apt. A Blok No:14 K:3 D:303 PK: 80280 -
Gayrettepe / İSTANBUL
Telefon : +90 212-274 79 09
PBXTelefon : +90 212-267 33 57
Faks : +90 212-272 66 05

Arkadaşlarım sağ olsun

2011-02-06T20:58:00.003+02:00

Uzun bir haftaydı, kızımın ameliyatı, Ankara'daki patlamalar, sunucu Defne Joy'un ani ölümü, evdeki iki aşkımın gribe yakalanması derken sürekli bir üzüntü, heyecan, kaygı vardı evde. Bu kaygıyı kendi kendime dağıtmanın bir anlamda terapinin en güzel yolu mutfakta vakit geçirmekti. Kızım gribin etkisi ve ameliyat sonrası naz yapmanın devamı nedeniyle pek bir şey yemiyor, zaman zaman yiyemiyor, sürekli sevdiği şeylerle beslenmek istiyordu. İşte onu kuvvetli kılacak ama bir o kadar da zararsız şeyler ne olabilirdi? Yardımıma her zamanki gibi arkadaşlarımın tarifleri ve şık sunumları koştu. Adapazarından usta ahçılar mutfak deneylerinin sahibesi Kevser'in ananas yatağındaki meyva salatası ve pastalin Aylin'in harika Browni'si hem kızım tarafından hem de bizi ziyarete gelenler tarafından tam not aldı.

Ne olacak benim bu mutfak sevdam? Allahım beni mutfağımdan, mutfağımı da benden ayırma...

YÜREKTEN İSTEMEK BUNA DENİR

2011-02-04T16:20:00.002+02:00

"Öğretmenimi özledim", "ben öğretmenimi özledim", "öğretmenimin evi buraya yakın mı", "öğretmenim nerede oturuyor", "öğretmenimin telefonu niye sende yok", "öğretmenimi özledim"...Arabaya binip toplam gittiğimiz 10km boyunca kızım aynı sözleri tekrarladı durdu. En son evimize çok yakın olan bir yerde, "in o zaman burada, öğretmeninin evi çok yakın yürüyerek git" dedim, kızdı bana tabi ki. Arabanın tekerlekleri daha beş kez dönmedi ki, işte öğretmeni tam yanımızdan geçiyordu, rüzgara karşı hızlı adımlarla. Görür görmez, bak işte öğretmenin dediğim anda, kızımın sevincini anlatmam mümkün değil. Arabayı o an durdurduk, olduğu yerde bıraktık. Hızlı adımlarla yürüyen öğretmenine yetişmek için koşturduk deliler gibi. Sanki yıllardır kavuşamayan iki aşık gibilerdi. Sanırım birşeyi yürekten istemek bu, çağırmak ya da, ya da çocuk kalbinin temizliği saflığı....Bu kadar yürekten çağırma beni, bir gece ansızın gelebilirim...Şarkı sözleri boşuna yazılmıyor galiba.

İŞTE ÖYLE BİR GÜN

2011-01-30T21:16:00.003+02:00

Biraz kitap okuyayım dersin elin kitaba gitmez , dışarı çıkıp hava alayım dersin pijamanı çıkarmak içinden gelmez, mutfakta sevdiğim şeyleri yapayım dersin elin işe gitmez, televizyon izleyim dersin kalbin sıkışır her programa, arkadaşlarımı göreyim iki çift laf edeyim dersin sözleri havalarda uçuşur onların, yazayım dersin elin kalem tutmaz ve yüreğin pır pır eder her an çıkacakmış gibi, boğazına birşey oturur sıkar da sıkar seni, tarif edilemez bir heyecan olur içinde tüm vücudunu, eklemlerini saran ince bir sızıyla karışık. Bedenen oralardasındır ama ruhen başka yerlerde, işte öyle birgün...

YOK BÖYLE BİR ŞEHİR

2011-01-26T17:09:00.004+02:00

Sana bugün boğazdan, Bebek'ten baktım aziz İstanbul...Sabah, gri bir hava, martılar uçuşuyor sesli sesli, işimi bitirir bitirmez konsoloslukta Bebek'te bir kahvaltı edeyim dedim ve şükrettim bir kez daha bu güzel şehirde yaşadığım için. Bu güzel şehrin fırsatlarından yararlandığım için ve en önemlisi bu güzellikleri görebildiğim için.

Bu güzel şehir her zaman beni şaşırtmaya devam ediyor bir yandan da, çoğu Avrupa ülkesinden çok daha Avrupalı, teknoloji bakımından neredeyse üstün bir dünya şehri, tarih açısından rakip tanımaz, doğal güzellikleri mükemmel. İşte bugün gördüğüm bir manzara beni çok daha fazla şaşırttı; kahve içmeyi sevmem ama harika bir boğaz manzarası izlemek ve biraz da ihtiyaç molası için çok ünlü kahveler zincirinin Bebek şubesinden içeri giriyordum ki, kapıdaki zil ve yanındaki yazı beni dehşete düşürdü. Daha kaldırımlara park etmemeyi öğrenemediğimizi düşünürken, özürlüler ya da bebek pusetli ebeveynler için konulmuş bu zil çok düşünceli bir hareket olmuş doğrusu. Yardım için zile basıyorsunuz ve anında bir görevli gelip size eşlik ya da yardım ediyor, kafeye rahat girebilmeniz için. Buraya kadar herşey mükemmel. Önce ihtiyaç giderip sonra içeceğimi alayım keyif yapayım dedim ve alt katta bulunan tuvalete geldiğimde kapıda yine bir zille karşılaştım ama bu kez çok mutlu olmadım. "Tuvalete girmek için, ödeme fişinizdeki şifreyi giriniz" diyordu. Evet evet öyle herkes giremez tuvalete, hele ki fişinizi attıysanız ya da buradan bir alışveriş yapmadıysanız hiç şansınız yok. Arkadşalarıma anlatınca çok doğal karşıladılar ve uygulama hoşlarına gitti ama ben aynı duyguları yaşadığımı söyleyemeyeceğim belki de sık sık ihtiyaç molası veren biri olduğumdan.

İşin bir diğer yanı, hakikaten İstanbul bir başka, gerçekten çok modern, çok yaşanılası, zor ama güzel bir şehir. Kim ne derse desin, ne Türkiye'de ne başka bir ülkede bu kadar hoş bir şehir görmedim ben, herşeye rağmen seviyorum şehrimi.

Brüksel'de kısa bir mola

2011-01-15T21:39:00.016+02:00

Kışın ortasında Avrupa'nın en soğuk kentlerinden birinde kısacık bir mola olur mu olur, hele bu mola tam da yılbaşından bir gün önceyse harika olur. Heryer ışıl ışıl, çikolata kokan şehirde şelaleler akıyor çikolata dükkanlarında, sokaklarda kızaran patatesler, binbir çeşit biralar, renk cümbüşü gece gündüz ve işte Brüksel....

Şehrin can damarı, kalbinin attığı yer Grand Palace yani Büyük Meydan ya da Grote Markt. Brükselin değil bence Belçika'nın da en ilgi çeken yeri. Belediye Binası Şehir Müzesi, Hotel De Ville hepsi bu meydanda. Dev bir yılbaşı ağacı kurulmuş tam bu tarihlerde, sürekli müzik sesleri ve her an değişen gösterilere ev sahipliği yapıyor meydan adeta. Belli dönemlerde kurulan dev çiçek halısı FLOWER CARPET biz gittiğimizde malesef yoktu ama onun yerine yılbaşı tezgahları vardı bol miktarda. Belediye Binasının göğe yükselen dev Gotik burcunu, mimari kabartmalarını, meydanın en göz alıcı binası Hotel De Ville'i görmeden Brüksel'i gördüm dememek gerek.

Belediye binasının hemen sol köşesindeki sokağı takip ettiğinizde karşınıza çıkan heykel Manneken-Pis yani İşeyen Çocuk Heykeli, Paris için Eyfel Kulesi ne ise Brüksel için de aynı şekilde. Tam olarak neyi temsil ettiği bilinmese de birkaç rivayet var bu heykel hakkkında. Benim duyduklarımdan biri, şehri yanmaktan kurtaran cesur bir çocuk olduğu. Heykel sık sık farklı giysilerle giydiriliyor ve The King's House'da muhafaza edildiği söylenen 600 kadar kıyafeti olduğu söyleniyor. Biz de gitmişken fotoğraf çektirmeden edemedik tabi ama biz gittiğimizde heykel çıplaktı doğrusu.

Dünyada biranın en iyi olduğu yer olarak bilinen Belçika hakikaten bu ünü fazlasıyla hak ediyor. Hayatında bira tatmamış ve kokusundan nefret eden biri olan ben bile dayanamadım ve vişne araomalı Kriek adlı biradan denemeden edemedim. Tek kelimeyle muhteşemdi. Tabi soluklandığımız yer başlı başına bir şaheserdi. Manneken Pis'in hemen köşesinde yer alan Poechenellekelder adlı bu pub-cafe karışımı yer dışarıdan çok ilginç görünmüyordu aslında. Çok yorulmuş ve bir kahve içmek niyetiyle içeri girdiğimizde, gördüğümüz ortam çok ilgi çekiciydi. Kızılderili mekanı desen değil, İskoç barı desen hiç değil, İngiliz barı desen o da değil ama aynı zamanda hepsi. Tahta mimarisi, çıtır çıtır yanan şömineleri, ahşap süsleri ve yılbaşı çamlarıyla masaldan çıkmış bir yerdi burası sanki. Üst katta iğne atsan yere düşmüyordu ama öyle yine de insanlar çok dip dibe değildi, alt kata indiğimizde bulduğumuz uzun dikdörtgen masa tam bize göreydi. Brüksele giderseniz uğramadan geçmeyin diyeceğim Poechenellekelder, Rue Du Chene 5 adresinde, benden söylemesi.

Karnınız acıktığında yemek yiyeceğiniz yer bence Rue des Bouchers olmalı. Bizim Nevizade sokağı, Brükselde. En ünlü yemekleri de midye malum. Benim gibi bir midye severseniz klasik moules&frites midye-patates tavsiyem, ama tabi midye tavamıza benzer mi kesinlikle hayır. Fakat Brüksel'in midye konusundaki çeşitliliği ve lezzeti de fena değildi doğrusu. Midye yemek için bence doğru adres, Rue des Bouchers 18 numaradaki Chez Leon. Yaklaşık 800 gram kadar midye beyaz şarap ve özel bir sos eşliğinde pişiriliyor ve siyah bir tencere içinde getiriliyor, midyenin kabukları açık olduğundan elle yemeyi tercih ediyorum. Ayrıca kabuklarını atmanız için de ayrıca bir tencere getiriliyor ve bu yemek yine Brüksel'in en ünlü yemeği patates kızartması ile servis ediliyor. Patates kızartmaları hakikaten çok leziz ve ayrı bir yemek olarak var menülerde. Rue Des Princes 4, Prinsenstraat'da bulunan tarihi ve şık restoran Cafe De L'Opera'da yemek yerseniz sarımsak sosla pişirilmiş midyeyi de seçebilirsiniz, pişman olmayacağınıza şüphe yok.

Yiyecek, içecek ve pek tabi ki sırada çikolata var. Bir şehir düşünün her yeri kakao yağı koksun, adım başı insanın başını döndürecek renk, çeşit ve güzellikte çikolataları olsun, her yerde çikolata müzeleri olsun ve canlı canlı izleyin yapılan çikolataları. Abartmıyorum bin çeşit çikolata gördüm desem bir saat içinde inanır mısınız. Şehrin sembolü manneken-pis görünümlüden tutun, cd çalar şeklinde, çilek şeklinden tutun cep telofonuna ister kiloyla ister taneyle ister kutuyla.
Yine şehrin her köşesinde göreceğiniz bir tatlı türü: Waffle onların diliyle gaufre. Bizim waffle'dan farkı biraz daha kalın olması. Üzerine pudra şekerinden tutun da çikolata sosu, meyve şekerlemelerine kadar herşeyi koyuyorlar. Waffle sever olarak yine tercihim bizim Türk usulü olandan yana.

Şehirde çikolata dükkanı kadar sık karşılaştığınız yerler; dantel satan el işi ağırlıklı ürünleri olan mağazalar. El emeği göz nuru danteller, masa örtüleri, beyaz iş sehpa örtüleri ve bunların tüm çeşitleri mağazalarda öyle bir sergileniyor ki, kendinizi bakmaktan alıkoyamıyorsunuz. Hele evlerin camlarına asılan dantel süsler adeta bir pasta ev görüntüsü veriyor.
Brüksel çok küçük bir şehir olduğundan heryeri bir çırpıda görüyorsunuz ama biraz şehir dışına çıkarsanız, bakmayın şehir dışı dediğime çok değil 15 dakikalık bir metro yolculuğuyla Atomium'a varabilirsiniz. Şehrin kuzey batısında çok güzel yemyeşil bir parkın kenarına kurulmuş, bir atom çekirdeğinin mikroskobik görüntüsünün 102 metre yüksekliğinde olan boyutunun inşa edildiği bir yer burası. 9 Küreden 5 tanesi halka açık ve herbirine dev merdivenlerle ulaşıyorsunuz. En tepedeki atom çekirdeğine çıktığınızda ise Brüksel şehrini tepeden izliyorsunuz. 10 ar kişilik gruplar halinde bindiğiniz asansör 25 saniye gibi bir hızla sizi en tepedeki küreye çıkartıyor, asansöre binmek bile başlı başına bir zevk.
Atomimum'un hemen yanında bulunan Mini Europe, İstanbul Haliç'te bulunan Miniatürk'ün bir benzeri. Avrupa'nın en ünlü yapıları açık alanda minimalize edilerek seyrediliyormuş ama biz gittiğimizde karla kaplı olduğundan gezme fırsatımız olmadı.

Bu kadar moladan sonra yorulduysanız ve bir de gece yaşamak istiyorsanız Brükseli, Pera Palas kadar olmasa da ona yakın, onun kadar tarih kokan Hotel Metropole tam size göre. Eski demir perdeli asansörü, odalarındaki antika aplikleri, mermer masalarla dolu Brassarie tarzı kafesi ile tarihten bir parça.

Kısa bir molaydı Brüksel, tadı damağımızda kalan kısaca.

ÇAY BENİM HERŞEYİM

2011-01-11T20:10:00.005+02:00

Hani reklamlardaki gibi olacak ama ...çayyyy benim herşeyim. Çaysız bir günüm geçti mi bilmiyorum ama o gün gerçekten tam yaşanmamıştır kesinlikle. Ailemin özellikle babamın da düşkünlüğü çoktur çaya, genetik herhalde. Ramazan da iftarını önce suyla açar babam ardından çay hazır olmalı, olmazsa çay gibi yakar bizi şaka yolla.

Neşeli anımızda daha da keyiflenmek için çay, sıkıntının ortasında havayı dağıtsın diye çay, heyecanı bastırsın diye çay, yorgunluğu alsın diye çay, seyahat molasında çay. Neredeyse tüm duygularımın baş artisti çay. Ama öyle poşet çay, sallama çay, fincanda çay değil. Hakiki tavşan kanı, demlenmiş, ince belli bardakta sunulan çaya çay diyorum ben. Bu yüzden de özellikle yurt dışı tatillerinde en çok özlemini çektiğim şey oluyor. Kahvaltıda başka hiçbir şey içemem zaten, eh kahve ve türevleriyle hiç alakam yok, halim kötü oluyor anlayacağınız. Yurt içi tatillerde durum farklı mı sanki, en güzel otellerde bile bir çay makinesi-kimbilir içi en son ne zaman temizlenmiş- yanında beyaz kalın fincanlar...anında çayı soğutan. Koyun kardeşim porselen demliği semaverin üstüne, yanına pırıl pırıl çay bardaklarını dizin, çay görsün dünya. Hele bir de odunda pişen semaveri yok mu annemin kullandığı, ah o çayın tadına doyum mu olur.

Çay, çaydanlık, demlik özel ilgi alanım olunca en son Brugge'da girdiğim çay evinden bahsetmeden geçemeyeceğim. Çay evi dediğime bakmayın, sadece çeşit çeşit çaylar, çay malzemeleri, çaydanlık, seramik, porselen, dökme, cam demliklerin satıldığı bir dükkan burası. Siyah çaydan tutun da yasemin çayına kadar her türlü çay kocaman antika kavanozlarda barındırılıyor. Aynı eczanelerde olduğu gibi size özel çay değişik formüllerle hazırlanıp satın almanızı bekliyor. Demliklere gelince onlar tam seyirlikti doğrusu. Ağır olmasalardı bir tane alıp gelecektim, ama o kadar zordu ki taşıması.

Küçük keyiflerdir yaşamı güzel yapan, çay da bunlardan biri benim için.

BRUGGE

2011-01-10T22:51:00.018+02:00

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkenin birinde Brugge adlı bir şehir varmış, varmış da bugüne kadar sadece 2008 yapımı “In Bruges” filminden tanıdığım bu şehre ben niye bu zamana kadar hiç gitmemişim. Şehirde bulunduğumuz süre boyunca bu soru hep aklıma takıldı durdu: “Daha önce niye keşfetmedik burayı?”
Öncelikle gerilim-dram türü olan filmi izlerken gerek müzikleri gerek filmin geçtiği mekanların harika ötesi oluşu, binaların tarihi dokusu ve güzelliği ve de Colin Farrell’in oyunculuğunun etkisiyle filme hayran olmuştum ve o zamanlar bu şehri görmeyi kafama koymuştum. Tabi yılbaşında ve ailemle beraber gitmek apayrı bir güzellik oldu benim için.
Belçika’nın Ortaçağdan kalma en tarihi şehirlerinden biri olan Brugge –Fransızca yazılışıyla Bruges-aynı zamanda romantizmin de doruklarında bir şehir. Biz kış mevsiminde ve hayli soğuk bir havada gitsek de her haliyle bir başka güzeldi. Yılbaşı olması nedeniyle her yer ışıklandırılmış, süslenmiş, çikolata bisküvi karışımını andıran üçgen çatılı pastel renkli binalar bir ışık demeti olmuştu, gecesiyle gündüzüyle. Köprülerin suya yansıyan gölgeleri, gece ışıkları adeta bir avize görünümü yaratıyordu şıkır şıkır.
Brugge “köprüler” anlamına geliyor ve sayısız köprü var gerçekten de, Reine Nehrinin oluşturduğu kanalları birbirine bağlayan. Güzel havalarda “Canot” adı verilen teknelerle kanal gezileri yapılıyormuş. Biz kanalların buz tutması sebebiyle faytondan yana kullandık bu kez şansımızı ama baharda bir kez daha ziyaret edeceğiz bu gidişle Brugge’u. Kaldığımız otel de tam kanalın yanında küçük şirin Golden Tulip De Medici. Brüksel’den trenle bir saatte geldiğimiz Brugge’da gardan çıkınca hemen karşımızdaki otobüs duraklarında bekleyen 4 ya da 14 numaralı otobüse binince hemen otelin önündeki “Snaggurburd”durağında indik, ulaşımı son derece kolay. Gerçi şehir içinde ulaşımı sağlamak için otobüse hiç gerek olmuyor, her yere yürüyerek çok kolay ve zevkle gidiyorsunuz.
Brugge’da ilk günümüz aynı zamanda yılın da son günü olduğundan çok hareketli ve renkli saatler bizi bekliyordu bundan sonra. Otelden çıkıp merkeze doğru yürürken karşılaştığımız manzarayı anlatmak kelimelerle mümkün değil. Ne renkleri, ne manzarayı, ne havanın buğusunu ne de o kokuyu anlatabilirim sadece bir kartpostalın içine doğru yürüyorduk….Hem de küçükken sakladığım beni en mutlu eden pırıl pırıl rengarenk pullu yılbaşı kartpostalı…Pastel renkli binaları, ağaçların suya yansıyan gölgesini, taş köprüleri geçerek geldiğimiz Flaman Ressam Jan Van Eyck meydanı aynı zamanda şehrin en eski noktalarından biri. Şehrin bu bölgesi 1200’lü yıllardan kalma. The Toll House, şehrin en eski binalarından biri ve şu an eyalet kütüphanesi olarak kullanılıyor. Yanındaki kırmızı bina ise şehirde restore edilen ilk yapı. Şehrin merkezine doğru ilerlerken geçtiğimiz daracık sokaklar, parke kaldırımlı taşlar, rengarenk üçgen çatılı evler, bembeyaz dantel dükkanları tarihte yolculuk yapıyoruz hissi uyandırıyordu. 2010 yılını değil de 1900 lü yılları bitiriyorduk sanki.

Brugge’un kalbi, şehrin en büyük meydanı Grand Place (Markt).Meydanda bulunan 83 metre uzunluğundaki çan kulesi Beffroi’de bu meydanda. Günümüzde faal olarak 47 farklı çan sesinin duylabileceği bir yapı olan Beffroi aynı zamanda Avrupa’nın en meşhur çan melodisini çalan yapı olarak da biliniyor. Yine aynı meydanda bulunan Stadhuis yani Hükümet Binası da gotik mimarinin tüm ihtişamını gözler önüne seriyor. Holly Blood Kutsal Kan Bazilikası, Şehir Müzesi, bronz Coninck Heykeli hepsi bu meydanda. Yılbaşı olduğundan meydanda her türlü hediyelik eşyanın satıldığı, Belçikanın çikolata ve şekerlerinin ve de çok güzel waffle ve kreplerinin satıldığı pazar yeri kurulmuştu. Sıcak şarap eşiliğinde, buz pateni pistinde kayanları seyrederek şehir turu yapacağımız fayton sırasını epey bir bekledik ama değdi doğrusu. Ortaçağ mimarisi nedeniyle tarihi kent merkezi 2000 yılında Unesco Dünya Kültür Mirası listesine alınan Brugge’u tıkır tıkır fayton eşliğinde ve harika bir faytoncunun bilgilendirmesiyle daha da keyifli gezdik. Brugge için “Kuzeyin Venediği” diyorlar ama bence Venedikten gerek temizliği gerek korunmuşluğu ve doğallığı gerekse de insanlarının güleryüzlü ve samimiyetiyle çok daha üstün bence. Faytonla yaptığımız gezi boyunca bir sonraki gün yürüyerek tek tek gezeceğimiz yerlerin de planı ortaya çıkıyor ve yerleri tespit ediliyordu. Faytonun mola verdiği öyle bir yer vardı ki, işte akıllardan çıkmayacak bir an daha. Yemyeşil bir park, yüzen ördekler, harika bir köprü, ağaçlık yol ve yol üstünde akordeon çalan müzisyen, su kenarında şato misalı binalar ve aşk gölü olarak da bilinen Minnewaterpark. Kuzey Denizine açılan yer Brugge’da. Dünyanın en romantik köşelerinden biri olarak tescil edilen bu mekandan insanın ayrılası gelmiyor. Minnewater’ın kıyısında yer alan Beguinage Manastırı da şehrin adeta sembolü. 12. yy da düşes marguerite de Constantinople tarafından yaptırılmış manastır, yıllarca yoksullara yardım eden, dantel örerek hayatlarını sürdüren kadınlara yuva olmuş.
Zaman su gibi akıp geçiyordu ve işte yılın son gününün son saatlerini de bitiriyorduk. 1929’dan beri hizmet veren Mailly Grand Cru restoran tam da masal gibi bir günün finaline yakışır masal gibi bir ortama sahipti. Ahşap merdivenleri yemyeşil çam ve kıpkırmızı süslerle bezenmiş, ortasında çıtır çıtır yanan şöminesi, ışıl ışıl lambaları ve harika yemekleriyle son akşam yemeğimizi daha da renkli hale getirdi. Unutulmayacak “an”lardan biriydi bu an hepimiz için. Yemek sonrası biraz şehrin dışı sayılan ama yine yürüyerek gidilen “t Zand” meydanına varıyoruz, belli ki harika bir kutlamayla girilecek yeni yıla bu meydanda. Brugge’un tarih kokan havası bir anda gitmiş modern bir şehirle karşı karşıya kalmıştık bu meydanda, herkes şarkı söyleyen gruba eşlik ediyor ve eğleniyordu. Bizim için ise artık uyku vaktiydi, Duru her şeye rağmen yorulmuş ve artık uyumak istiyordu. 2010 yılına Brugge’da bir kanal kenarında şirin ve güzel otelimizde veda ettik.
Tertemiz, sessiz ve huzur dolu uyandık 2011’e. Son günümüzü güzel geçirmeli ve görmediğimiz her noktayı görmeliydik Brugge’da. Kahvaltı sonrası dışarı çıktığımızda bizim gibi, şehri keşfe çıkan insanlarla karşılaştık yer yer. Sessizlik hakimdi, bu sessizliği güzel hale getiren çok hoş hafif bir müzik hakimdi tüm şehre. Evet evet her yere müzik sistemi kurulmuştu ve siz daracık sokaklarda bile gezerken fonda hafif bir müzik size eşlik ediyordu.
Brugge yüz bin civarı nüfusa sahip olmasına karşın, gezmeye başladığımızda karşılaştığımız müzeler bizi epey şaşırttı. Altıncı yüzyılda yapılmış Flaman asillerine ait tabloların bulunduğu Groeningen, on üçüncü ve on dokuzuncu yüzyıllarda Flamanlarca kullanılmış seramik, gümüş malzemeler, mobilyalar, silahlar ve müzik aletlerinin bulunduğu Gruuthuse, on ikinci yüzyılda hastalanan gezginlerin konaklaması ve tedavisi için kurulan St. Jonh Hastanesi-Hospitaal Museum bunlardan bazıları. Biz fırsat bulup gidemedik ama Belçikanın en ünlü yemeği olan patates kızartması için de bir müze var: Frietmuseum. Ayrıca Çikolata Müzesi de görülebilir, biz Brükselde böyle bir müze gezdiğimiz için burada girmedik. Tabi Brugge deyince çikolatadan bahsetmemek de olmaz. Tüm şehir çikolata kokar mı, burada kokuyordu çikolata ve kakao yağı. İnsanı baştan çıkaran bu tatları, harika çikolata mağazalarında denemek ise bir başka serüven. Çikolata kadar ünlü ve çeşitli olan bir başka şey de biraları. Binlerce çeşit biraya sahipler ve çoğunu da kendileri üretiyorlar. Zaten Brugge sokaklarında çikolata,bira ve dantel mağazalarından başka neredeyse başka bir şey görmüyorsunuz.
Dar köprüleri yolları geçerek tuğla yapıların en ihtişamlısı Notre Dame kilisesine ulaşıyoruz. 13. yy da yapılmış bu muhteşem eserin sipsivri kuleleri masmavi gökyüzünü deliyor sanki. Kilise içindeki “Meryem ve Çocuk” heykeli, Michalengo tarafından yapılmış ve kent için çok önemli. Burada çocuklar için ayrılan masada Duru boya kalemlerini görünce dayanamayıp oturuyor masaya ve oraya çocuklar boyasın diye bırakılan sayfalardan bir tanesini alıyor ve başlıyor boyamaya. Sonra da asıyor tüm çocukların astığı yere, Duru Tozluyurt from Turkey.

Yılda üç milyona yakın turisti ağırlayan ama bir o kadar da tertemiz sokakları, köprüleri, tarih kokan cadde ve binaları, sıcak, şık ve samimi kahveleri, yemekleri, doğası ve huzur veren kanalları ile Ortaçağ şehri Brugge aklımın kaldığı tek yer oldu. Kuzey Denizinin kıyısındaki bu güzel kenti ömrüm el verirse bir kez daha görmeyi çok arzu ederim.

MUTLU YILLAR

2010-12-29T19:05:00.002+02:00

Bir yıl daha bitti, bir yıl daha yaşlandık, bir yıl daha eskittik, bir yıl daha yaklaştık sona, bir yıl daha eskidi nüfus kağıdımız ya da daha olgunlaştık, daha çok yaşadık, daha dolu dolu oldu hayatımız, daha çok birikti anılar...Ne derseniz, nasıl bakarsanız, nasıl yaşarsanız öyle olsun yeter ki gönüller hoş olsun.

Her yıl yaptığım gibi değerlendirmelerimi yapıyorum yılın şu son günlerinde, kendimi puanlıyorum bazen yıldızlı pekiyi alıyorum bazen tek ayak üstünde cezada duruyorum ama vicdanım hep rahat. Hatalarımla, haksızlıklarımla, tepkilerimle, öfkelerimle kendimi sorguluyor, başarılarımla gururlanıyor ve yeni yıla yepyeni bir "YAPILACAKLAR LİSTESİ" hazırlıyorum. Yaptığım, başardığım, tamamladığım her görevin üstünü karalamak benim en büyük ödülüm.

2010 yılı acısıyla, tatlısıyla güzeldi. Ozan katıldı aramıza, bana teyzeliği yaşattı. Bir kitabım çıktı ve kızıma bir miras kaldı benden. Volkan'ı kaybettik, 37 yaşında arkadaşımız bir anda kayıverdi elimizden en büyük üzüntüyü yaşattı bize.

2011'de bizi neler bekliyor, nasıl bekliyor var mıyız yok muyuz bu sene bilmem, tek bildiğim bugün hayatımızın geri kalanının ilk günü....Yaşamaya başlamak gerek..

İyi seneler...

MAHALLEMİ SEVİYORUM

2010-12-19T19:55:00.002+02:00

Hep düşünüyorum, kızımın tam sosyalleşme, dış çevreyle daha çok iletişime geçmeye başladığı ilkokul zamanlarında acaba rahatça dışarı çıkacağı, arkadaşlarıyla dışarıda oynayabileceği bir siteye taşınsak mı diye. Sonra bakıyorum çok büyük sitelerde bu çok da güvenli mi? Binlerce ailenin bir arada yaşadığı, güvenlik olsa bile kimin girip çıktığı belli olmayan kocaman devasa şehir siteler ne kadar benim arayışıma uygun? Sonra bakıyorum, oturduğumuz aprtman çok merkezi bir yerde, her türlü ulaşım aracına yakın, en popüler caddeye bir kaç adım. Kızım her ne kadar güvenli bir şekilde bahçesinde oynamasa da Sapancadaki evimizde hem bahçeye hem arkadaşa hem de gece geç saatlere kadar dışarıda oyun oynama zevkine varıyor.

Bugün bu büyük sitelerin hele hele şehir merkezinden ok uzağa kurulmuş, izole bir şekilde her türlü sosyal imkana kendi içinde sahip bu sitelerin bizlere göre olmadığnı anladım. Mahallemde yufkacımla, kasabımla, eczacı dostlarımla, kuaförümle,çorapcımla, bakkalımla iç içe yaşıyorum ben. Kırtasiye bağırsam duyulacak kadar yakın, yufkacım kapıma anında getiriyor yeni yaptığı o incecik yufkaları, kasabım "abla ciğer geldi az önce, ayırıyorum akşama" deyince mutluluktan uçuyorum. Kek yaptığım anda kabartma tozunun kalmadığını görünce hangi sitede bakkal anında koşar, ya da bugünkü gibi çok hasta olduğumda dışarı çıkacak halim yokken kasabımın anında tavuk getirmesini hatta "abla ocak olsa çorba olarak getirirdim" deyişini, kızım akşamın dokuzunda "anne yarın pembe karton gerekiyor" dediğinde o uzak sitelerin hangisinde kırtasiye bulabilirim acaba? Ben mahallemi, akşam geçen bozacımı, gece bir saatte bağıran sarhoş adamın sesini, köşedeki simitçimi-öyle bir simit evi açıldı ki bu arada tam köşemde her sabah taze sıcacık simit yiyoruz- seviyorum.

Aylardan ne ayı?

2010-12-13T20:37:00.007+02:00

Çokkkk heyecanlıyım çok, akşam başlayan ön çalışmalarım sabah şekillenmeye başlayacak ve bir kaç saat sonra harika bir manzara beni bekleyecek ve tabi kısmeti olan yakınlarımı, tanıdıklarımı, tanımadıklarımı. Dün akşamdan yarım kilo buğday sekiz litre suda bir taşım kaynatıldı ve ağzı kapanıp sabaha kadar beni bekledi. Tam isabet bildiniz aşure yapmaya niyetlendim malum aşure ayı başladı. İşte gece bitti ve sabah oldu, herkes okula, işe yollandı veeeeee heyecanla dev tencerenin kapağı açıldı. Evetttt buğdaylarım patlamıştı tam da Zennur Abla'nın dediği gibi. Zennur Abla..aşurenin mimarı yani benim aşurenin ve benim yeni dostlarımdan biri..

Bundan başka mutluluk olur mu, ilk aşama başarıyla tamamlanmış, ev bana kalmış, soğuk ama güneş var, çayım, simidim ve peynirim. Önce ocağın altını açıp buğdaylarla oynamaya devam, bu arada 2 çubuk tarçın ve 10 karanfil de tüle sarılıp beraber kaynaşmak sıkı fıkı olmak için buğdayın arasına bırakıldı. Hep beraber onlar oynaşırken fokur fokur ben de çayımı içip simidimden koparırken, içine katılacak diğer malzemeleri hazırladım bir yandan. Haşlanmış bir bardak nohut ve iki bardak fasulye, kuru incir, kuru kayısı, kuru üzüm, evde var olan biraz altın çilek, haşlanmış ve kabukları soyulmuş iç badem...Tabi kuru olan herşey 15 dakika suda bekletildi. Bir yandan yine sonradan içine katılacak bir portakal kabuğu rendesi ve iki bardak portakal suyu da hazır edildi. Bu arada buğdaylar iyice yumuşamış, tarçın ve karanfil kokusu tüm evi sarmıştı. Önce tarçın-karanfil ikilisini buğdaylara veda ettirip sırasıyla nohut, fasulye, tüm kuru malzemeler ve portakal türevlerini tencereye attım ki....Aman o portakalın yaydığı koku bir başka güzel geldi burnuma. Bir yandan karıştırıp bir yandan yavaş yavaş kattığım ılık iki bardak sütle aşure iyice kıvamını almıştı. İşin en güzel tarafı aynı masallarda olduğu gibi koca tencereyi koca bir tahta kaşıkla karıştırmak oldu. Duru olsa bu görevi asla bana bırakmazdı eminim. Zaten akşamdan beri koca tencereye bakıp bu da neyin nesi diye pek merak etmişti güzel kızım. Tüm malzemeleri kattıktan sonra son söz toz şekere geldi. Ben biraz tatlı sevdiğimden 4,5 bardak şeker kattım ki sadece kendim yiyecek olsam daha da katabilirdim. Şekeri katıp bir taşım daha kaynattıktan sonra ocağın altını kapadım ve tencerenin de kapağını sıkıca kapatım doğru dışarı...Evet evet doğru markete gittim ne için mi, aşureleri dağıtırken kişilere tabağı geri verme ya da yıkama işi çıkmasın diye alüminyum kase almaya. Şehir merkezinde oturmayı bu yüzden seviyorum, şehir dışındaki lüks siteler bana göre değil galiba bunu anladım, ayakkabımı giyip çıktığım gibi alüminyum kase ya da akşamın bir vakti pembe karton nerede bu kadar kolay bulunur. Kaseleri alıp eve gelip bir de çay keyfi yaptıktan sonra 15 dakika olmuş ve artık kaselere dökme zamanı gelmişti aşureyi. Ne kadar çok olmuştu, ne çok kişi nasiplenecekti. Kaseler tezgaha sığmadı dersem abartmış olmam.

2 saat ancak bekletebildiğim aşurelerimin üstünü toz tarçın, nar, file fındık, blueberry kurusu ve ceviz ile süsleyip önce komşularıma ikram ederek işin en keyifli kısmının zevkine vardım. Dimdik, gururla, işte aşurem, benim aşurem, aman yemeyin öyle seyredin, kıymayın ona, bakın ben eğitim veriyorum, çalışıyorum ama bunu da yapabiliyorum, ne çok uğraştım......daha neler diyesim geldi ama demedim tabi...

Bir aşure günü de böyle geçti, ev hala portakal, tarçın, karanfil kokuyor ve hala sımsıcak ve biz hala çok mutluyuz.

GÜNLERDEN PAZAR

2010-12-12T20:35:00.005+02:00

Ne çok özlemişim evimi uzun süren iş seyahatlerinden sonra. Haftaya olan seyahatim bir sonraki haftaya ertelenince içimi bir rahatlık sardı ki anlatamam. Nasıl bir özgürlük, nasıl bir rahatlama ve gevşeme. Ne yapacağımı şaşırdım, kızımla oyun, evin ben yokken dağılan dolaplarını toplama, gezme, yemek yapma, kitap okuma, film izleme, öylece yatma uzanma...hangisini yapsam nereden başlasam, herşeye saldırdım resmen. Sanki aylardır eve uğramamışım gibi...Tabi günlerden pazar ve üçümüzün bir arada olması gibi faktörler eklenince en keyifli şey çayın yanına eğlenceli şeyler hazırlamak olduğu kaçınılmazdı. Duru da çok özlemişti benimle mutfakta olmayı. Anne kız ne kadar malzeme varsa döktük önümüze, heryeri batırdık, herşeyin tadına baktık ama sonuçta çok keyif aldık. İşte sonuç, erikli tart ve çilekli kapkek.

Ne Büyük Özgürlük

2010-12-04T17:59:00.002+02:00

-Kimseye muhtaç olmadan tek başına uçağa binebilmek ve seyahat edebilmek

-Her yemeği yiyebilmek

-Sokakta dilediğin gibi yürümek, istediğin kafeye girip birşeyler içebilmek

-Arabana atlayıp her yere gidebilmek ve saat kaç olursa olsun bunu yapabilmek

-Çocuğun olmasına rağmen tek başına gezebilmek

-Kıyafetinin düğmesini ilikleyebilmek, kolyeni kilitleyebilmek

-Suyunu kendin alabilmek, yemeğini yapabilmek

-Bankaya gidip bankamatikten işlem yapabilmek, internetten hizmet alabilmek

-Veeee bir cihaza bağlı olmadan nefes alabilmek

EY ÖZGÜRLÜKKKKKKK

Başarılı Çocuk-Başarılı Aile

2010-11-29T17:40:00.003+02:00

İki haftadır pazartesileri eğitim alıyorum, evet evet bu sefer ben eğitim alıyorum masanın öteki tarafına geçtim yani. "Başarılı Çocuk-Başarılı Aile" eğitimin adı. Kızımın okulunda uzman kişiler tarafından özenle hazırlanmış bir eğitim, grup çalışması. Çok keyifli geçti ilk dönemi, ikinci dönemde tekrar alacağız ve sonunda sertifikamız olacak. Eğitim verirken her zaman aklımdan geçer, katılımcı olmak ne kolay diye. Oysa başka açıdan bakınca çok da kolay değilmiş katılımcı olmak ya da ben sahne tarafında olmaya alıştığımdan oturmak hele kısıtlı konuşarak oturmak zor geldi biraz bana. Allahtan konu çok yaşadıklarımız ve ortak alanlarımız olunca eh bir de anneler çoğunluktaysa uzmanlara çok laf düşmedi aslında.

Önce sordular bize, başarılı çocuktan anladığımızı. Aman allahım sanki çocuktan değil başarılı robotlardan bahsediyoruz. Başarının altına neler sığdırmaya çalışıyoruz ebeveyn olarak, bırakın çocuğu kanatlı melekler bile hepsinin üstesinden gelememiş de sınıflandırılmış görevleri icabı. Çocuklardan ne çok şey bekliyoruz biz yetişkinler, ne çok hırslarımız var, ne çok yaşayamadıklarımız, ne kadar benciliz aslında. Başarılı aileden ne anlıyorsunuz sorusunun yanıtı daha da feci...Yapamadıklarımız, egolarımız, hayalimizde olmak istediğimiz kişi tipi, ideallerimiz...hepsini içine sığdırmaya çalışıyoruz yine. Söylerken ne güzel atıp tutuyoruz da iş uygulamaya gelince hepsi uçup gidiyor. Bu da yetmezmiş gibi, eğitimin sihirli değnek olmasını bekliyoruz. Bugün katıldık hatta geçen hafta da katıldık, ama çocuğum hala şöyle yapıyor hocam, ee hani eğitim aldım ben hiçbirşey değişmedi....

Çocuğunun, eşinin, annenin, başbakanın, sistemin, ülkenin, okulun, öğretmenin değişmesini istiyorsan önce "SEN" değişeceksin güzel insan, değişim dışarıdan içeriye değil içeriden dışarıya doğru oldukça herşey düzelir. Sen nasıl bir çocuk istiyorsan öyle anne-baba ol önce.

Ohhhh eğitimde söyleyemediklerimi söyledim ne kadar rahatladım.

2 Kasım 2010 Bu Salı Başka Salı

2010-11-22T20:25:00.007+02:00

Hani insanın hayatında bazı günler vardır, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin unutmaz. Evlendiği gün, çocuğu olduğu gün, acı bir haber, ölüm...İşte 2 Kasım da benim için hatıramda hep güzel olarak kalacak her zaman tebessümle anacağım bir gün olacak, inşallah kötü 2 Kasımlarım olmaz hiç.

Yıllarca bir okur olarak takip ettiğim Tüyap Kitap Fuarı'nda ilk kez masanın diğer tarafında oturdum ve bu kez yazar olarak kitabımı imzaladım. Evet 2 Kasımda imza günüm vardı ve benim için tarif edilemez bir duyguydu. İnsanın başına gelebilecek en güzel olay, elinde bir kitabının olması...

Ben kitabıma imza atarken günün sürprizi kızkardeşimden geldi, Ozan'ımız dünyaya geldi aynı dakikalarda. Evet tam o güne rastladı Ozan'ın doğumu. Halbuki biz bir gün önce hastanedeydik ve daha doğmasına en az bir hafta vardı. Ama teyzesi gibi aceleci davrandı ve erkenden katıldı aramıza minik yeğenim. Hakikaten bambaşka bir duyguymuş teyzelik; hastaneye nasıl gittiğimi o yolların bana nasıl uzadığını anlatamam.

2 Kasım 2010, ben kitabıma, Ozan dünyaya imza attık beraber. Nice güzel 2 Kasımlara, en kötü günümüz böyle olsun

Gap 4, Midyat, Hasankeyf

2010-11-10T18:36:00.011+02:00

İşte GAP gezimizin son günü geldi çattı. Ne güzel şey gezmek tozmak, hiçbir sorumluluk olmadan yaşamak. Tek dert nerede ne yesek, ne içsek, ne görsek. Bununla beraber evi de özlemedik değil, artık mutfağımda olmak kendi pişirdiğim yemekleri yiyip, çayımı demlemek istiyorum. Gezimizin son duraklarından biri olan Midyata gitmeden önce bir manastır ziyaretimiz daha vardı, hem de dünyanın en eski manastırlarından biri, Mor Gabriel ya da Deyrul Umur Manastırı. Midyatın 23 km. güney doğusunda meşe ağaçları içinde harika bir mimariye sahip olan manastır aynı Deyrulzafaran gibi aktif halde. Aziz Şmuel ve Aziz Şemun tarafından 327 yılında kurulan manastır Süryani kilisesinin önemli eğitim merkezlerinden biri. İçeride hala yaşayanlar olduğu için heryerini gezemesek de mimarisi, kubbeleri, ceviz kaplamaları ile sadece Türkiye için değil dünya tarihi için de çok önemli bir eser.

Manastır sonrası geldiğimiz Midyat dünyanın en eski yerleşim bölgesi olan Yukarı Mezopotamya’da yer aldığı için tarih boyunca Sümerler, Asurlular, Urartular, Makedonyalılar, Persler ve Romalılar gibi bir çok uygarlığın egemenliğine sahne olmuş. Zaten şehre girince insanların çeşitliliğinden anlıyorsunuz. Süryaniler, müslümanlar burada da iç içe yaşıyor. Midyata girince yine o kalker adı verilen sarımsı harika taş rengi ile karşılaştım. Hakikaten hayran kaldım bu taşa ben. Evler, insanlar, kıyafetler, sokaklar çok farklı bir sosyo-ekonomik gelir seviyesi gösterdi bana. Çok fakir bakımsız ev ve insanların yanında çok modern kıyafetli insanlar ve harika evler. Zaten gezdiğimiz Sıla Konukevi de bu harika evlerden bir tanesi. Midyat denince akla ilk gelenlerden biri de Telkari yani gümüş tel işlemeciliği. Tel halinde gümüşü tahta üzerinde açılmış oyuklara gömerek yapılan süsleme şekliyle aklınıza gelen her türlü takı, süs biblolar, ev eşyaları yapılabiliyor. Bir telkari ustasını izlerken verdiği emek karşılığı aldığı paranın hakikaten çok az olduğunu düşündüm.

İşte bu turda en çok beklediğim an gelmişti, Hasankeyfteydim artık. Orada bir köy var uzakta gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür… Benim için o köy hep Hasankeyf olmuştur. Hiç gideceğimi düşünmezdim ama nedense hep hayallerimdeydi Hasankeyf. Dicle nehrinde Midyat ve Batman arasında kalan köyün şu andaki hali maalesef beni hayal kırıklığına uğrattı. Bu kadar tarihi ve zamanla yok olan bir yer nasıl olur da bu kadar bakımsız olur. Hiçbir turistik bakım, yenileme düzeltme olmadığı gibi günlük konaklama imkanları da son derece ilkel. Yüksek kayaların binlerce kaya eve ev sahipliği yaptığı, modern bir köprü yanında çok eski bir köprünün tarihi kalıntılarına sahip bu harika köyün bu kadar bakımsız olması zamanla Ilısu Barajı sularının altında kalacağını düşünmenizi bile unutturuyor. Tarihi köprü üzerindeki ev bile insanın şaşkınlıktan kalakalmasını sağlıyor. Ellerinde Osmanlı tapusu olduğu söylenen aileyi köprü üzerinde yaşamaktan kimse alıkoyamıyor. Tarihi ama asıl önemlisi çok tehlikeli olan köprüde yaşamaya devam ediyor yurdum insanı. Başka bir ülkede olsa Hasankeyf nasıl olurdu, nasıl bir imajı olurdu ve çevresindeki sosyal yaşam nasıl olurdu insan bunları düşünmeden alıkoyamıyor kendini. Hasankeyf ile ilgili hayallerimi kendime saklamayı seçerek çıktık dönüş yoluna. Petrol diyarı Batman’dan geçerken at başı denilen aletleri her yerde görüyorduk. Petrolü yer altından çıkartıp yer altındaki borularla rafineriye yollamaya yarayan bu aletler hakikaten tam da at başına benziyor, şehrin girişinde de koca bir yapı var bu şekilde şehri simgeleyen. Kızıltepe gibi Batman da beni şaşırtan yerlerden oldu. Bu kadar büyük bu kadar gelişmiş olduğunu ancak görsem inanırdım.

Hava kararmış, herkes yorulmuş ve dönüş sessizliği çökmüştü otobüse. Uçağa bineceğimiz Diyarbakır’a geldiğimizde artık yorgunluk çökmüştü herkese. Kaburgaci Selim Ustanın harika kaburga dolması , içli köftesi, soğuk aş çorbası bile bu yorgunluğu alamadı.

Güzel tatlar, medeniyetin beşiği olmuş mekanlar, doğu batı sentezi, baharat kokuları, bakırcı tokmakları ile bezeli bir gezi kalmıştı hatırada yorgunluktan daha çok ama. Çok gezen mi bilir çok okuyan mı….

Gap 3, Mardin

2010-11-09T20:07:00.011+02:00

Şanlıurfadan ayrılırken üç saatlik bir yolumuz olduğunu duyunca önce biraz gerildim doğrusu, bilmediğin yerlerde üç saat çocuklarla yolculuk…Ama yola çıkınca ne kadar yanlış düşündüğümü ve bambaşka bir coğrafyada bambaşka yollarda , çok alışkın olduğumuz Batı bölgesinden çok uzakta seyahatin keyfine vardım. Örneğin Kızıltepe’den geçmeden Kızıltepe’nin bu kadar büyük ve gelişmiş olduğunu hayatta tahmin edemezdim. Modern hastaneleri, okulları, kocaman apartmanları ile sanki koca bir ildi. Karayolu ile seyahat etmenin keyifli yanı bu işte, geçtiğiniz her köyün her mahallenin insanını, evini bahçesini, balkondaki çamaşırını gözlemleyip her birinin hikayelerini yazıyorsunuz benim Kızıltepe için yazdığım çeşit çeşit hikayeler gibi…

Mezopotamya’nın yüzük taşı denen Mardin’e yaklaşırken yavaş yavaş o fotoğraflarda, kartpostallarda gördüğümüz tepe üzerine kurulu eski Mardin taş evleri görünmeye başlamıştı. Mardin deyince akla TAŞ gelir de, bu kadar mı anlamlı olur bu kadar mı gizem barındırır taşlar gittiğiniz her yerde. İlk durağımız Mardin Arkeoloji Müzesi ve hemen yanındaki Meryem Ana kilisesi, şehrin tam merkezinde Süryani evlerinin arasında harika bir yapı. 1895 yılında Antakya Patriği Behnam Bani tarafından Süryani Katolik Patrikhanesi olarak yaptırılan bina, restore edilerek 1995 yılında müze olarak hizmete açılmış. Sarımtırak renkli ve anlatılamayacak bir pastel tonda olan taşlardan yapılmış müzenin Etnografya Salonu’nda sergilenen eserler arasında özellikle Midyat İlçesi’nde köklü bir geçmişi olan gümüş işçiliğinden örnekler, yöresel giysiler, kılıçlar, mırra takımları ve nasıl servis edildiğini anlatan bir maket, hamam takımları, tespihler, bakır eşyalar yer almakta. Müzenin üst katında Hayat Suyu başında Mardin’e şöyle bir tepeden bakınca ne kadar sis de olsa, toz bulutları şehri sarmış da olsa, o günün Cumhuriyet Bayramı olmasından mı bilinmez çok ferah çok mutlu hissettim kendimi. Atamızın ve bayrağımızın her yerde dalgalanması bana bu ülkede doğduğum ve yaşadığım için ne şanslı olduğumu hatırlattı bir kez daha. Müze çıkışında bize tarihi bilgileri anlatacak olan Mardinli Lokman önde biz arkada Mardin sokaklarında gezerken kendimi bir an Floransa’nın dar sokaklarında geziyor hissettim. Kırklar Kilisesinin harika avlusunda soluklanırken hem doğu hem batı kültürünün karışımı olan Mardin’in zaten yıllarca neden medeniyetlerin de beşiği olduğuna şaşırmamak gerektiğini düşündüm. Sırt sırta veren cami ve kiliseler, yan yana yer alan Süryani ve Müslüman evleri, beraber yaşayan halk, koskoca Mezopotamya ovası Mardin için anlatılacaklardan sadece bir kaçı. Evlerin altına yapılan ve ‘abbara’ adı verilen uzun geçitlerden oluşan dar sokaklarda gezerken bir Süryani evini ziyaret ettik. Burası bana Küba evlerini hatırlattı, orada da İspanyol asıllı halk evlerini açıyordu turistler gezsin diye. Tabi tek fark, Süryani evleri oldukça temiz ve bakımlı Kübaya göre.

Mardin’de öğle yemeğini yediğimiz Erdoba Evleri Artuklulardan kalma gerçekten Mardin’de taşın konuştuğunu anlatan harika bir yapı. Ovaya bakan terası, birkaç konaktan oluşan otel odaları ve harika avlusuyla gerçekten seyranlık bir mekan. Günlerdir kuru yediğimizden menünün açılışı mercimek çorbası Erdoba evleri denince ilk aklıma gelenlerden oldu ayrıca. Yemek sonrası gittiğimiz ve İsa’dan sonra 5.yy da inşa edilen Deyrülzafaran Manastırı ya da Mor Hananyon Manastırı hakikaten de harika bir konuma sahip. Mor bu arada Aziz demekmiş. Gerek mimarisi gerekse Mezopotamya ovasına bakan manzarası ile insanda çok başka duygular uyandırıyor Deyrülzafaran. Manastıra girişte biraz sıra bekliyorsunuz çünkü burayı yerel rehberler grup halinde gezdiriyorlar. Siz beklerken kafede safran çayınızı yudumluyorsunuz zaten Deyrülzafaranda safran diyarı demekmiş. Kubbeleri, kemerli sütunları, ahşap el işlemeleri, iç ve dış mekanlardaki taş nakışları ile harika bir yapı olan Deyrulzafaran Manastırı, şu anda da Süryani Kilisesinin önemli dini merkezlerinden biri. Güneş tapınağı denilen gezdiğimiz ilk bölüm, beşik tonozlu şeklinde yontulmuş taşlardan olup yüzeyi 25 metrekare imiş. İkinci kısım ise ilginç bir tavan yapısına sahip. Tavanı oluşturan düz ve iri taşlar geometrik yapıda olup aralarında harç, kum, kireç ve benzeri malzeme kullanılmadan birbirine yaslanmış ve kenetlenmiş durumda yerleştirilmiş. Yani bugün benim diyen mimarlar örnek almalı bence. Tabi ben bu bilgileri duyunca biraz panik atak durumu yaşamadım değil. Allahtan Azizler Evi denilen bölüme geçtik de biraz nefes aldım diyeceğim ama o da çok doğru olmayacak. Bazı azizlerin kemikleri ile birlikte Manastır’da görev yapan bazı patrik ve metropolitlerin de burada gömülü olduğunu duyuna insanın içi bir tuhaf oluyor doğrusu. Şu anda burada görev yapan 59 yaşındaki metropolit de ölünce buraya gömülecekmiş. İnsan bu duyguyla, nereye gömüleceğini görerek burada nasıl yaşar acaba?

Manastırdan çıktığımızda hava iyice kararmıştı ve hanımların özellikle yoğun isteği üzerine bir çarşı turu yapma zamanıydı. Telkari yani gümüş işlemeciliği ile ün salmış Mardin sokaklarında gezerken cıvıl cıvıl hayat, ışıl ışıl caddeler harika bir görüntü yaratıyordu. Bakırcılar çarşısındaki antikacıların çoğu Süryanilerden kalma taslar, tabaklar satıyordu. Arap sürmesi, Menengiç kahvesi alınacaklardan Mardin’de.
‘Gündüz seyranlık, gece gerdanlık’ lafı boşuna söylenmemiş Mardin için. Baktığınızda bir kadının boynunu andıran Mardin ışıkları tam bir gerdanlık görüntüsünde. Evlerin sarı sarı ışıkları tam bir renk cümbüşü yaratıyordu otel odasından baktığımda. Unesco’nun ne kadar yerinde bir kararla Mardin’i Dünya Kültür Mirası olarak kabul etmeye hazırlandığına şaşırmamak gerek.

Gap 2, Şanlıurfa

2010-11-06T20:38:00.012+02:00

Harika bir güne uyandık 28 Ekim sabahı, pırıl pırıl bir güneş, Nov Otel’de enfes bir kahvaltı ve gezilecek harika mekanlar. Hayat her zaman böyle keyifli geçse keşke, o zaman bu anların kıymetini bilir miydik acaba? Çocuk sesleri ile iyice neşelenen otobüsün arka koltuklarında Antep’e veda ederek ilk durağımız Birecik’e doğru yola çıktık. Fırat nehrinin üzerine kurulmuş olan Birecik Köprüsünü geçerken, cennet bir ülkede yaşadığım için bir kez daha şükrettim tanrıya. Köprüden görünen manzara bana Güney Doğu Anadolu bölgesi hakkındaki düşüncelerimi hatırlattı o an. Çok daha kuru, çok daha karanlık ve çok daha bakımsız bekliyordum doğrusu. Yapıldığı yıllarda ülkenin en uzun köprüsü ünvanını taşıyan köprüyü geçip Kelaynak Çiftliğinde ilk molamızı verdik. Türkiye'de sadece Birecik'te Kelaynaklar yaşıyormuş. Bu hayvanların Birecik'e üreme için gelmelerinin nedeni, buradaki kayalarda bulunan kalsit maddesinin kelaynak kuşlarındaki üreme gücünü arttırdığı şeklinde anlatılıyor. Birecikte yaklaşık 100 adet Kelaynak var . Daha önceki yıllarda Birecik'ten birkaç Kelaynak kuşu göç etmeleri için bırakılıyormuş. Ama birçoğu yolda hava şartlarından dolayı yada avlandıklarından geri gelmemişler. Bu yüzden nesli tükenmek üzere oldukları için göç amacıyla bırakılmıyorlar artık. Gidenlerin dönmemesinden kaynaklanan bu azalmayı ve nesillerinin tükenmesini önlemek için Tarım Orman ve Köyişleri Bakanlığı bünyesindeki Orman Genel Müdürlüğü tarafından 1972 yılında Birecik'te Kelaynak Üretme İstasyonu kurulmuştur. Bu istasyonda önce iki ergin ve dokuz adet yavru kelaynak kuşu ağ ile tutularak kafese konulmuş ve 1977 yılında üretime başlanmıştır. Korunmaya alınan kuşlar siyah yağsız et, rendelenmiş havuç, haşlanmış yumurta ve yem karması ile besleniyorlarmış.

Kelaynaklara veda edip Göklü kasabasını geçip Halfeti’ye vardığımızda tepeden öyle bir manzara görünüyordu ki bir an Türkiyede değil, Como gölündeyiz filan zannettim. Suyun rengi bu kadar mı güzel olur, çevresindeki taşlar bu kadar mı gizemli olur ya da yeşil bu kadar mı canlı olur. Tekne gezisi yapacağımızdan dolayı yanaştığımız iskele aynı zamanda Siyahköşk adlı bir restoran. Türkiyede siyah gülün yetiştiği tek bölge Halfeti’de Fırat nehri üzerinde yaptığımız tekne turunun bende yarattığı duygu, çölde su bulmuş bir insanın duyduğu mutlulukla eşdeğerdir herhalde. İnsana huzur veren bir su, dile gelip sizi tarihin en eski zamanına götüren taşlar, içinde zamanında insanların yaşadığı mağara evler ve büyük bir derinlik…..Şanlıurfa’ya bağlı Halfetinin eski yerleşim alanlarının çoğu Birecik Barajı suları altında kaldığından çok ilginç manzaralarla karşılaşıyorsunuz: yarısından çoğu sular altında kalmış minareler, evler…

Öğle yemeğimizi yediğimiz Siyah Köşk Restoran dünyada siyah gülün yetiştiği tek bölge olan Fıratta tam nehrin kıyısında. Patlıcan kebabıyla ünlü olan Siyah Köşkte siyah gül tohumları varmış, ama alabilir miyim diye sorduğumda aldığım yanıt çok ilginçti doğrusu: Tohumu ya da fidanı başka yere götürseniz bile orada açmıyor tek yetiştiği yer Fırat’ta Halfeti. Siyah Gül hayallerine ve harika Halfeti manzarasına veda edip, Şanlıurfa’ya doğru yola çıktık. İbrahim Tatlıses mi, acılı urfa mı, yoksa ‘Urfalıyam ezeldennn’ türküsü mü bana daha çok Urfayı hatırlatır diye düşündüğümde Balıklı Göl’ü görmeden bunları düşünmenin anlamsız olduğunu Balıklı Göl’e geldiğimde anladım. Urfanın ortasında sanki Türkiye’de değil de Halep’te geziyormuş hissini duyduğum tek mekan oldu Urfa ve Balıklı Göl. Nedense biraz kirlilik, biraz arap esintisinin yarattığı kendine özensiz insanlar topluluğu ve sürekli sağınıza solunuza çarpan sevimli olmaya çalışan ama itici olabilen çocuklar ben de büyük hayal kırıklığı yarattı Urfada. İlk uğradığımız yer olan Balıklı Göl ya da Ayn Zeliha ya da Halil-Ür Rahman gölü Hz. İbrahim’in ateşe atıldığında düştü yer olarak hafızamda her zaman yer etmişti. Hikayesi ise bu kadar kısa değilmiş tabi; İbrahim Peygamber, devrin zalim hükümdarı Nemrut ve halkının taptığı putlarla mücadele etmeye, tek tanrı fikrini savunmaya başlayınca, Nemrut tarafından bugünkü kalenin bulunduğu tepeden ateşe atılır. Bu sırada Allah tarafından ateşe "Ey ateş, İbrahim'e karşı serin ve selamet ol" emri verilir. Bu emir üzerine, ateş suya odunlar da balığa dönüşür. İbrahim bir gül bahçesinin içersine sağ olarak düşer. İbrahim'in düştüğü yer Halil-ür Rahman gölüdür. Rivayete göre Nemrut'un kızı Zeliha da İbrahim'e inandığından kendisini onun peşinden ateşe atar. Zeliha'nın düştüğü yerde de Aynzeliha Gölü oluşmuştur. Her iki göldeki balıklar halk tarafından kutsal kabul edilerek yenilmemekte ve korunmaktaymış. Durunun balıklara simit atmasını engellemeye çalışarak ilgisini Urfa Kalesine çekmeye çalıştık ama Balıklı Göl kadar ilgisini çekmedi maalesef kale. Damlacık adı verilen tepe üzerinde kurulan kale, 25 kuleli ve tek kapılıymış. Efsanelere göre İbrahim Peygamber burada bulunan ve mancınık görevi gören iki sütundan fırlatılarak ateşe atılmış ve benim Ayn Zeliha Gölü ismini tercih ettiğim göl haline gelmiş koca ateş. Aşağıdan baktığınızda iki sütun hala tüm ihtişamıyla duruyor. Bizim derdimiz daha çok tarihi yer görmek, kızımızın derdi nereden dondurma alırım olunca biraz tartışma biraz muhabbet, Hz. İbrahimin doğduğu mağarayı ve hemen önündeki Hz. İbrahim camisini dışarıdan görmekle yetindik. İçeri girenlerin çok misafirperver bir şekilde karşılanmadığını duyunca, mağaranın içinde bulunan ve pek çok derde, hastalığa iyi geldiği bilinen şifalı suyun anlamını yavaş yavaş yitirdiğini düşünmekten alıkoyamadım kendimi doğrusu.

Otobüsümüze binip Türkiye’nin en büyük barajına doğru yola çıktığımıza artık hava yavaş yavaş kararmaya Urfa ışıklanmaya başlamıştı. Şanlıurfa ve Adıyaman arasında kalan ve Fırat üzerine kurulmuş enerji ve sulama amaçlı barajın inşaatı 1983 yılında başlamış ve 1992’de işletilmeye başlamış. 8 tribüne sahip barajın yüksekliği 169 metre imiş, hakikaten insan büyüklüğü karşısında şaşırıyor. Dünyanın en büyük altıncı barajı olan Atatürk Barajının yapımında tamamen Türk işçileri çalışmış. Baraj kıyısı değil ama tepesinde çaylarımızı içip artık iyice kararan havada yola koyulduk ve Urfa’da otelimize yerleştik. Akşam yemeği sonrası harika bir sıra gecesi bizi bekliyordu. Hep televizyonlarda gördüğüm, türkülerle işlenen programlarda baş konu olan Urfanın adeti Sıra Gecesine gidiyordum işte. Hem de ne sıra gecesi, daha otobüsten indiğimizde davullarla karşılandık. İnsanoğlu ne seviyor ilgiyi…Kendimi çok önemli hissettim bu karşılama karşısında.
Urfa’da birbirine yakın yaş grubundaki kişilerin haftada bir, birinin evinde olmak üzere bir araya gelip belirli bir niteliğe ve düzene göre sıra ile yaptıkları toplantılara verilen isimmiş Sıra Gecesi. Urfa kültüründe çok önemli yeri var, çünkü Urfalı gençler eskiden topluluk içinde oturup kalkmayı, gelenekleri, konuşmayı, saygıyı bu gecelerde öğrenirmiş. Urfada müziğin gelişmesinde de önemli bir faktör bana kalırsa. Zira bizim sıra gecesi bol türkülü, davullu, zurnalı geçti. Hele kına gecesi canlandırması gecenin finali oldu.
Urfa deyince çiğköftesiz olur mu, Urfalı gençlerin önümüzde yoğurduğu acıyla pişen bol bulgur az et çok acı karışımı en çok bizim çocukların ilgisini çekti. Hey hayat ben 36 yaşımda ilk Sıra Gecesine gittim kızım 6.

‘Urfalıyam ezelden, gönül geçmez güzelden, gönlümün gözü çıksın sevmez idim ezelden…..’ sesleriyle otele vardığımızda ben hala benim için çok özel bir film olan EŞKIYA’nın film müziği ŞU FIRAT’IN SUYU AKAR SERİNDİR ile günü bitirdim ne yalan söyleyim. Gönlüm Fırat’ta kaldı.

GAP 1, Gaziantep

2010-10-31T21:08:00.015+02:00

Ekim ayı boyunca yaptığım iş seyahatlerinin yorgunluğu bana yetmemiş olsa gerek ki, 27 Eylül sabah 04:30 da kendimi yine o sürekli beklediğim Atatürk Havalimanında buldum. Bu kez yanımda kızım ve eşim de vardı tabi. İstikamet bu kez GAP turu idi ve ilk olarak Gaziantep'e uçacaktık. İnsanın Bora Canay gibi bir arkadaşı, Burçak Altunay gibi bir de rehberi olunca, üstüne üstlük bir de mazide harika bir Antakya-Halep turu varsa sabahın kaçı olduğunun pek önemi yok doğrusu. Uçağımız yağmurlu İstanbul'dan kalkıp, güneşli ve pırıl pırıl Gaziantep'e tam iki saatte ulaştı. İş için olmayınca uçmak da, seyahat de, uykusuzluk da çok hoş geliyor insana doğrusu, hele herkes okula, işe, mesaiye giderken sizin sallana sallana gezmeniz......nasıl güzel bir duygu bu....

Güneydoğu anadolu bölgesinin en büyük şehrine girdiğimizde Türkiye'nin 10 km. uzunluğundaki en büyük parkı 100.yılı transit geçerek ilk durağımız Zeugma Mozaik Müzesine ulaştık. Müze girişinin hemen karşısında bulunan Theonoe bizi karşılamak için bekliyordu sanki. Hemen önünde aşk ve ruhun yanyana simgelendiği mozaikte Eros aşkı, Psykhe ise ruhu simgelemekteymiş. Oldum olası mitolojik hikayeleri başkalarından dinlemeyi sevmişimdir, kendim okumak yerine. Burçak da o kadar güzel anlatıyordu ki doğrusu, müzenin Mars salonuna ulaştığımızda hikayeler iyice çeşitlendi. Savaş ve bereketi simgelemesiyle Dünya'da bilinen tek Mars heykeli hakikaten de çok ilgi çekici. Müzenin bir diğer bölümü ''Kadınlar Odası''ndaki gözyaşı şişleri en ilgi çekiciler arasındaydı benim için bu gezide. Roma döneminden itibaren, hanımlar eşlerini askere ya da savaşa yolladığında ardından döktükleri göz yaşlarını şişelere doldururlarmış. Dönerlerse şişeyi kırarlar, dönmez şehit olurlarsa bu şişeleri mezara eşlerinin yanına gömerlermiş. Vay vay vay yani..Özellikle Dülük'de bulunan paleolitik taş aletlerinin ve bunların kullanımına yönelik materyallerin yer aldığı vitrinler takdire şayandı doğrusu.Buradan takıların olduğu ve Zeugma'nın sembolü olan ve hepimizi hüzünlü bakışlarıyla süzen Çingene kızının da bulunduğu, salona geçtik. Başlığı ve alnının kısa olması sebebiyle ilk bulunduğunda Çingene kızı olarak adlandırılmış. Saçlarının ikiye ayrılması, gözleri ve burun yapısıyla bazı arkeologlar tarafından Büyük İskender olarak da tanımlanmakta. Her kim olursa olsun insanda bir etki yaratıyor doğrusu. Gerçekten de Antakya Mozaik Müzesine göre çok daha büyük ve çok daha güzel sergilenmiş Zeugma'yı geride bırakarak Türkiye'nin ilk özel arkeolojik cam eserleri müzesi Medusa'da aldık soluğu ve içtik çayları. Eski bir Antep evinin restore edilmesiyle oluşturulan müzenin öyle bir avlusu var ki insanın kalkası gelmiyor. Hele sabahın dördünden beri ayakta iseniz...Türkiye'nin her yerinden eserlerin bulunduğu müzede telkari atölyesi, cam boncuk atölyesi tabi biz hanımların gözdesi oldu. Ömer Bey'in alevle işlediği cam boncukların nasıl yapıldığını görünce evdeki yerlerde sürünen boncukların değerini o zaman anladım işte. Yıllar önce İtalya'nın Murano adasında izlemiştim yine bir camın nasıl işlendiğini. Roma dönemine ait kandillerin,bayan takılarının, defne yapraklı kemerlerin ihtişamı karşısında büyülendim adeta. Hele tüm bunların bir hanım kolleksiyonere ait olduğunu duyunca ve kendisiyle tanışınca Türkiye'de daha gezecek çok yer daha öğrenilecek çok şey olduğunu bir kez daha anladım.

'Anteplileri nasıl gözlerinden öpmem ki, onlar sadece şehirlerini değil, bütün ülkeyi kurtardılar' diye boşuna dememiş Atamız. Yerden 35-40 metre yüksekliğindeki Antep Kalesine çıktığınızda bu sözü çok daha iyi anlıyorsunuz.Günümüzde"Gaziantep Savunması ve Kahramanlık Panoraması Müzesi" müzesi olarak kullanılan kalede destanlar canlandırılmış, gezerken o anları hissediyorsunuz adeta. Kale bedenleri üzerinde 12 adet kule mevcut. Evliya Çelebi Seyahatnamesinde Kale’nin 36 burcundan bahsetmiş zamanında.

Ve işte yemek vakti, en güzel anların başladığı dakikalar. Lahmacunu, fıstığı, baklavası, kebabı ile Antep. İmam Çağdaş'ta lahmacun ile başlayan aşkımız Ali Nazik ile devam etti ama en önemli devre tatlı kısmı oldu. Yabancı Damat dizisi ile aklıma yer etmiş baklava ve fıstıklı dolamalara dayanamadım doğrusu, siz deyin bir ben deyim üç....Yemek sonrası, ünlü bakırcılar çarşısına bir anda dağılıverdi grubumuz. İstanbul Kapalı Çarşı kültürüne çok alışık olan bendeniz şöyle şipşak bir yemeniciler, bakırcılar, baharatçılar turu sonrası, yerel bir han kahvesinde çay yudumlamayı tercih ettim doğrusu kızım ve eşimle. Gerçekten de oturup insanları izlemek, kendi hallerinde yaşayıp giden mutlu ya da mutsuz doğu insanını tanımak, renklerini, seslerini, kokularını duymak, işte bütün anlam burada benim için. Otele girmeden önceki son durağımız Gaziantep Hayvanat Bahçesi oldu ki, burası meğerse Türkiye'nin en büyük hayvanat bahçesiymiş. Büyüklüğünün yanısıra temizliği de takdir edilecek haldeydi doğrusu. İstanbuldakilere bakınca burası hakikaten bir hayvan cenneti.

Zaman hızla akıp geçmiş akşam oluvermişti, konaklama yapacağımız harika otelimize girip, eşyalarımızı yerleştirip biraz dinlendikten sonra harika bir mekana akşam yemeğine gittik ki, dillere destan bir tarihi bina BAYAZHAN. Koskocaman bir avlu içinde yöresel ürünler satılan dükkanlar, restorant,1 adet Kahve Evi ve harika bir ortam. Hiçbir şey yemeseniz bile sadece o ortamı, tarihi yaşamak bile yetiyor insana.

GAP turumuzun ilk gününü uzun uzun yaşadık ve güzel anılarla günü kapadık, geriye aklımızda modern ama bir o kadar tarihine düşkün Antep yani Gaziantep kaldı.

Mı? Mı?

2010-10-18T10:42:00.002+03:00

Çay mı kahve mi,

Deniz mi orman mı,

Sinema mı tiyatro mu,

Altın mı gümüş mü,

Kebap mı balık mı,

Kısır mı mercimek köftesi mi,

Pijama mı gecelik mi,

Uçak mı araba mı,

Konuşmak mı konuşmamak mı,

Şemsiye mi yağmurluk mu,

Kahverengi mi açık renk mi,

mı...mi...mu...mü...

TEYZE OLMAK KOLAY DEĞİL

2010-10-15T21:05:00.005+03:00

Benim minik kardeşim anne oluyor çok yakında, bu ne demek: BEN TEYZE OLUYORUM. Anne yarısı derler ya hep teyzeler için, ben daha olmadan bunu yaşamaya başladım bile. Nerede bebek için birşey görsem alasım geliyor, doğacağı günü, onu kucağıma alacağım zamanları gözümde canlandırıyorum hep ve içim içime sığmıyor. Kokusunu bile şimdiden hissediyorum. Tabi hal böyle olunca, onu beklerken de her şeyi yapmak istiyor insan. Güzel bir davet, güzel bir kutlama, güzel şekerler, anı defteri, kurabiyeler....Ne çok yeni adet var artık. Kızım doğduğunda sadece kapı süsü ve çikolata yetiyordu, şimdi süslü lohusa şerbetleri, bebek kurabiyeleri, nazar boncuklu şekerler...zaten süsü hiç sevmem, bu ara kendimi Tahtakale'de buluyorum nedense hep. Herşeyini ellerimle hazırlamak istiyorum minik kuzumun ve işte ilk girişimim, BEBEK ŞEKER SEPETİ. maviye ait ne kadar tüy, boncuk, tül, süs eşyası varsa bir araya getirilir ve yandaki sepet yapılır. Ben bu işler için doğmuşum aslında, süsleme, dekorasyon, boyama, pişirme....Rengarenk işler anlayacağınız.

Lüks pastanelerde, güncel adıyla patissari'lerde fahiş fiyatlara satılan şeker, çikolataları kendiniz çok ekonomik olarak hazırlayabiliyorsunuz, üstelik herbirine sevginizi katıyorsunuz. Bundan daha güzeli var mı? Şimdilik adı bende saklı yeğenim için aldığım şeker, çikolataları, harika süslerle bezeyince işte karşınıza bu manzara çıktı. Sapancadaki evimizin bahçesinden topladığım ağaç dallarına şeker asmak fikri de tamamen bana aittir bu arada.

Dünyanın en mutluluk verici olaylarından biriymiş teyze olmak, yavaş yavaş anlıyorum.

ŞARAPLA PEYNİRİN UYUMU

2010-10-11T12:13:00.002+03:00

İşim gereği çok fazla seyahat ettiğimden çok da değişik yerlerde kalıyorum. Otellerin kendine özgü tasarımları, misafirperverlikleri, sunumları....İzmir'de kaldığım bir otel, yemek masalarının üzerine yemek yerken okumanız için , üstünde anlamlı sözler, şiirler, bilgiler olan bir not koymuş. İşte oradan bir alıntı:

ŞARAP VE PEYNİRİN MÜKEMMEL UYUMU
Şarap peynir beraberliğinde genel kurallar oluşturmak gerekirse, şöyle toparlanabilir: Basit peynirleri hafif şaraplarla eşleştirin. Taze, aroması zayıf peynirleri güçlü şaraplarla bir araya getirmeyin. Sauvignon Blanc, Narince gibi hafif, meyvemsi ve asitli beyaz şarapları tercih edin. Aroması fazla güçlü olmayan, ancak Cheddar, Gouda gibi olgunlaşmış peynirlerin Shiraz, Cabernet Sauvignon gibi üzümlerin şaraplarıyla uyum sağladığını hatırda tutun. Sert aromalı, kokulu ya da daha fazla tuzlu peynirleri tatlı şaraplarla deneyin. Bu tür peynirlerle yıllanmış tatlı beyaz şaraplar fazla zorlanmadan boy ölçüşebiliyor. Peynir ve şarapta benzer gövde özlelliklerini gözetin. Örneğin yağlı, kremsi ve ymuşak peynirler benzer özellikleri olan şaraplarla iyi gider. Daha somut bir örnek vermek gerekirse, yağlı yumuşak bir peynirin yanına fazla fıçıda bekletilmemiş, dolgun ve kıvamlı bir Chardonnay açabilirsiniz. Aynı şekilde yarı sert peynirler fazla gövdeli olmayan şaraplarla daha kolay eşleşir. Kremsi, yağlı peynirler şarabın tanenlerini abartılı hale getirir, şarabı daha da sertleştirir, tanenler damağı kurutur. Uzmanlar bunun nedenini, peynirin kremamsı dokusunun, damağın, şarabın meyvemsiliğini alagılamsını engellemesi ve bu yüzden tanenlerin tek başına ve abartılı biçimde hissedilmesiyle açıklıyor. Düşük tanenli ya da köpüklü şaraplar kremsi peynirlerin yanına daha iyi yakışıyor. Bu mükemmel uyumun keşfine siz de mutlaka çıkın.

BODY WORLDS, ORİJİNAL VÜCUT DÜNYASI SERGİSİ

2010-10-07T15:04:00.002+03:00

Dünya üzerinde 30 milyonu aşkın kişi tarafından izlenen Orijinal Vücut Dünyası Sergisi haziran ayından beri İstanbul'da biz ise Ekim ayında görme fırsatı bulduk ancak. Bilim adamı Gunther von Hagens bağışlanmış bedenleri kullanarak öyle bir çığır açmış ki, sadece tıp alanında çalışanlara değil tüm insanlığa muhteşem bir fayda sağlamış. Doğum öncesi, cenin olarak başlayan yaşam döngümüzün yaşlılığa kadar hangi aşamalardan geçtiğini, spor yaptığımız, satranç oynadığımız zamanlarda beynimizin, kaslarımızın nasıl çalıştığını, sigara içtiğimizde ciğerlerimizin rengini plastinasyon yoluyla bize öyle bir sergilemiş ki Gunther von Hagens, önünde saygıyla eğilmek gerek.

6 yaşındaki kızımızla gitmeyi tercih ettik çünkü o da artık farkındalıkları artmış bir birey. İnsan bedeninin iç işleyişi hakkında bilgilenmeye ve sağlıklı vücutla hastalıklı vücut arasındaki farkı görmeye , sigara tüketiminin verdiği zarara meraklı. Hayat Bilgisi dersine de başladığını düşününce onun için iyi bir ön deneyim oldu aslında. Üstelik satranç oynamaya meraklı olan kızım sergideki satranç oynayan bir kişinin beyninin nasıl çalıştığını görünce daha da heveslendi oynamaya, aynı şekilde ata binerken beyninin, kaslarının hangi durumlarda olduğunu canlı olarak görmek çok hoşuna gitti doğrusu.

İstanbul'da yaşamak ne çok nimetler sunuyor aslında bize, sergiyi akşam 17:00 de ziyaret ettik yani haftasonuna sıkıştırılmayabilir, okuldan çıkan bir çocuğun rahatça gidebileceği bir saat, haftasonu vaktim yok diyenlere. Gerçi ben "vaktim yok" lafına hiçbir zaman inanmayanlardanım sözüm meclisten dışarı....

Şu an iş için İzmir uçağına binmem gerek, vaktim yok:))))

MAKARONLARIM

2010-09-29T08:41:00.002+03:00

En güzel saatler..sabah herkesin evden çıkması ve benim çalışmayıp tüm gün evde olabildiğim zamanlar...Heryer bana ait. İstediğimi yerim, istediğimi giyerim, istediğim yerde oturur, istediğimi izlerim. İşte özgürlük bu. Her zaman istemem ama arada bir iyi geliyor ne yalan söyleyim. Çayım, en sevdiğim kurabiyelerim ve mor menekşeli makaronum da varsa işte benden mutlusu yok. Hava puslu mu, karanlık mı, yağmurlu mu hiç umrum olmaz. Çekmeceleri yeni baştan düzenlerim, akşama değişik yemekler hazırlarım, kitap okurum, internette gezerim, facebook canavarı olurum, spora giderim, uyurum, eğitimde olduğum yorgun zamanlarımı düşünürüm ve kendimi yatağa sevinçle atarım ve yine mor menekşeli, limonlu, vanilyalı makaronlarıma dönerim. Ah bir de nasıl hazırlanıyor bir öğrensem....İşte benden mutlusu olmaz o zaman.

YENİ BİR SAYFA AÇILIYOR HAYATIMIZDA

2010-09-23T17:19:00.002+03:00

Bir tuhafım bugünlerde aslında çok uzun zamandır...Okullar açılacağına yakın başladı bu tuhaflık hissi ben de. Kızım artık ilkokula başlayacak, evden sabah çıkacak akşam gelecek, ben çalışmadığım günlerde onsuz olacağım koca evde, sessiz evde. Gitmese mi, okumasa mı, biz hiç ayrılmasak mı. Tabi ki sonunda o gün geldi çattı ve okullar açıldı. Benim minik bebeğim, prensesim, birtanem herkes gibi okula başladı ve hayata adım attı. Kalabalık, insanlar, çocuklar, koşanlar, ağlayanlar...Önce çok şaşırdı, o saatlerde Barbie bebekleriyle oynar, sonra Winx seyreder ve kafasına göre takılırdı. Sınıfta sırasında esnedi durdu....Büyümüştü ama, herşeye herkese rağmen dimdik, mutlu görünüyordu en azından, her zamanki gibi bizi hiç üzmedi. Sıraya girip törene katıldı, alkışladı, İstiklal Marşını söyledi ve artık bir yetişkin olduğunu gösterdi bize. Oysa ben çocuk olmuştum o anda, ağlamak, tepinmek kızımı okula bırakmamak istiyordum. Onu o kalabalığa bırakınca sahipsiz, savunmasız kalacağını düşünüyordum bunun için de herşeye herkese öfkeliydim. Hala da alışamadım, öfkem azalsa da bir hesaplaşma var içim de. Benim kızım o, benim prensesim, bugün okulda kolunun üstüne düşmüşler, kanamış....Ama niye düşüyorlar, niye kızıma zarar veriyorlar...Niye böyle hissediyorum....Alışacak mıyım...Kızım kadar yetişkin olmak istiyorum.

BAK POSTACI GELMİYOR

2010-08-31T22:04:00.002+03:00

Kızım yanıma geldi ve "ben mektup yazıp birine yollamak istiyorum" dediğinde öylece kaldım. Kendim yılbaşı kartlarını el yazısıyla yazıp gönderiyorum her yıl sevdiklerime ama uzun zamandır kimseye mektup yazmamıştım. Halbuki ne çok severim yazmayı, eskiden mektup arkadaşlarım vardı yurtiçi ve yurtdışından. Onlardan mektup almak harikaydı. Bir de lisede çok sevdiğim kimya öğretmenim vardı Sibel Hoca. O yurtdışına Abudabi'ye yerleşmişti ve onunla yazışmıştık. Bana oradaki günlerini, markette Türk markası çubuk kraker görünce nasıl sevindiğini yazmıştı, hala saklarım o mektupları. Ne güzeldir o kağıtlar, özel setler alırdım süslü zarfları, kağıtları olan.

Kızıma hemen bir kağıt verdim ve yeni yazmayı okumayı öğrendiğinden ne istiyorsa onu yazdı. Güzelce zarfa koyduk hatta zarfı yaladı yapıştırmak için....herşey aynı buraya kadar. Sonra postaneye gittik..İşte o çok değişmiş, postane olmuş banka. Numara alınıyor, makinalar var, herşeyi ayırıp organize eden. Hiç postacı görmedik, pul yapıştırmadık ama yine de çok keyif aldık. Genetik galiba bazı şeyler, yazmayı sevecek o da belli. Şimdi kütüphaneye gitmek istiyormuş, bir sürü kitabı bir arada görmeyi bekliyor heyecanla. Ben de merak ediyorum, kütüphaneler bıraktığımız gibi mi?

TAŞOZ ADASI

2010-08-28T22:28:00.008+03:00

Her ne kadar planladığımız Yunanistan gezimiz son bulsa da daha görmediğimiz Taşoz(Thassos) Adası olunca bir gün daha tatilimizi uzatıp, Selanik’ten Kavala’ya doğru yola çıktık. Kavala’yı geçince Xanti’ye gelmeden Keramoti’ye sapıp bineceğimiz feribota doğru yol aldık. Yol çok sakin ve yeşillik. Küçük köylerden geçerek yol ayrımından yaklaşık 15 km. gidince Keramotiye ulaştık, son derece minik Çınarcık’a benzer bir yer ama feribotlar muhteşem. Eski gibi gözükseler de arabaları aldıkları yer iki katlı ve çok araba aldığı için sık sık ulaşım sağlanıyor adaya. Feribot saatini kaçırma diye bir durum söz konusu değil yani. Feribotta manzara harika, martılar sürekli size eşlik ediyorlar. Hatta elinizde yiyecek bir şey varsa dikkat etmekte fayda var, her an kapıp kaçabilirler. Feribot yaklaşırken adaya uzaktan şöyle bir baktım da epey büyük bir adaya benziyordu. 40 dakikalık bir yolculuktan sonra adaya vardık yolları takip ederek Patos’a doğru yola çıktık. Kavalalıların deniz için günübirlik de olsa denize girmek için tercih ettikleri Taşoz adası boyunca ilerlerken adanın yeşilliği karşısında hayran kaldık.

Taşoz çok ama çok büyük bir adaymış gerçekten de. Konaklamayı düşündüğümüz Patos’a doğru yol alırken adanın büyüklüğü ve yol boyu gördüğümüz mavi yeşilin tonları karşısında büyülenmiştik doğrusu. Sık sık ıssız koylarla karşılaşmamıza rağmen denize girmek ve konaklamak için Patos’a gitmeyi seçtik. Taşoz merkezden yaklaşık 20 km. sonra Patos’a vardık ama biraz daha yol kat edip öğle yemeğimizi Aliki’de salaş bir tavernada yedik. Aliki aynı zamanda bir kazı arkeoloji alanı ama biz buralarda hava sıcaklığı dolayısıyla gezmedik. Sahilinde yan yana birkaç salaş balıkçısı olan Aliki’de insanlar hem denize giriyor hem yemek yiyor. Harika bir manzara karşısında yediğimiz yemek sonrası , gelirken uğrayıp seçtiğimiz Kamari Otel’e yerleştik ve kendimizi denize attık. Otel, zeytin ağaçları içine konumlanmış ve kocaman havuzu ve yeşilliği olan bir mekan. Deniz, havuz, yeşillik ve odalarının şık dizaynı ile Kamari Otel’de güneşi batırdık ve akşam yemeği için Patos’un merkezine indik. Günlerdir deniz mahsülleri ve balık yemekten bıkmış olacağız ki, şehrin en iyi pizzacısı olduğu idda edilen ilk restorana kendimizi attık. Patos tam bir turistik mekan, hediyelik eşya dükkanları, barlar, kafeler, deniz kokan sokaklar.Yunanistan’a hele de Kavala’ya gelince Taşoz Adası mutlaka uğranması gereken bir mekan.
Dört dolu gün böyle geçti. Dedeağaç, Makri, Gümülcine, Fanari, İskeçe,Kavala, Selanik, Halkidiki, Yeni Mudanya, Taşoz Adası, Aliki, Patos….Geriye güzel anılar kaldı bir de Ulu Önder’imizin hatırları…Her seyahatin en güzel yanı yurda dönmek tabi, bayrağımızı görünce keyfime diyecek yoktu doğrusu.

SELANİK VE HALKİDİKİ YARIMADASI

2010-08-27T11:09:00.011+03:00

Kavala'dan çıkıp öğle sonrası Selanik'e geldiğimizde şehrin merkezinde kalacağımız Mediterranean Otelini bulmamız hiç de zor olmadı. Selanik o kadar düzenli bir şehir ki her yere çok rahat ulaşabiliyorsunuz. Zaten düzeni dışında herşeyi ile Türkiye'ye benziyor özellikle de İzmir'e. Selanik sahilinde Beyaz Kule'ye doğru yürürken kendinizi İzmir Kordonboyu'nda yürüyor hissediyorsunuz. Otelimiz ünlü Aristoteleus Meydanına birkaç yüz metre mesafede olduğundan ve şehri gezmek için de geç bir saat olduğundan önce ünlü Tsimiski caddesinde alışveriş yapmak daha sonra da meydanın çevresine sıralanmış şık kafelerde birşeyler içmek bize cazip geldi. Aristoteleus Meydanı bizim İstiklal caddesi gibi çok ünlü ve çok merkezi. Güvercinleri, sokak satıcıları, simitçisi ile her ne kadar ayrı ülkeler olsak da aynı kalpleri taşıdığımızın bir göstergesi. Akşam Yemeği öncesi, Beyaz Kulenin önünden kalkan "Thessaloniki on the go" yani Selanik şehir turu yapan otobüse bindik ki, şehrin önemli tarihi eselerinin yerini, dar sokaklarını, Atamızın evini ve Türk konsolosluğunu görme şansımız oldu.

Selanik'in ortasından geçen Egnatia Caddesi tam anlamıyla şehri tam anlamıyla ikiye bölüyor: Yukarı ve Aşağı Selanik. Yukarı Selanik eski şehir yani kalenin de olduğu, geleneksel tavernaların, eski evlerin bulunduğu, aşağı Selanik ise daha turistik, meydanların , alışveriş caddelerinin, kordonboyunun bulunduğu daha modern şehir. Kaleye çıkıp Termaikos Körfezi ve tüm kente bakarken eski şehirden yeni şehri çok daha iyi gözlemleyebiliyorsunuz. Selanikte yolda yürürken Roma, Bizans, Osmanlı ve Helen mimarisinden örneklerle sık sık karşılaşabiliyorsunuz. Agia Sofia yani bizim Ayasofyanın küçük bir örneği de hemen şehrin merkezinde. Heryerde bir arkeoloji kazı çalışması var bir de buna metro kazısı eklenince Selanikte bayağı bir trafik sorunu var bu arada.

Şehrin doğu tarafında eskiden Yahudi mezarlığı varmış. Şimdi 95 bin öğrencinin okuduğu ve ülkenin en büyük üniversitesi Aristotelaus bulunuyor. Atatürk'ün doğduğu evden sonra beni en çok etkileyen eser, Agios Dimitrios kilisesi oldu ki, İstanbul için Ayasofya ne ise, Selanik için de burası öyle. Aziz Dimitrios zengin bir ailenin çocuğu olarak 260 yılında Selanikte dünyaya gelmiş ve Selanik şehrinin koruyucusu olarak düşünülüyor. Kilisenin birkaç metre ilerisinde işte günlerdir beklediğim anı yaşıyordum. Yılllar yılı kitaplarda, dergilerde okuduğum ATATÜRK 1881 YILINDA SELANİKTE DOĞDU yazısının hemen altında yer alan pembe evin önündeydim. İşte Atam bu evde doğmuştu ve ben o evin içindeydim. Anlatılamaz bir duyguyudu yaşadığım, o eve girince sanki Atatürk içeriden çıkacakmış gibi hissettim. Günlerdir başka bir ülkede gezen ben o eve girince kendimi yurdumda hissettim. Herkes tanıdıktı, annesi Zübeyde Hanım güleryüzüyle karşılıyordu bizi, Atamın eşyaları her yerde, babası sert bakışıyla bize bakıyordu. İşte Atatürk bu mistik odada doğmuştu. Atatürk'ün evi bugünkü Selanik'in Aya Dimitriya mahallesinde ve Apostolu Pavlu caddesi üzerinde 75 numarada. Bitişiğinde Türk Konsolosluğu var.Duru'nun daha ilkokula başlamadan buraları görmesi bu duyguyu yaşaması eminim okula başladığında ona çok daha başka şeyler katacak. Ne Mutlu Türküm Diyene Atam, nur içinde yat. Seni çok sevdiğimi biliyordum ama bu kadar çok sevdiğimi daha iyi anladım bu gezi ile.

Arabayla yurtdışına çıkmanın en büyük lüksü istediğin uzaklıktaki yere çok daha rahat ve konforlu gidebilmen. Biz de Atamızı ziyaretten sonra arabayla Halkidiki Yarımadasını gezmek üzere çıktık yola. İlk durağımız yol üstündeki New Muadania oldu evet evet Yeni Mudanya. Burası dediğim gibi tam bir Türkiye aslında, Yeni Mudanyadan sonra gelen yerleşim yerinin adı da Yeni Tire. Mudanyada yine klasik olarak taze balıklarımızı yedik ve Halkidiki yoluna devam ettik. Halkidiki Yunanistan’ ın ikinci büyük şehri Selanik ili ile sınırlarını paylaşmakta olan üç uzantısı bulunan bir yarımada. Çam ormanları ile kaplı yollardan görünen masmavi deniz, yol boyu karşılaşılan şirin köyler, yarımadanın en güzel tarafları. Biz de yol üzerinde kısa bir mola için durakladığımız harika deniz keyfi yaparak yarımadanın keyfini çıkarmaya başladık. Son durağımızı Marmara ise hakikaten denizi ile muhteşemdi diyebilirim. Uzun ama keyifli yeşil-mavi karışımı bir geziden sonra Kalenin eteklerinde ışıklar içinde Selaniki seyrederek ve Hüsrev Hatemi'nin Selanik Şarkısını anarak günü bitirdik.

Eski duyarlıkları özleme hiç,

Aramak boşuna, yok onlar...

Giriş kapısı yıllardır çivili,

Kırık camlı otelde olmalılar;

Çünkü onlar da Selânik’deMetrûk bir otelde öldü.

Vardar kapısı mıydı ey kalbim,

Yoksa Egnatia caddesi miydi?

Günlerimiz zaman çeşmesinden,

Akarak tükendi bitti;

Beyaz kuleler ömrümüzde ender...

Ve güvercinlerdir ki sevinçler,

Muttasıl kaçarlar bizden.

Ah Namıka Hanım, bilmem kimdiniz.

Bana mümkünse söyleseniz...

Neden bu Hüzün Bedesteni?

Bir de nedendir ki sevinçler,

Hep terkederler beni.

KAVALA

2010-08-25T11:10:00.005+03:00

Alexandroupolis, Gümülcine, İskeçe ve bir sonraki durağımız KAVALA. İşte yıllar boyu tarih derslerinde okuduğum KAVALALI MEHMET ALİ PAŞA'nın memleketine geldim. Keşke bu dersleri okurken görme şansım olsaydı buraları, eminim çok daha akılda kalırdı. Sahil kenti Kavala'ya arabayla girerken sanki Monako'ya gelmişiz gibi hissettim. Aynı orası gibi dağlara kurulmuş ve onun gibi yaşam standartları yüksek bir şehir belli ki.
İpsala'ya 174km. uzaklıkta bulunan Kavala'ya 1923 deki nüfus mübadelesinde Kapodokya Rumları yerleştirilmiş. Kavala müslümanları ise başta Kapodokya olmak üzere Anadolunun diğer yerlerine gönderilmiş. Yani aslında Kavala resmen Tekirdağ ile kardeş şehir olsa da duygusal anlamda Kapadokya ile kardeş.

Şehrin merkezinde tam da meşhur Kavala kurabiyecisinin karşısında otopark bulup arabamızı park edip şehri yürüyerek keşfe çıktık. İlk olarak merkezde bulunan Nikolai Kilisesini gördük. 1530’da İbrahim Paşa adına Kanuni Sultan Süleyman’ın yaptırdığı cami, 1926’da kiliseye dönüştürülmüş. Yunanistan'da bu şekilde önce cami olup sonra kiliseye dönüştürülen çok sayıda eser var. Kilisenin ana caddeye bakan tarafından yukarı kaleye doğru yürürken sanki Safranbolu'da geziyoruz gibi hissettik. Evlerin mimarisi, kahvede oturan insanlar, sokak isimleri birer küçük Türkiye adeta. Yol boyu hediyelik eşya dükkanları sıralanmış, hatta birinde alışveriş yaparken sahibi ressam bayan İstanbuldan geldiğimizi öğrenince, Binbir Gece dizisindeki Şehrazat ve Onur'un sık sık buluştukları içinde şadırvan olan kahvenin nerede olduğunu sorması ilginç oldu. Yunanistan'da şu an en çok izlenen dizi imiş meğerse. Tabi bir İstanbul gezgini olan ben, kahvenin adresini bayana verince bir sürü el yapımı hediyenin de sahibi oldum. Bu bayan resim çizip bunları magnet olarak satıyor ve İstanbulda da bu kahvenin manzarasını çizip magnet yapmayı çok arzu ediyormuş. Kimbilir belki yine yolum düşer de bu kez onlardan satın alırım.

Hediyelik eşya dükkanlarını geçip sağda ilerlerken Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşanın külliyesi çıkıyor karşınıza. Şu an otel olarak kullanıldığı için içini tam gezemedik ama otel olarak son derece güzel ve bakımlı doğrusu. Kavala'ya gidince burada kalmak isterim doğrusu, İmaret Hotel...35 derece öğle sıcağında kaleye çıkan dik yokuşu tırmanmak hepimizi yordu ama yol boyu evlerin balkonlarının güzelliği, rengarenk saksıları ve çiçekleri ile karşılaştığımız manzara herşeye değdi. Yolun sonunda Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın atlı heykeli ve Halil Bey Camii sizi bekliyor. Kalenin çıkışında bir kafe var ki, manzarası ve iç dekorasyonu bir harika. Burada mutlaka soluklanmak o havayı koklamak gerek.

Yavaş yavaş acıkmıştık ve önceden araştırdığım "Panos ve Zafira"yı aramaya yeni başlamıştım ki, sahilde tam önünde duruyormuşuz farkında olmadan. Bizi kapıda güleryüzlü ve çok iyi Türkçe konuşan Swetlana karşıladı ve onun önerileriyle harika bir ziyafet çektik. Panos ve Zafira, 1965 de Yunanistana göçmen olarak döndüklerinde Kavala Limanda bu şirin restoranı açmışlar. İşlerine olan sevgileri ve merakları ile kısa sürede çok başarılı olmuşlar ve ünleri dünyaya yayılmış. Ben de araştırdığımda BBC Good Food ve LA Times Gourmet tarafından ödüllendirildiklerini okumuştum. Burada yediğimiz deniz mahsüllerinin, otların ve balığın tadı uzun süre hafızamızda kalacak sanırım. Bu arada Panos ve Zafira şu an 90 yaşındalarmış ve köylerinde mutlu bir hayat sürdürüyorlarmış, kendilerinden sonraki nesil işe aynen devam...

Güzel bir yemeğin ve kahvenin ardından, meşhur Kavala kurabiyelerimizi de alıp Selanik'e doğru yola çıktık. Bekle bizi Ata'm sana geliyoruz az kaldı...

ALEXANDROUPOLİS, KOMOTİNİ, XANTİ, FANARİ

2010-08-24T17:18:00.009+03:00

İşte tamamen kendi rotama göre oluşturduğum ve arkadaşlarımızla beraber gezeceğimiz Batı Yunanistan turumuza çıktık. İstanbul'dan İpsala'ya kadar olan araba yolculuğumuz ve İpsala sınır kapısından Yunanistan topraklarına geçişimiz sorunsuz oldu. Her zaman ilginç gelmiştir bana, araba ile bir ülkeden diğerine geçmek. Beş metre aralıklarla farklı bir ülkeye geçiyorsunuz: Türkiye toprakları içinde Tekirdağ'a bağlı İpsaladasınız, arabanız beş tekerlek dönmüyor ki, Yunanistan'dasınız. Hava aynı, ağaç aynı, Meriç nehri aynı ama işte gel gör ki bazı kafalar çok ayrı.. Bu arada Türkiye ile Yunanistan'ı ayıran Meriç Nehrinin harika bir manzarası var.

Sabah beşte evden çıkışımızla, sınırı geçmemiz tam 4,5 saat sürdü ki saat dokuz buçukta Yunanistan topraklarında idik ve ilk durağımız gece de konaklayacağımız Alexandroupolis yani Türkçe adıyla Dedeağaç oldu. Dedeağaç, İpsala sınıra sadece 40km. uzaklıkta ve harika bir sahil şehri. İstanbuldan buraya haftasonu için balık yemeğe geliyormuş insanlar. Dedeağaç adını Meriç nehrinden alıyor, Yunanca adıyla Evros. Kalacağımız otel aynı adı taşıyan parkın içinde Grand Hotel Egnatia. Denize sıfır olarak konumlanmış ve kocaman havuzuyla otel çocukların çok ilgisini çekti tabi, onları tutmak ne mümkün. Önce deniz sonra havuz faslı yapıp yol yorgunluğumuza biraz daha yorgunluk katıp çevreyi gezmek için otelden ayrılıp arabamıza atlıyoruz ve ilk durağımız Gümülcine'ye doğru yola çıkıyoruz.

Komotini yani Gümülcineye girmeden onun çok yakınlarında Fanari'de öğle yemeği için mola veriyoruz. Bizim Rumeli Kavağına çok benzer olan bu şirin beldede Panorama adlı restoranda yediğimiz balık ve deniz ürünlerinin tadı hala damağımda. Geminin güvertesinde oturmuş gibi bir manzara, pırıl pırıl güneş, harika salatalar daha ne olsun ki. Fanariden ayrılıp İskeçe yani Xanti'ye giderken yolda solumuzda kalan Vistonis Gölünün manzarası muhteşem. Yol boyu direklere sıralanmış kuşları ve havadaki leylekleri izleyerek İskeçeye varıyoruz. Çok fazla turistik yeri olmayan bu şehir bizim Anadolu kasabalarını andırıyor. İskeçe dönüşü uğradığımız Gümülcine (Komotini) bana Edremit'i hatırlattı daha çok. Şehrin merkezinde parkta içtiğimiz kahveler, park, insanlar Türkiye'den çok farksızdı. Hatırladım ki, lisede okul müdürümüz rahmetli Şükrü Sarı Gümülcineliydi, ne çok severdik onu.
Sıra sıra dizili olan şehirleri şöyle bir gezip tekrar Alexandroupolis'e döndük ve sadece 12km. uzaklıkta bulunan Makri'de denize girdik. Makri, doğal plajıyla ve sarı kumu ile ünlü, kıyısında bir iki tane balık restoranı bulunan ve mutlaka görülmesi gereken bir yer. Makri'nin en ucunda bulunan Agia Paraskegi plajı hakikaten de denizinin berraklığıyla muhteşem. Kuavn Aktn adlı balık restoranı aynı zamanda oturmak ve güneşlenmek için de ideal. Dedeağaç gerçekten de deniz mahsüllerinin zenginliği, tazeliği ve ucuzluğu ile bizi çok şaşırttı. Yunan salatası denilen ve bizim çoban salatanın malzemelerinin biraz daha irice doğrandığı salata da tek fark içinde beyaz peynir olması.

Akşam şehrin merkezine indiğimizdeki kalabalık bizi çok şaşırttı. Gündüz tek tük dışarıda gördüğümüz kişilere nazaran akşam denize karşı sıralanmış kafelerde oturan, yürüyen insan kalabalığı ilginçti. Sanki şehir akşamları uyanıyordu. O akşam Fenerbahçenin Selanik'in Paok takımıyla oynadığı maçın da etkisiyle her yer kalabalıktı ve herkes dışarıda maç izliyordu. Tabi biz Fenerbahçeli olarak çok ses çıkarmadan cadde boyunca ilerledik.

Sabahın ilk saatlerinde İstanbul'da başlayan günümüz, son saatlerde Yunanistanın Alexandroupolis şehrinde bitti. Geriye, Gümülcine, İskeçe, Fanari anıları kaldı.

TAM BEŞ YIL OLDUUUUUU

2010-08-18T21:02:00.002+03:00

Tam beş yıl olmuş, 19 Ağustos 2005 de başlamışım bu bloga yazmaya. Bu kadar devam eder miyim hiç düşünmedim o zaman ama gelen her yorum beni heveslendirdi, coşturdu hatta çıkardığım kitaba hazırlık oldu. Beş yıl...dile kolay...üzüntüler, sevinçler, ölümler, özlemler, yemekler, geziler, anlar ve daha neler neler....

İşte bugün beşinci yılımı kutluyorum sizlerle.

İyi ki doğmuşsun LACİVERT

İSTANBUL KEŞİF ROTALARI 2010

2010-08-17T22:14:00.004+03:00

Gezmeyi çok seviyorum, yeni yerler, yeni tatlar, yeni mağazalar, yeni insanlar, yeni köyler, yeni şehirler...Dondurmacıdan mobilyacıya, kasaptan antikacıya herşey önemli benim için. Almasam da bakmak en büyük zevkim. Kızımla hikayemizden yola çıkarak yazdığım kitap ' Hayat Çocukla Güzel'de de özel yerler anlatmıştım ki geçenlerde çok sevgili arakadaşım Bora Sarı, işte tam bana göre bir kitap hediye etti bana: "İstanbul Keşif Noktaları" .

Pukkaliving.com’un Bilsar desteğiyle hazırladığı bu kitap, klasik rehber kitaplardan ya da kılavuzlardan çok farklı. Modadan mobilyaya, yeme içmeden sanata kadar 166 İstanbul mekânı ele alınmış. Şehir 10 ayrı bölgede inceleniyor. Her bölümün başına bölge haritası konmuş.

Evde bir yandan devam eden tadilat, iki gün sonra çıkacağımız haftasonu tatilinin hazırlıkları, sıcaklar derken hiç ummadığım bir anda bana hediye edilen bu güzel kitap günlerime renk getirdi vallahi. Hele ki arkadaşımdan gelince. İşte size kitaptan birkaç alıntı, daha fazlası için tüm kitapevleri ve internet emrinizde.

KİŞİYE ÖZEL ANTİJEN: Nilüfer Karaca’nın Galatasararay’daki dükkânında elbise, bluz, ceket-pantolon ve ilginç yağmurluklardan oluşan bir kadın koleksiyonu var. Modacı değil “terzi” olduğunu söyleyen Karaca, istediğiniz elbisenin modelini getirirseniz dükkândaki kumaşlardan üstünüze göre dikiyor. (212) 251 86 14 2.

CINDIRELLA’NIN RÜYASI NR.39: Nişantaşı’ndaki bu dükkân/atölyede hem kendi hayallerini hem de sizinkileri forma çeviriyorlar. Sahibi, modern zaman kunduracısı İpek Yılmaz’ın elde hazırladığı kalıplardan çıkarıp gerçek deriden, tüllerden ve simden ayakkabı yapıyorlar. (212) 241 40 59. Bağdat Caddesi şubesi: (216) 355 39 79 3.

MODA’DA KUZEY IŞIĞI ARDEN: Moda Caddesi’ndeki Arden Butik adını sahibi Arden Kürkçüoğlu’ndan alıyor. Avrupa’nın indie (bağımsız) tasarımcıları Line of Oslo, Moods of Norway, Just Female ve Mariona Gen ve ünlü tasarımcıların H&M için hazırladıkları gayet hesaplı fiyatlarla satılıyor. (216) 346 67 83 4.

KELEBEK KORSE: İstiklal Caddesi’ndeki 43 senelik dükkânın sahibi İlya Avramoğlu. El yapımı korse ve iç çamaşırlarının yanı sıra gipür tarzı korseleriyle de nam salmış. (212) 293 61 21 5.

VIE EN ROSE TOZPEMBE: Cihangir’deki dükkânda sadece doğal malzemeler kullanılarak yapılan ürünlerin içinde kahve, badem yağı, lavanta ve papatya var. Yüz kremi, çaylar, sabunlar, doğal deodorantlar, aromaterapi esansları, yağlar, ballar, temizleyiciler ve bitki özleri bu ufacık tefecik dükkâna sığışmış. (212) 252 09 07

BUGÜNLERDE

2010-07-25T22:24:00.002+03:00

BUGÜNLERDE,

- Sıcaktan
- Fazla konuşan insandan
- Yemek yapmaktan
- Ukalalığı sınırları aşanlardan
- Araba kullanmaktan
- Dışarıda yürümekten
- Boğazımın bitmek bilmeyen ağrısından
- İnsan ayrımı yapanlardan
- Sürekli bir çocuk oyunu yaratmaktan
- Düşünmekten
- Plan yapmaktan
- Eğitim hazırlamaktan
- İstanbulda olmak zorunda olmaktan

NEFRET EDİYORUM

Bunu da görecekmişiz

2010-07-24T22:04:00.004+03:00

İnsanın düşündüğü başına gelir hep, ya da öyle deriz ya "aklıma gelen başıma geldi" diye...Bu sefer öyle olmadı, hiç aklımıza gelmeyecek şey başımıza geldi. Hem de kimsenin duymadığı görmediği bir şey. Evimize yıldırım düştü, düşmekle kalmadı bir de yaktı geçti. Evet evet bildiğimiz yıldırım, hani şimşek,gök gürültüsü,yağmur sonrası gelen o garip şey. 20 temmuz akşamı saat 17:00. Birgün önce döndüğümüz tatilin tatlı yorgunluğunu atmaya çalışırken, babamla telefonda konuşuyordum ki diğer hatta gelen haber o an hepimizi sarstı. Annemlerin, Sapanca İzmit arasında kalan ve çok meşhur Maşukiye beldesinin yakınındaki dört katlı evlerine yıldırm düşmüştü ve evin çatısı alev almıştı bile. Nasıl olurdu, şaka mı rüya mıydı, bizim eve böyle şey olmazdı, hadi canım....Herşey olurdu da yani yıldırım bizim evi mi bulacaktı. Ama malesef bulmuştu ve itfaiyeler gelmeye başlamıştı.

Yaklaşık 1 saat sonra eve ulaştığımızda dışarıdan öyle pek anormallik yoktu ama içeri girip en üst kata çıkınca yaşadığım şok umarım hayatımın en büyük acısı olur ve daha büyüklerini yaşamam yaşamayız. Üst kat kül olmuştu. Daha önce hiç yangın görmemiştim ya da yangın sonrası bir yer. İşte şimdi kardeşimin odası önümde tanınmayacak haldeydi. İnsanın ilk aklına gelen "ya içeride olsalardı"...Ne evde, ne yanan eşyalardaydı gözüm. Tek düşündüğüm ya olsalardı.....

İnsanın mutlu olmak için ne çok sebebi var aslında. Bir evimiz var ve başımızı sokuyor muyuz, yıldırım tepemize düşmüyor mu, çatımız var ve üstü kapalı mı, yiyecek aşımız içecek suyumuz var mı, kokusuz, issiz bir odamız ve ıslanmamış yataklarımız var mı bizden mutlusu yok o zaman. Kaybedince anlıyor insanın değerlerini. Varken çok önemli olmayan şeyler yokken ne büyük değer taşıyor.

Evimiz çok hasar gördü ama büyük bir aile olduğumuzu hissettirdi bize. Hep beraber girişip önce itfaiyenin verdiği hasarı temizleyerek sarmaya başladık yaramızı. Birbirimize özellikle de anne babamıza moral olduk, onlar çocuk biz ebeveyn olduk. Bize her zaman hayatta herşeyin yerine geleceğini önemli olanın can sağlığı olduğunu aşılayan anne babamıza bu kez biz bunu hatırlattık ve sımsıkı sarıldık.

İnsanın başına gelen her olay, birşeyleri hatırlatıp kazıyor biryerlere. "Kul kurar kader gülermiş" lafı ne anlamlı geliyor günden güne. Biz ne planlar yapıyoruz ve neler yaşıyoruz. Hayat süprizlerle dolu ve her zaman hoş olmayan süprizler bunlar. Herşeye rağmen nefes alıyor isek hayat devam ediyor ve bu hayatta herşey bizim için. Herşeyimiz yansa da duygularımız canlı ve başımıza gelenler bir işaret belki de. Buna da şükretmeyi bil.....Fotoğraflarda da görüldüğü gibi hala pencereler var gün ışığına açılan. Yeter ki bakmasını, çıkmasını bil.

El yapımı terlik

2010-07-07T22:48:00.003+03:00

Yaz tatili...çocukları nasıl eyleriz...''canım sıkılıyor anne'' lafı...offf pufff.

Bu ara duymasam da çok yakında başlar sızlanmalar bizde. Okulu şimdiden özledi bile. Ben küçükken kitap okur, el işi yapar, beş taş oynardım ama Duru daha bunlar için henüz küçük. Okuyamıyor, tığ, şiş tutamıyor, şu an İstanbulda olmadığımızdan yüzme dışında diğer spor faaliyetlerine de ara verdi. Neyse ki kendi kendine oyalanmasını biliyor ama yine de onu ara sıra eğlendirmek bana düşüyor.

Geçenlerde öyle bir hediye geldi ki ona ''pes'' dedim doğrusu. Çocukların kendilerine terlik yapma seti. Evet terliği, yapışkanı süsleri hepsi içinde. Üstelik bir çift çocuk bir çift büyük terliği.

Büyük kitapevlerinde satılan bu setin alternatifleri de mevcut: magnet yapma seti, bandana seti, takı seti ve benzerleri...

Yaz için kurtarıcı olabilirler

YAVRULARIMIZ DOĞDU

2010-07-06T22:47:00.006+03:00

Doğa üstü bir olay doğum bence. Bir insan yeni bir insan getiriyor dünyaya, içinde besliyor 9 ay boyunca. Minicik bir yumurtadan bir canlı geliyor dünyaya. Hatta şu an benim doğurduğum yanımda uyuyor mışıl mışıl...Bazen beni beğenmez, yargılar ama benim yavrum o, içimde büyüttüğüm.

Geçenlerde evimizin verandasında asılı olan sardunya saksısında bir kuşun yuva yaptığını fark ettik. Nasıl ot parçalarını ağaç dallarını taşımış bir yuva yapmış anlatılacak gibi değil. Bir mucize sanki, düzen, milimetrik, boyut herşey tamam. Adeta bir mimar. Daha sonraları çiçeği sularken fark etti ki kuş içinde yumurtalarıyla yatıyor ve biz yaklaşınca kaçıyor. Saksının içini de görmek mümkün değil, yüksekte olduğundan. İndirdik tabi, bir de ne görelim tam dört yumurta. Gerçekten tam bir mucize ve tanrı eseri. Nasıl oluyor da önce o kadar düzenli bir yuva yapıyor, sonra yumurtalar ve bugün doğum. Evet üçü doğdu biri hala yumurtada. Akşam sabah o da çıkar. İlk kez gördüm yeni doğmuş bir kuş, sadece bir et parçası fındık büyüklüğünde. Bir esniyorlar ki aynı yeni doğmuş bebek gibi. Kızım da öyle esnerdi doğduğu ilk günlerde.

Ve anne.. Kuş olsun, insan olsun fark etmiyor işte. Evladına siper oluyor, koruyor, yiyecek taşıyor. Tek beklentisi var bizden, onları rahatsız etmememiz. Tabi sitedeki çocuklar da en az benim kadar meraklılar bu olay karşısında. Günde bir kez bakma şansları var, işte ben de o arada fotoğraf çekmeyi başardım. Bakalım yarın diğer dördüncü doğum da gerçekleşecek mi? Kuşumuz yavruladı, darısı isteyen tüm kuşların başına...

Nurdan&Ceren Tasarım

2010-07-05T20:58:00.006+03:00

Yaratıcı, üretken insanlara oldum olası hayranlık duymuşumdur. Çevremdekiler benim de yaratıcı olduğumu söylerler ama bazı insanları görünce hakikaten kendimi daha çok geliştirmem gerektiğini düşünüyorum. Evdeki ıvır zıvır ve boncukları kullanarak Duru'nun beyaz tişörtlerini süslemek, örgü ve kumaşı birleştirerek elbiseler dikmek ya da eski hasır bir çantadan vazo yapmak gibi alışıla gelmiş şeyleri saymıyorum. Biraz dergi karıştıran, çevresindeki tasarımlara dikkat eden herkes pekala bunları yapabilir. Hiç giymediği beyaz gömleğe rengarenk çiçekler örüp, bir de boncukla dikince yepyeni bir gömlek diye yutturdum laf aramızda geçen gün bizim bıdığa. Belki o da ileride benden öğrendiklerini uygular kimbilir.

İşte Nurdan ile Ceren de böyle yaratıcı anne kız. Nurdan Türkiyenin önde gelmiş moda mağazalarında çalışmış, yönetmiş ve şu an pırlanta gibi bir genç kız yetiştiren bir anne. Kızı Ceren ise ben deyim geleceğin Donna Karan'ı siz deyin Donetella Versace'si. Gerek tasarımları gerek çabukluğu ve gerekse güzelliği ile bu işi okulunda okuyan bir üniversite öğrencisi. Geçen sene yapmıştı ilk tasarım tişörtlerini ve hemen bir tane kapmıştım. O kadar çok beğenildi ki, bu sene Ceren ve Nurdan'ın yeni tasarımlarını görünce kendimi kaybettim diyebilirim. Üstelik yoktan var ediyorlar her birini. Dolayısıyla emeklerinin hakkı dışında çok uygun fiyatlara satıyorlar, paranın nasıl kazanıldığını biliyorlar çünkü.

Yeni olarak hamile tişörtleri de eklediler kolleksiyonlarına ve ilk müşterisi kardeşim oldu. Bir erkek bebek bekleyen kardeşim için tasarladıkları tişört çok ses getirecek. Sırada kız çocukları için tişörtler var.

Üstelik beğendiğiniz ya da kendi tasarladıklarınızı da yapıyorlar, mesela ben siyah bir aksesuar bulmuştum pazarda geçen kış. Bunu Ceren öyle bir hale getirdi ki hem gece abiye olarak giyeceğim hem de gündüz bir beyaz pantalonla giyeceğim harika bir siyah bluz yarattı.

Ceren ve Nurdan şu an yeni yeni duyuluyorlar ama ileride kapılarında sıra olacak eminim ve o zaman tabi biz ilkler ayrıcalıklı olacağız. Nurdan ve Ceren'e ulaşmak için sadece 0533 720 19 60 numarayı arıyorsunuz ve ister kendiniz için ister hamile bir arakdaşınız için ya da bir doğumgünü çocuğu için özel tasarım tişörtler yaptırıyorsunuz. Kişiye özel......

2. Sapanca Kırkpınar El Sanatları Festivali

2010-07-02T22:52:00.003+03:00

Kırkpınar, Sapanca Gölünün kıyısında, bizim evimize 5 dakika uzaklıkta, tamamen yeşil, şirin evlerle kaplı bir belde.Tarihi İpek Yolunun Kırkpınar'ın ortasından geçtiği, şu anda Bağdat caddesi olarak anılan mekanda şirin cafeler, son derece estetik evler, bisiklet ve yürüyüş yolu, dondurmacılar mevcut. Bizim her zaman gözleme ve çiğ börek yediğimiz Fitos bu kır kafelerinden sadece biri. Evimiz gibi oldu adeta.
Kırkpınar bugünlerde çok canlı, sebebi de bu yıl ikincisi düzenlenen el sanatları festivaline ev sahipliği yapması. Becerikli hanımların yaptığı çeşit çeşit el sanatları örnekleri karşısısında benim ağzım açık kaldı. Hünerlerini paraya dönüştürmeleri de ayrıca takdire şayan. Ahşap boyama ürünleri, takılar, taçlar, kıyafetler, çeşit çeşit pasta börekler, rengarenk boncuklardan yapılmış kutular, aklınıza gelen her şey var. Tabi Duru ile gidince biz toka ve takı stantlarından ayrılamadık. Yemyeşil ormanın ve Sapanca Gölünün arasında kurulmuş olan Kırkpınar'a yakışır bir şekilde organize edilen festival 3-4 Temmuzda da gezilebilir.

SEBZE BAHÇEM YAZA HAZIR

2010-06-30T22:23:00.006+03:00

Erken ekiyorsun dediler, olmaz burası soğuk dediler, kıvırcık öyle tohumla yetişmez dediler....

Dediler de dinleyen kim, şehirde bahçeye hasret bendeniz iki karış toprak görünce ne var ne yok ektim. Pazardan aldığım domates, biber fideleri, mısır tohumları, maydanoz, dereotu, nane, semizotu, patlıcan, Servet Ablamın Safranbolu'dan yolladığı domates fideleri ve kabak çekirdekleri....Tüm bunları kendi ölçülerime göre aralıklarla diksem de şu an ağaç boyuna ulaşmış ve adım atılamayacak çoklukta domatesler, onların aralarında biberler, devasa kabak yapraklarının altında kaybolmuş kıvırcıklar, çiçeğe kaçmış dereotları ve daha neler neler...Olsun ben aradığımı buluyorum ya bana yetiyor.

Bahçeye girince özellikle sık ekilmiş kabakların yaprakları sanki tropik bir mekana gelmişsiniz hissi yaratıyor, hele üstündeki sarı çiçekler...Tabi bu çiçekler beni biraz fazla cezbetti ki dayanamayıp topladım ve hemen çok sevdiğim KABAK ÇİÇEĞİ DOLMASI hazırladım. Bilenler bilir, çok hassastır kabak çiçeği, anında ve koparmadan içini doldurmak zordur. Yine bahçeden topladığım dereotu ve maydanozları da katarak hazırladığım harç ile zor da olsa çiçekleri doldurdum ve çok az suyla pişirdim.

Mutluluk bu olsa gerek, en sevdiğin yemeği, en sevdiğin şekilde; kendi yetiştirdiklerinle pişiriyorsun. Bu dolmayı yiyecekler çok şanslı çünkü mutluluk onlara da geçecek, bakalım kim olacak kısmetlileri????

İSTENMEYEN ARA BİTTİ

2010-06-27T19:57:00.002+03:00

Uzun zamandır yazmak istemedim, bilerek ve isteyerek...Yoo çok hareketli, heyecanlı günler geçti halbuki, paylaşacak, yazacak çok şey vardı, hayattan çok değişik kareler, anlamlar. Benim sevinçle, heyecanla geçen günlerimin yanında ülkemde gençler ölüyordu, evlere ateş düşüyordu. O kadar acı günlerden geçiyordu ki yurdum, insan mutlu olduğu anlarda kendini suçlu hissediyordu, ben burada rahat içindeyim diye sıkıntı duyuyordum. Gencecik askerler öldü, pırıl pırıl gençler, ailelerinin besleyip büyüttüğü delikanlılar göçtü gitti. Bunlar yetmezmiş gibi, sele kapılıp gidenler, günlerce cesetleri bulunamayanlar, evleri sular altında kalanlar. Hayat bazen hiç adil olmuyor işte, siz sıcaktan bunalıp havuza, denize girerken birileri aynı sularda yaşam savaşı veriyor.

Bunlar olurken, kızınız ana sınıfını bitiriyor, kep giyiyor, evliliğinizin 10 yılını ve bu evlilikten doğan biricik yavrunuzun 6 yaşını bir arada kutluyorsunuz, kutlamaya çalışıyorsunuz. Her an halinize şükrederek ve ülkenizin hayra çıkmasına dua ederek...

NASIL BİR DUYGUYMUŞ BU

2010-06-11T15:31:00.002+03:00

Kitap dedim bir önceki yazımda, okumak dedim, pırıl pırıl gençler dedim. Ne mutlu ki ertesi gün ben de pırıl pırıl gençlerin arasındaydım. Marmara Eğitim Kurumları Bilim Şenliğinde kitabımı imzaladım. İlk kitabım, ilk imza günüm...Nasıl bir duygu bu anlatamam, birilerinin gelip sizi kutlaması, kitabınızı alması, size imzalatması.Hele bunlardan bazıları geçmişte benim öğretmenlerim olunca, duyduğum hazzı kelimelere döküp, tarif etmek çok zor. Hayran olduğum , bize ilmin,bilimin temelini vermiş öğretmenlerim. Onlarla olmak, onların övgülerini duymak, bu duyguları her insan yaşasın isterim. Onlar olmasaydı ben "ben" olamazdım.

Diyarbakır-Taban Köyü- Canaydın İlköğretim Okulu

2010-06-06T21:26:00.004+03:00

Orada bir köy var uzakta, gitmesek de gelmesek de o köy bizim köyümüzdür...

Taban Köyü de öyle bir köy uzakta, belki hiç göremeyeceğim, hiç gidemeyeceğim ama o köy de ülkemin bir köyü, vatanımdan insanlar yaşıyor orada, okula gidiyor pırıl pırıl çocuklar. Okulun telefonu yok, acaba başka neleri yok bilmiyorduk ama haberdar olduk. Okuyacak kitapları, bir kütüphaneleri yokmuş. Meral Bozokalfa adlı öğretmenleri varmış ama, genç, çocuklarını çok seven, onları okutmaya çalışan. Ben tanır mıyım hayır ama benim de bir zamanlar onun gibi pırlanta kalpli bir öğretmenim vardı, işte o öğretmenim aracılığıyla haberim oldu bu okulun varlığından. Kitap toplamak için çevreme haber saldım ama kimisi çoktan dağıtmış, kimisi kıyıp veremiyor eh bizde de çocuk kitabı çok yok. Ne yapabilirim daha fazla nasıl kitap bulabilirim dedim ve evde okumadığım ne kadar dergi varsa-özellikle dekorasyon dergisi- yüklendim gittim sahaflara. Okul yıllarında okuduğum kitapları, dergileri satar yerine yenilerini alırdım. Yine aynı şeyi yapıp çocuk kitapları alayım dedim. Dergilerin ağırlığını kollarım kaldırmayınca hafiften bir omuz sakatlığı geçirdim ama güzel, yardımsever insanların hala var olduğunu görmek ağrımı hafifletti. Ne kadar dükkan varsa sordum ama artık kimse dergi almıyormuş. Son girdiğim dükkan sahibine artık dergileri taşımaya dayanamayacağımı, isterse çöpe atmasını ya da bir köşeye koymasını ve bu dergileri taşıma amacımı anlattım. Hemen dergileri aldı ve istediğim kitapları seçmemi söyledi. Bununla da kalmayıp kendisi de bu kütüphane için çok güzel 10 kitap hediye etti. İşte insanlık. Kitapları evde paket ederken çocukluğuma döndüm; ben de bu kitapları severek okumuştum.

Kitapları göndereceğim kargo şirketine gidince köyün adını bile bulamadılar, siz düşünün nerelerde bir köy var uzakta. Hemen yandaki diğer kargo şirketine geçtim, orada da köye hizmet vermediklerini paketin en yakın kasabadan alınabileceğini söylediler. Kitaplar yola çıktı umarım ulaşacak ve yaz tatiline girecek gençler bu kitapları okuyacak.

Viyana pastaları

2010-06-04T22:30:00.008+03:00

Viyana'ya daha önce giden kişiler benden hep onlara "sachertorte" getirmemi istediler. Neymiş bu pasta merak ettim ve yenilecek ilk adres Sacher Otel'e daha Viyana'ya ayak basar basmaz gittik. Tart değil aslında arasında kayısı reçeli olan tam anlamıyla bir çikolatalı pasta. Yanlız çikolata sevenlere bile ağır gelebilir biraz fazlaca ağır tadı. Ben çok sevdim mi, bir daha denemeyi düşünmem ağır çikolatası olduğundan. Ben daha çok beyaz muhallebi kıvamlı kreması olan ve içinde meyva bulunan pastalardan hoşlanırım.Efsaneye göre 1832 yılında Viyanalı asilzade Wenzel Clemens Fürst Metternich soylu konukları için lezzetli bir tatlı yaratılmasını emreder ve ekler: "dass er mir aber keine schand’ macht, heut abend!" (aman sakın beni utandırmasın, bu aksam!). oysa şef aşcı yatağında hasta yatmaktadır o gün ve imdada 16 yaşındaki, iki yıldan beri aşçı çıraklığı yapan Franz Sacher yetişir ve dünyaca ünlü sachertorte'yi yapar.

Yine Viyana'nın ünlü tatları strudeller. Elmalı, üzümlü, mürdüm erikli, böğürtlenli, çilekli ve aklınıza gelen her meyveli strudeli bulabilirsiniz. Biz daha çok çilek ve elmalıyı tercih ettik. Demel Cafe'de gözümüzün önünde incecik ve neredeyse tek kişilik çarşaf büyüklüğünde açılan hamura krema, meyva taneleri koyuldu ve incecik sarılarak pişirildi. Dilimlenmiş halde üstüne pudra şekeri serpilerek ikram ediliyor.

Yumaşacık, dilinizde harika tatlar bırakan ve bir pastaya aşk duyacağınız tek şey schwarzwalder kirschtorte yani kara orman pastası . Bu kadar hafif, bu kadar lezzetli bir pasta çok zor yenir herhalde.

Daha yazmakla, anlatmakla bitmez...Ekler, makaronlar, kurabiyeler,kap kekler, çikolatalar...Aklınıza gelen her türlü zararlı yiyecek bu şehirde, gitmeden birkaç hafta rejime girmekte fayda var.

Viyana günleri-3

2010-06-03T23:23:00.009+03:00

Her güzel şeyin sonu varmış. İşte Viyana'da da son günümüz. Yine her zamanki gibi evime, vatanıma, sevdiklerime dönmenin keyfi sararken bir yanımı, diğer yanımı da tatile veda etmenin hafif hüznü sarmış halde kahvaltıya indik. Otelimizde kahvaltı o kadar çeşitli ve lezzetli, salonun manzarası o kadar güzeldi ki kalkmak içimizden gelmiyordu o sabah. Hava da sanki bizi uğurluyor ve "siz gidiyorsunuz diye üzgünüm" der gibi kapalı ve serindi, belli ki yağmur gelecekti.

Yine yollara düşüp 1683 yılında Osmanlı kuşatmasının sona erdirilmesinde önemli bir rol oynayan kumandan Prens Eugene için yazlık konut olarak yapılmış Belvedere Sarayı'na çok kısa bir mesafe kat ederek vardık. Hafif eğimli bir tepede bulunan Belvedere, 2 bölümden oluşuyor: Aşağı ve Yukarı Belvedere. Yukarı Belvedere'de Avusturya Galerisine ait resim kolleksiyonları var ki Gustav Klimt'in Jugenstill kolleksiyonu gerçekten de muhteşem. Sarayın içindeki Klimt'in çok sevdiğim "The Kiss" adlı eserini sanki ilk kez görüyormuş gibi izledim. Aşağı Belvedere'de ise Prens Eugene'nin kişisel odaları ve resmi odalar yer almakta. Buraları kapalı olduğu için gezemedik. Belvedere'nin de çok güzel bir bahçesi var, özenle yapılmış bir bahçe.

Belvedere'den çıkıp tekrar şehrin merkezine dönüp Hofburg Sarayının çıkışında bulunan Demel Cafe'ye girdik. Bu kafede normalde yer bulmak o kadar zormuş ki, şansımıza içeride tam da arka mutfağın yanında yer bulduk. Mutfakta olan biten herşeyi görüyorsunuz, önünüzde hazırlanıyor tüm tatlılar. Elmalı Strudel nasıl hazırlanıyor çok net izledik. Bu arada Demel Cafe ile Hotel Sacher arasında uzun yıllar çekişme yaşanmış Sachertorte'nin isim hakkı için. Sonunda Hotel Sacher kazanmış ve Demel Cafe kendi sachertorte'sinin adını değiştirmiş ve "Demel Sachertorte" yapmış. Biz daha önce tatığımız için bu kez, ben Schwarzwalder Kirschtorte yani Karaorman Pastası Erkan da elmalı strudel'i denedi. İkisi de muhteşemdi. İnsanın karnı doysa gözü doymuyor bu pastalar karşısında.

Saat 12:00 de otel odamızı boşaltmamız gerektiğinden hemen otele geldik ve valizlerimizi resepsiyona teslim edip bu kez Wien nehrinin iki yanında uzanan ve 1862 yılında açılan Stadtpark'a yürümeye başladık ve işte o anda bir yağmur başladı ki, sanki çivi taneleri yağıyordu gökyüzünden. Daracık Viyana sokakları, sıkı bir bahar yağmuru, bir anda sessizleşen şehir ve yanınızda sevdiğiniz, daha güzel bir an olabilir mi? Niyetimiz öğlen için Nordsee'den yiyecekler alıp parkta piknik yapmaktı ama bu kez havanın azizliğine uğramıştık. Parkın heykellerle süslü taç kapısından içeri girince cennete geldiğimizi sandık. Yeşilin en canlısı, çiçeklerin en renklisi, ördeklerin en güzelleri ve göletlerin en temizi bu parktaydı. Parkta ayrıca müzisyenlere ve sanatçılara adanmış anıtlar vardı ki II.Johann Strauss'un keman çalarken betimlendiği yaldızlı heykel favaorim oldu. Biraz ileride Wien nehrini kesen demir bir köprüye geldik. Köprünün ortasında durup yağmuru ve setleri izlemek muhteşemdi. Parkta gerçekten çok güzel bir ambiyans vardı ve tam banklarda oturup yemek yiyip kuşları dinleme zamanıydı ama her yer çok yaştı malesef. Parktan ayrılıp yine aynı yerde Nordsee'nin harika deniz mahsullerine döndük ve sırılsıklam bir şekilde yemeklerimizi yedik. Dedim ya insanın karnı doysa gözü doymuyor, Kartner Strasse üzerindeki ünlü Gerstner Cafe'nin de tatlarını denemeden Viyana'dan ayrılırsam gözüm arkada kalacaktı. Allahtan Erkan da dünden razıydı, hemen girdik ve yine o güzel tatlarla başbaşa kaldık. Bu kez tercihim çilekli strudel oldu. Çilek, krema ve ince hamur o kadar uyumluydu ki, başka alemlere götürdü bu tatlar beni...Artık Viyana'dan ayrılmalıydık yoksa üç günde on kilo almış olarak dönecektik eve.

Yine CAT'i kullanarak çok kolay bir şekilde havalimanına vardık. Küçük bir alan ve birkaç küçük kafeden birine oturduk uçağımızın kalkma vaktine kadar. Burada bizim simitin susamsızı olan Breeze'i denedik çay eşliğinde. Hakikaten de çok güzeldi tadı.

Çok sevdiğim şair Cahit Sıtkı Tarancı'nın hayata gözlerini yumduğu şehir Viyana işte böyle başladı ve bitti bizim için. Viyana'dan geriye hoş anılar bir de Tarancı'nın "YAŞ OTUZ BEŞ YOLUN YARISI" dizeleri kaldı.

Viyana günleri,2

2010-06-02T21:37:00.012+03:00

Güzel bir uyku ve harika bir kahvaltının ardından otelimizden çıktık ve Viyana'nın daracık sokaklarını keşfe çıktık. Şansımıza hava güneşli, sıcak ama bunaltmayan bir kıvamdaydı ve tam gezmek içindi. Otelimiz çok merkezi bir yerde olduğu için çoğu yere yürüyerek ulaşıyorduk. İlk durağımız Michaeler Meydanının hemen arkasında başlayan Hofburg İmparatorluk Sarayı oldu. Yeşil bir kubbe ve herkül heykellerinin süslediği çatı gerçekten de muazzam. Sarayda imparatoriçe Sisi'nin gümüş koleksiyonunun sergilendiği bir müze, eski imparatorluk daireleri, bir kilise, Avusturya Ulusal Kütüphanesi, Kış Binicilik Okulu ve Avusturya Başkanlık makamları yer alıyor. Sarayın yan bahçesindeki Mozart Anıtı 1896'da Viktor Tilgner tarafından yapılmış ve önünde çiçeklerle betimlenmiş bir sol anahtarı mevcut. Viyana'da bahçe ve park düzenlemeleri gerçekten de muhteşem, hepsi özenle tasarlanmış.

Hofburg Sarayının karşısında bir meydan var ki daha önce hiçbir şehirde bu kadar müze binasını bir arada görmemiştim. Müzeler meydanı denilen bu alanda karşılıklı ve çok benzer mimariye sahip iki müze var, birincisi Kunsthistoriches Muzeum yani Sanat Tarihi Müzesi diğeri Naturhistoriches Museum yani Doğa Tarihi Müzesi ve bunların ortasında Maria Terasa Anıtı. Daha görecek çok yer olduğundan bu sefer sadece Doğa Tarihi müzesini gezdik ve içindeki antropoloji, arkeoloji,mineroloji, zooloji ve jeoloji sergilerine hayran kaldık. "Willendorf Venüs" adı verilen bereket fiürünün yaklaşık 24.000 yaşında olduğunu duyunca ağzımız açık kaldı. Müze iki kata yayılmış. Zemin katta değerli taşlar ve mineraller var ki yaklaşık 20 milyon çeşit obje olduğu yazıyordu. Darwin'in evrimini anlatan ve tarih öncesi parçalardan oluşan kolleksiyonlar gerçekten de görülmeye değer. Birinci katta zooloji kolleksiyonları görülebiliyor.

Müzeden çıkıp sola doğru yürüyünce az ileride devasa Parlamento binasını görüyoruz. Parlamentonun girişi sokak seviyesinden yüksek ve buraya geniş bir rampadan ulaşıyorsunuz. Rampanın başında çok muhteşem heykeller var. Merkezdeki sütunlu girişin önünde tanrıça Pallas Athena figürünün hakim olduğu Athene Brunnen Çeşmesi bulunuyor. Parlamentoyu geçince Rathaus yani Belediye Sarayı bizi karşılıyordu. Bizim gittiğimiz tarihler Viyana Sanat Festivali zamanı olduğundan burası da dahil, bütün büyük binaların bahçesinde konser alanları oluşturulmuştu. Gün boyunca etkinlikler düzenleniyordu. Parlamentonun tam karşısında Burgtheather var yani tiyatro binası. Almanca konuşulan ülkelerin en prestijli sahnesi diye gösterilen Burgtheather 1888 yılında inşa edilmiş. Buradan biraz yürüyünce IV.Rudolf'un kurduğu üniversite binasının önüne gelmiştik ki burası aynı zamanda merkezi bir istasyon ve bizim akşam yemek için gitmeyi düşündüğümüz Grinzing'e giden 38 nolu tramvay buradan kalkıyordu. Programımızı değiştirip hemen biletlerimizi aldık ve iki katlı bağ evlerinden oluşan Grinzing'e doğru yola çıktık. Viyana'dan 20 dakikalık uzaklıkta bulunan Grinzing'de "Heurigen" adı verilen meyhaneler var ve özellikle akşamları çok hareketli oluyormuş. Buralarda kendi imalatları olan şaraplar çok güzel oluyormuş. Bize burada yemek yemek kısmet olmadı ama Grinzing sokaklarını gezmek çok keyifliydi. Viyananın hareketliliğinin tersine burası çok sakin, sessiz bir köy gibi. Özellikle evlerin çatı katlarının mimarisi çok değişik. Grinzing'den 38A nolu tramvayla Viyana korularının en yüksek tepesi olan 484 metre Kahlenberg'e çıktık. Zirvede bir televizyon anteninin dışında bir kilise, gözlem terası ve bir de restoran var. Bağları, kent manzarasını ve Tuna'nın köprülerini görebileceğinizi bu tepe özellikle bahar ayında çok güzel bir manzaraya sahip. Bu tepenin bizim tarihimiz açısından özelliği, 2. Viyana kuşatması sırasında Osmanlı Ordusunun Viyana'da gelebildiği sınır olması.

Tepeden yine 38A nolu tramvayla aşağı inip, Grinzing'in güzel kafelerinden birinde eiscafe ve apfeltorte dedikleri elmalı turtanın tadına baktık. Hakikaten Viyana tam bir pasta cenneti ve sizi resmen cezbediyor vitrinler. Bununla ilgili ayrı bir yazı yazabilirim çok yakında.

Viyana'nın benim için en kötü yanı mağazaların ve alışveriş merkezlerinin pazar günü kapalı olmasıydı. Cumartesi günü de akşam 18:00 de hepsi kapanıyor ve bizim alışveriş için çok az zamanımız kalmıştı. Bunu en iyi şekilde değerlendirmek ve birçok markanın bulunduğu aynı zamanda da kahvelerin sık bulunduğu Viyananın en işlek caddelerinden biri olan Mariahilfer'de yürümeye başladık. Tabi ben alışveriş yaparken Erkan her zamanki gibi bir kafede oturdu. Klasik bir bay-bayan sahnesi. Aslında bizim ülkemizde herşeyin en güzel var ama malesef benim Avrupa gezilerimde uğramadan geçemediğim ve çoğu ürünleri Türkiye'den giden H&M mağazaları var ki, kızım için harika ayakkabı, kıyafet,bijuteriyi buradan çok ucuza alabiliyorum. Türkiyeden ihraç edilmesine rağmen Türkiye'de malesef bu mağazadan yok olsa da eminim aynı fiyat olmaz. Otelimizin bulunduğu caddede 2 tane olmasına rağmen Mariahilferdeki çok daha büyük ve ferah.

Akşam olmuştu ve artık ayaklarımın altı su toplamıştı ama durmak yoktu. Kısacık zamanımızı iyi değerlendirmeliydik. Akşam yemeği sonrası havanın da güzel olmasını fırsat bilip Viyana'nın en ünlü simgelerinden olan tarihi dönmedolap için lunaparka gittik. Prater adı verilen dönme dolap 1896 yılında İngiliz mühendis Walter Basset tarafından yapılmış, 1945'de büyük kısmı yandığından orijinal kabinlerin ancak yarısı bugüne kalabilmiş. Biz yeni, üstü açık olana bindik ve Duru'nun bizi burada görse, onu bırakıp gittiğimiz için bize ne kadar kızacağını konuşarak ışıklar içindeki Viyana'yı tepeden seyrettik. Bu devasa lunaparkta çarpışan arabalardan korku tünellerine, çok yükseklere çıkan değişik makinalardan atlıkarıncalara kadar herşey mevcut.

Yoğun, hızlı ama bir o kadar da keyifli geçiyor Viyana günleri ve geceleri...

Viyana günleri-1

2010-06-01T21:28:00.012+03:00

İşte Avrupa'da müziğin başkenti Viyana'dayız. Daha uçak havaalanına inerken öyle bir yeşilin içine doğru süzüldü ki harika güneşli bir üç günün bizi beklediğini anladık. Pırıl pırıl Viyana'ya oranın yerel saati ile sabah 9:30 da vardık. Daha önceden araştırdığım üzere CAT yani City Airport Train adı verilen trenle şehir merkezine ulaştık. Kalacağımız otele de metro ile çok çabuk ulaşınca hakikaten de dedikleri gibi Viyana'da ulaşımın çok rahat olduğunu gördük. Otele sadece valizlerimizi bırakabilecektik çünkü odalara giriş için henüz çok erken bir saatti.

Otelimiz bizim İstiklal Caddesi gibi şehrin en merkezi bölgesi ve caddesi olan Kartner Strasse'de Austria Trend Europe Hotel. Ünlü St.Stephans Katedrali le Opera binası arasında kalıyor ve her ikisine de yürüyerek 2 dakikada ulaşıyorsunuz. En önemlisi de NordSee adlı deniz mahsülleri fast food restoran zincirinin bir tanesi otelimizin tam karşısında. Üç gün boyunca her öğlen burada yemek yedik dersem!!!Karides hastası olan ben nereyse geceleri otele bile taşıyacaktım.

Viyana'da neredeyse her binanın tepesinde bir heykel var ve yürürken nereye bakacağınızı şaşırıyorsunuz. İlk durağımız, kentin en büyük meydanında bulunan ve şehrin simgesi olan St.Stephans Kathedrali oldu. 1360-1440 arasında inşa edilen yapı, gotik mimarinin harika bir örneği. Katedralin güney kulesine çıkmak için daracık bir koridor boyunca tırmandığımız 343 basamak neredeyse kalp krizi geçirmeme sebep olduysa da gördüğümüz manzaranın buna kesinlikle değdiğini söyleyebilirim. Şehir tamamen ayaklarımızın altındaydı, kulenin çinili çatısı da muhteşem bir renk ve geometri harikasıydı. Kuzey kule ise reform hareketlerinin kurbanı olmuş ve hala tamamlanamamış. Katedralin çevresinde satılan akşamki Mozart&Strauss konseri için biletlerimizi aldıktan sonra Opera yönüne yürüyüp 1860'da yapılmış bu harika binanın hemen karşısında bulunan Hotel Sacher'in cafesinde bu sefer Viyana'nın ünlü pastası Sachertorte'yi denedik. Pürüzsüz çikolata kaplamasının altında bir tabaka kayısı reçeli bulunduran tart, Viyana'nın geleneksellerinden. Tatlımızı yiyip, kahvemizi içtikten sonra iyice dinlenmiştik, ne de olsa sabah 04:30 da yollara düşmüştük.

Bir sonraki durağımız yüzyıllar boyunca Viyana'yı sahiplenmiş Habsburg Hanedanının imparatorluk saraylarından biri olan Schönbrunn (güzel çeşme) oldu. Saray, Viyanalılara göre şehrin dışındaydı ve uzak diyorlardı tabi İstanbul'da yaşayan bize göre şehre 10 km. uzaklıkta bulunan ve metro ile 15 dakikada gidilen bu yer artık şehir içiydi. İmparatorluk ailesinin yazlık konutu olan sarayın ilk kısmı girişte muhteşem görünüyor ama asıl ilk binaya sırtınızı verip harika bahçe düzenlemesi ve yemyeşil bir patika boyunca yukarı doğru yürüdüğünüzde sizi Gloriette denilen bir taç misali zafer takı ve arkasında bir gölet karşılıyor. Bu kadar güzel bir mimari, bu kadar zevkli bir bahçe düzenlemesi bugüne kadar görmedim doğrusu. Tabi Neptün Çeşmesi adı verilen çeşmenin önünde bir Schönnbrunn hatırası fotoğraf çektirmeyi de ihmal etmedik. Saray o kadar geniş bir alana yayılmış ki tüm bahçeyi gezmek için 1 tam gününüzü ayırmanı gerek. Biz havanın sıcaklığı ve zaman darlığından dolayı fazla yürümek istemedik ve faytonla yemyeşil alanları, gül bahçelerini gezerek Schönbrunn'a veda ettik. Tabi yine saray içinde bulunan ve dünyanın en eski hayvanat bahçesinini de (Tiergarten) vakit darlığından gezemedik. Schönbrunn dönüşü yüne Viyana'lıların şehir dışında dediği Hundertwasser evlerine gittik. Friedensreich Hundertwasser adlı bir mimar tarafından 1985 yılında doğada hiçbir şeyin düz çizgileri olmadığından hareketle tasarladığı bina gerçekten de çok ilginç. Barselonadaki Casa Mila'yı andıran bu geometrik ve yamuk evlerde yaşayanlar var. Nasıl bir düzen kurmuşlar, eşyaları nasıl yerleştirmişler bilemem ama dışarıdan çok sevimli ve eğlenceli gözüküyor evler. Olabildiğince bitkilerden oluşan binalarda dış duvarlar asimetrik çizgiler ve seramiklerle kaplı, pencerelerin ise hepsi birbirinden farklı ve yamuk. Evlerin tam karşısında bir de Hundertwasser Village adıyla hediyelik eşya satan, kafe bulunan ve yine asimetrik şekilli bir tuvalet bulunan bir alan var.

Hundertwasser dönüşü, artık otele tam giriş yapmıştık ve bir duş alıp günün yorgunluğunu atmaya çalıştık. Akşam gideceğimiz konser için daha vakit olmasına rağmen ciddi kıyafetlerimizi giymiştik. Konserler Viyana için bir ritüel. Çok özel giyinilen konser ve gösteriler olduğu gibi bizimki o tarihlerde devam eden Viyana Festivalinin konserlerinden biri olduğundan daha rahat ama yine de daha ciddi giyindik.

Yıllar boyunca Viyana deyince ilk aklıma gelen şinitzel olmuştur, işte şimdi şinitzelin vatanındaydım. Gelmeden önce arkadaş, internet, yazılı basın gibi araştırmalarım sonucu şinitzelin en iyi adresi olan Figlmüller'i aramaya koyulduk eşimle. Otelimizin hemen ilerisinde bulunan St.Stephans meydanının arkasında bulunan faytonların olduğu meydanda bir pasaj. Pasajı geçip diğer pasaja girince sağda küçük, tıklım tıklımve kapısında kuyruklar olan dükkan. Bize bu şubeleri değil de bir sonraki sokakta bulunan diğer şubelerini tavsiye etmişlerdi allahtan. Daha ferah, daha geniş ve daha az kalabalık. Menü klasik: Figlmüller şinitzel ve patates salatası. Yanlız iki kişiydik ve 1 şinitzel istedik, çünkü devasaydı şinitzeller, tabi patates salatası 2 tane. Yedikçe yiyesiniz geliyor o kadar güzel bir salata ki. Restornatta kola yok, sadece şarap ve meyveli soda mevcut, bunun nedenini sorduğunuzda yanıt : GELENEK. Bizim Bursa'daki iskenderciye benziyor burası, menü belli, yer ufak, sıra çok, yani "ye ve kalk", ama bunu asla hissettirmiyorlar, güzel olan bu.

Yemek sonrası pasajın çok yakınında bulunan Mozart'ın 1784'den 1787'ye kadar yaşadığı barok binayı gezerken içim bir tuhaf oldu. Yıllarca hayranı olduğum bu müzik adamı bu evde yaşamış ve yine çok sevdiğim eseri "Figaro'nun Düğünü"nü burada bestelemişti. Bu ne büyük bir hazdı. Bu hazzın devamını yaşayacağımız konser salonunun bulunduğu Kursalon, şehir parkının hemen yanındaydı. Johann Strauss, Mozart, Haydn eserlerini canlı canlı dinlemek, güzel insanlardan aryalar duymak ve harika bale gösterisi hem de hepsi Viyana'nın tatlı serin bir gecesinde...

Daha Viyana'ya geleli birkaç saat olmuştu ama şimdiden gördüğümüz St.Stephansdom, Opera Binası, Schönbrunn, Hundertwasser, Mozart'ın evi, Mozart Konseri bize bu şehrin ne kadar sanata, mimariye, tarihe ev sahipliği yaptığını gösteriyordu.

Sabah 04:30 dan gece 23:30 a kadar geçen süre, 19 saat. 19 yıl daha kattı yaşamımıza.

Ben güzel gözlü kadınları severim....

2010-05-27T20:48:00.003+03:00

Ben güzel gözlü kadinlari severim

Bir de küçük ayaklıları, uzun boyluları

Hem nasıl severim, öyle severim iste

Terler avuçları, kesilir solukları

Ben mahzun kadınları severim

Yavru ceylanca kadınları, ürkekçe

Hem nasıl severim, öyle severim iste

Bilemezsiniz ne güzeldirler, öpüstükçe

Ben akıllı kadınları severim

Düsünen, az konusan, çok bilen

Her yerde, her zaman nazı çekilen

Hem nasıl severim, öyle severim iste

İçimde büyük, sonsuz atesler yanmalı

Ölümüm bile o kadının yüzünden olmalı

Ümit Yaşar OĞUZCAN'ın bu güzel şiiri beni hep derinlere götürür. Buna ne denir, tutku, aşk, sevgi, zaaf....bilemiyorum ama geçenlerde tekrar dinlediğim bu şiiri paylaşmak istedim, hele bir de okuyanın sesinden dinleyebilseydiniz.....

PORTAKALLI KEKİM VE ÇAYIMLA MUTLUYUM

2010-05-26T16:53:00.002+03:00

Sessizlik, evde tek başına olmak ve çayını alıp öylece oturmak...Çalıştığım zamanlarda en çok özlemini duyduğum şey bu. Evimde kekimi yapıp sıcakken daha çay ile yemek ve o sessizliği yaşamak. İçimden nasıl oturmak geliyorsa, ne yapmak istiyorsam, ne izlemek istiyorsam özgürce yapmak. Bazen insan istiyor tek kalıp kafasını dinlemeyi. Belki de akşam herkesin eve geleceğini bildiğim için seviyorum bu sessizliği, sakinliği. Yoksa hep böyle olursa hoşuma gider mi? Sanmam.

Kaynayan çay bozuyor sadece sessizliği ve havadaki kokuyu pişen portakallı kek değiştiriyor. İşte bu benim için mutluluk, ötesi var mı?

İÇİNDEKİ ÇOCUĞU ÖLDÜRMEYENLER

2010-05-24T12:46:00.003+03:00

Bayılıyorum yaşı kaç olursa olsun çocuk neşesi ile gülen, şen kahkahalarıyla inleten, her olayda bir pozitiflik arayan ya da hiç üşenmeden sürekli bir aktivite peşinde koşan insanlara. Ben böyle miyim, her zaman değil. Depresif bir yanım var benim hep, benimle bütünleşen. Çok neşeli iken bir anda sessizleşiveririm, çok aktifken bir anda ölü toprak gibi yatabilirim. Gerçi çocuk olunca bu yönümü biraz daha törpülemeye çalışıyorum ve onunla çocuk oluyorum ama bir de hep çocuk gibi kalabilen hep o yaşlarını koruyabilenler var. İş hayatından, okul arkadaşlarımdan, sosyal ortamlarda kazandığım dostlarımdan böyle olanlar çoğunlukta benim, belki de bu yüzden bendeki enerji. Geçenlerde Sirince seyahatimizde kızımın papatya taçlı fotoğrafını birkaç dostla paylaşınca işte içindeki çocukla yaşayan sevgili Servet Abla da bir fotoğraf yolladı bana. Servet Erkenez, Unesco Dünya Mirası arasında yer alan Safranbolu'da, sadece oranın değil bence Türkiye'nin en güzel konağı DEĞİRMENCİ KONAĞIN sahibi ve işletmecisi. En iyi restore edilen ev yarışması kapsamında 2007 Koruma Onur Ödülünü alan konakta bir gece kalınca neden bu kadar iddialı konuştuğumu anlayacaksınız. Servet Abla koca konağı harika bir şekilde çekip çevirirken kırlarda koşan, papatyadan kendine taçlar yapıp anın tadını çıkarabilen ve aramızda kronolojk yaş olarak çok çok fark bulunan ama kafa yapısı olarak benden çok daha genç olan arkadaşlarımdan biri. Onunla geçenlerde yaptığımız sanal ortam sohbetlerinde son anneler günündeki yaşadıklarını şöyle aktardı bana;

"O gün anneler günüydü ve benim 3 evladımdan yanımda hiç biri yoktu özel bir gün oldugu için çok duyguluydum, konaktaki misafirler kahvaltılarını yaptıktan sonra çıktılar ve benim telofonlarım çalmaya başladı , allahım ne güzel şey aranmak... Yavrularım eşim dostum ve yegenler aradılar. O mutluluk beni çok gerilere götürdü, rahmetli eşim sag o zaman. İki kızım ve oglum 1 aylık bebek. Ben kırklı lohusa sayılırım. Ölümden dönerek dogum yaptıgım için ancak sokaga çıkabileceğim. Eşim bizi Safranbolu'nun çok yakınında bir kıra götürmeye karar vermiş ve küçücük kızlarımla beraber hazırlamışlar hediyemi, orada vereceklermiş. Ben de bir aydır dışarıya çıkmamışım onun için çok sevindim. Ogluşum da sokakla tanışacaktı ve gittik. Öyle güzel bir papatya tarlası idi ki hemen kızlar papatyalara daldılar ve bende onlara tac ördüm. Bayıldılar ve papatyalar solana dek günlerce taktılar. Hediyemi de benim için topladıkları papatyalarla verdiler. Çok güzel bir gündü sevdigim eşim çocuklarım yanımdaydı. İşte anneler gününde o günü hatırladım hemen bahçeye kendimi attım bahçemden bu papatyaları topladım tac ördüm ve yanlızlıgımı o günün anısı ile doldurdum. Kimse olmadıgı içinde kendime taktım kızlarımın yerine çiçek de topladım vazoma koydum ne güzel bir gün dedim saglıklı oldugum için bunları yapabildigim için şükrettim allahıma binlerce defa şükürler olsun bütün sevdiklerim saglıklı olsun."

İşte yaşama sevinci ve olaylara bakış açısı. Anın tadını çıkarıp, olumsuz olabilecek günü olumluya dönüştürebilmek. Sizi seviyorum ÇOCUK EBEVEYN arkadaşlarım.

CENGİZ HOCA ve BÜYÜK EFE

2010-05-20T20:08:00.005+03:00

Bu hafta bizim evde ilkler yaşanıyor. İlk kez Duru'nun okula servisle gidip gelmeye başlamasının ardından bu heyecan bize yetmedi şimdi de ilk binicilik dersimize başladık. Evet evet beraber başladık. Kızımın hatırına ben de ata bindim bugün ve keyif de aldım doğrusu. Nasıl almayalım ki; Polonezköy taraflarında Cumhuriyet Köyü'nde bulunan Pegasus Binicilik Merkezi'nin değerli hocası Cengiz Güngör'ü tanıyıp da bu at işine sevdalanmamak elde değil. Kendisi 64 yaşındaymış ama galiba rakamları ters söyledi bana 46 gibi geldi. E tabi insan işini bu kadar severek yapar, bu kadar insan psikolojisinden anlayıp bir de iyi bir iletişimci olursa yıllar ona çok etki etmez herhalde. Cengiz Hoca Kara Kuvvetlerinden emekli bir albay, süvari birliklerinde geçmiş yani yılları. Şu an hem eğitmen hem hakem yani at ile aklınız gelen herşeyi hem teoriden hem pratikten size çok kolay anlatabiliyor ve siz de kendinizi güvenli ellerde hissediyorsunuz. Yoksa 650 kg eden bir canlının üstünde ilk binişte rahat rahat dolanmak mümkün olabilir mi? Ya da benim gibi 6 yaşında atın bacağının yarısı kadar olan minyon kızınızı nasıl emanet edebilirsiniz? Atların dilini, neden iğdiş edildiğini(kısırlaştırıldığını), iyi bir binici hocasının özelliklerini, bir çocuk için ideal ders süresi ve zamanlarını o kadar iyi anlatıyor ki, hele bir de baba ve dede olduğu için hiç aklınızda yokken siz de bu işe hevesleniyorsunuz.

Duru o kadar rahat bindi ki ata, tabi onore edilmek de çok hoşuna gitti ve bir sonraki ders için anlaştı bile. Hele sonrasında bindiği Büyük Efe'yi taramak ve yıkamak çok hoşuna gitti. Bundan sonra havuçlarımızla Pegasus yollarındayız. Ders sonrası atları beslemek ayrı bir zevk.

Çayı da çok güzel bu arada. Pegasus Binicilik, Polonezköy'e giderken Cumhuriyet Köyü'nde tabi Cengiz Hoca'da.

KIZIM SERVİSLİ OLDU

2010-05-18T08:49:00.002+03:00

Bugün kızım okula servisle gitmeye başladı. Daha önce yüzme , gösteri , tiyatro gibi nedenlerle servise biniyordu okulundan ama bu sabah artık evden çıkıp sanki işe gidiyormuş gibi bindi ve akşam da aynı şekilde gelecek. Onun büyüdüğü ve artık bir birey olup hayata karıştığını ilk defa bugün çok daha fazla hissettim. Ne zaman büyüdü, ne zaman okula başladı, ne zaman konuştu, ne zaman yürüdü....Servis beklerken onunla bunlar aklımdan bir bir geçti. Sabah yürüyüşünden gelen komşumuzun "ya daha Duru'nun ilk doğum gününü bahçede kutladığımız dün gibi, nasıl oluyor da bu sene 1. sınıf olacak" demesi içime öyle bir işledi ki...o an hayırrrrrrrr çocuğumu servise vermiyorum, okula da göndermiyorum o hep benimle kalacak evde, biz hep yan yana olacağız demek geldi içimden. Onun hazır olması ve alışması için başlatmıştım servise peki ya ben? Ben hazır mıyım onun okula başlamasına, kocaman bir okulda öğrenci olmasına, servisle gidip gelmesine...İşte mesele bu. Onu hazırlamak için değil galiba kendimi hazırlamak için yapıyorum tüm bunları. O herşeye adapte oluyor, biraz kaygıları olsa da benimle konuşunca geçiyor hepsi ama ben...

Büyüse diyorduk küçükken hep, bir an önce yürüse, konuşsa, okula gitse...Şimdi de ah küçükken ne güzeldi hep dizinin dibinde, yarım yamalak konuşmaları hep öyle kalsa....

Büyümesi gereken biz miyiz acaba?

SEFERİHİSAR VE URLA

2010-05-17T20:25:00.009+03:00

Turumuzun son durağı kuzenim Bahar'ın haftanın neredeyse yarısını geçirdiği Seferihisar'a bağlı Gödence Köyü oldu. Burası hasret kaldığımız gerçek köylerden.. tezek kokusu, köy meydanı, arnavut kaldırımlı dar sokakları ve sabah ezanında öten horozlarıyla bizi gerçekten yıllardır köyde yaşıyormuş hissini yaşattı. Gödence, rakımı 450 olan oldukça virajlı yollardan geçilen Seferihisar'a bağlı bir köy ama çok fazla özelliği var. Necati Cumalı'nın kitabını yazdığı, içinde 3 zeytinyağı fabrikası bulunan bir köy. Ayrıca Ege Rallisinin etaplarından biri de bu köyden geçiyor. Zeytinyağının yanısıra, üzümü, pekmezi, kuru inciri de ünlü.

Kuzenimin evi ise köyün en şirini, en güzeli ve en ucundaki. Ahşaptan yapılmış bu sıcak ev tabi biz gelince daha bir ısındı daha bir canlandı. Benim Duru ve onun oğlu Deniz kah boğuşarak kah anlaşarak kah oynayarak kah hizipleşerek hepimize neşe kaynağı oldular. El üstünde kimin eli mi oynanmadı, Güzellik mi Çirkinlik mi...İskambil kağıtlarıyla oyunlar, masallar...

Gödence, Seferihisar'a bağlı olmakla beraber Urla'ya da çok yakın olduğundan ilk olarak bir Urla turu yaptık. Öğle yemeğimizi yediğimiz ''Beğendik Abi''den bahsetmeden geçemeyeceğim. Urla'nın geleneksel yemeklerini ve Ege'nin türlü ot yemeklerini tadabileceğiniz mekan bir aile işletmesi. Handan Hanım, eşi ve çocukları. Urla'nın denizinin çekiciliğine kapılıp sahildeki balıkçılar sizi şaşırtmasın çünkü içeride Urlanın asıl merkezinde Malgaca Pazarındaki Beğendik Abi'de yemeği kaçırırsanız bu dünyada çok şeyi kaçırmış olacaksınız. Neredeyse 14:00 e kadar tüm yemeklerin piştiği mekanda envayi çeşit enginarlardan birini ve çalkama yemenizi tavsiye ederim. Ya da en iyisi siz tüm lezzetlerden tadabileceğiniz karışık bir tabak söyleyin ama aklınız güveçte kalırsa bilemem...Urla'nın yerel halkının yaşamını, pazarını gördüğümüz tarihi turdan sonra iskeledeki deniz kokusu hafızama o kadar yer etti ki beni bir süre idare eder bu Ege kokusu. Çocukların oyun parkı diye tutturması üzerine park ararken önünden geçtiğimiz Urla'da doğan ve burada okula başlayan Yunanlı şair Yorgo Seferis'in evi şu an butik otel olarak kullanılıyor.

Seferihisar'ın 5 km. batısında bulunan doğal bir liman olan Sığacık'ın kalesi bizim veletlerin en az park kadar hoşuna gitti. Kale duvarlarına zıp zıp çıkıp kalenin tepesindeki kubbenin en ucuna kadar çıkıp yüreğimizi ağzımıza getirseler de çok güzel anlar yaşattılar bize. Sığacık; kalesi, meydanı, dar sokakları, iskelesi ile tam bir sayfiye kasabası.

Seferihisar'ın ''sakin şehir'' ünvanı olan ilk Türk şehri olduğunu da burada öğrendim. Uluslararası bir belge olan bu ünvanı alan Seferihisar gerçekten de özellikle emekliliği geçirmek için ideal bir yer.

Nereye gidersek gidelim, dönüp geldiğimiz Bahar'ın evi her yerden daha güzeldi. Hele yaptığı yemekler, bahçeden toplayıp hazırladığı gelincik şurubu, reçelleri..hepsinin tadı damağımızda kaldı. Sofrada yapılan sohbetler, muhabbetler, çocukların çekişmeleri, annemle Alp'in coğrafi müzakereleri ile harika bir tatili Gödence'de tamamladık.

Sabah Gödence'den çıkıp İzmir üzerinden Bornovayı geçince olan Yaka Köyünde bir kahvaltı ettik ki, bunca yıl böyle bir köyün varlığından nasıl haberdar olmamışız şaşırdım doğrusu. İstanbul'un Polonezköy'ü gibi bir köy Yakaköy. Çok fazla kahvaltı, yemek mekanı olsa da biz Çiçekli Doğa'yı tercih ettik. İyiki de burayı seçmişiz, harika kahvaltısı, kibar sahiplerinden Fransızca öğretmeni Reyhan Çelik'in güleryüzü, mis gibi köy havası ile yol için enerji depoladık.

Bir seyahatimiz de böyle geçti, çok okuyan mı bilir çok gezen mi...İkisi de.

ALAÇATI

2010-05-16T19:07:00.006+03:00

Yıllar önce gitmiştim, sadece şöyle bir ucundan görüp pek bir şey yokmuş deyip bugüne kadar çok şey kaçırmışım meğerse...Arnavut kaldırımlı daracık sokakları, taş evleri, değirmenleri, şık küçük butikleri ile Alaçatı gönlümde öyle bir yer etti ki kelimeler yetersiz. St.Tropez'i beğenenler gelip görsün Alaçatı'yı, kıyaslanamaz bile.

Alaçatı'nın halkı 1924deki mübadeleden gelenlerin çocukları ve torunlarından oluşuyor. Bir de büyük şehirlerin gürültüsü ve stresinden kaçan eğitimli insanlar çoğunlukta. Kapıları ve pencereleri maviye boyanmış taş evlerin çoğu butik otel ya da bizim konakladığımız Çiprika gibi bir aile pansiyonu. Esma Hanım ve eşi Hilmi Bey'in beraber işlettikleri bu taş ev aynı zamanda dedelerinden kalmış ve neredeyse yüz yıllık. Adı da dedelerinin zamanında çorbalara, et yemeklerine, zeytin üzerine ektiği KEKİK anlamına geliyor. Esma Hanım tam bir hanımefendi, Duru ile hiç sıkılmadan saatlerce sohbet edebilecek kadar sabırlı. Eşi Hilmi Bey de otelcilik kökenli olduğundan tam misafirperver bir işletmeci. Sabah kahvaltısında bir kuş sütü eksik dersem yeri hele o bahçede asma altında içtiğimiz çaylar yok mu hala tadı damağımda. Tabi Paşa adlı köpeklerini de unutmamak gerek, Duru'nun biricik arkadaşı.

Alaçatı, Sakız Ağacının merkezi. Sakızlı muhallebi, sakızlı kurabiye favorilerimiz arasına girdi bile. Küçük sevimli kafelerinde ya da restoranlarında bu tatları keşfedebilir, egenin otlarının keyfini çıkarabilirsiniz. Alaçatıya gelince herşey dahil otel anlayışının, açık büfe sıralarının ne kadar anlamsız ve yavan olduğunu anlıyorsunuz. Serpme köy kahvaltısı, güveçte pişmiş enginarın tadı hiçbir beş yıldızlı otelde bulunamaz.

Alaçatı aynı zamanda dünyanın en iyi windsurf merkezleri arasında. Rüzgarı olmasından ötürü biz Ilıca'yı tercih ettik denize girmek için. 13 mayısta deniz sezonunu açtık Ilıca'nın bembeyaz kumlu plajında. Ilıca'da kumru, Çeşme'de Rumeli Pastanesinden sakızlı dondurma yemeden döner miyiz hiç?

Ilıca, Çeşme ve Alaçatı....Bize o kadar tatlı anlar yaşattı ki rüyada gibiyiz.

BİRGİ ve TİRE

2010-05-13T21:23:00.007+03:00

Şirince'den sabah yola çıkıp, papatya ve gelincik tarlaları arasından geçerek geldiğimiz Birgi bizi adeta büyüledi. Betonlaşmanın hayatımıza büyük şehirlerde ne kadar çok girdiğini Birgi'ye girince çok daha acı bir şekilde hissettik. Yollarıyla, evleriyle Anadolunun en iyi korunmuş yerlerinden biri. Küçük Menderes nehrinin suladığı geniş bir ovanın kenarına kurulmuş olan Birgi, M.Ö. 3000 yıllarına dayanan bir tarihe sahip. Zamanında Aydınoğulları Beyliğine başkentlik yapmış olan Birgi'de ilk durağımız Ege'nin en eski camilerinden olan Aydınoğlu Mehmet Bey Camii. Caminin en çarpıcı özelliği, minberi ve pencere kanatları. Caminin bahçesinin içindeki, Aydınoğlu Mehmet Bey Türbesinin kubbe eteğindeki ayrıntılar ve çini mozaik süslemeli pencereler de görülmeye değer.

Cami sonrası hemen alt sokakta bulunan Çakırağa Konağı, Ege Bölgesinin ilk yapılışındaki mimari üslubu korumuş ender konaklarından biri. Çakırağa bir tüccarmış, biri İzmirli diğeri İstanbullu iki hanımı varmış. Memleket özlemi çekmesinler diye odalarına kentlerinin resimleri yaptırılmış. İstanbul Odası ve İzmir Odası diye adlandırılan bu odadaki manzaraları maalesef şu an konak gezmek için tehlikeli olduğundan göremedik. Konağın mimari yapısıyla beraber kalemişleri de çok dikkat çekiyor. Çiçekler, manzaralar, perde ve sütunlar o kadar nazik çizilmiş ki büyülenmemek elde değil. Konağın bir kaç ev ilerisinde bulunan ve emekli Felsefe Öğretmeni Gülsün Başaranbilek tarafından işletilen Konakaltı Andaç Kafe Birgi'nin en güzel binalarından. Tarihi eser mi desem, hoş bir müze mi desem, lezzet durağı mı desem bilmem ki. Mutlaka gidilip görülmesi gereken yerlerden bence.

Sessiz sakin Birgi'den ayrılıp Ödemişten annemin ipek kumaşlara bakmadan geçmesini sağlayamadık tabi. Ödemiş sonrası geldiğimiz Tire çok turistik bir yer olmamasına rağmen gezilip görülecek yerler arasında çok zengin bir yer. Rengarenk, mütevazi Türk evlerinin restore edildiği Gülcüoğulları Konakları görülecek yerlerin başında geliyor. Tire Ovasının en güzel manzarası ise merkeze 4 km. uzaklıktaki son derece virajlı yollardan çıkılan 460 rakımlı Kaplan Köyü.Tire yemeklerinin ve ege otlarının en güzelini bulacağınız Kaplan Dağ Restaurant bir gelenek adeta Tire'de. Kaplan Dağ Restoran’ın yanıbaşındaki küçük dükkanında Rafet Amca şifa dağıtıyor. Doğanın ve bitkilerin dilini çok iyi anlayan Rafet Bey dükkanında kendi imal ettiği kekik suyu, ısırgan suyu reçel, salça gibi mevsimine göre değişen bu bölgeye has ürünleri satıyor.

Tire'den çıktık yola, bakalım nereye götürecek bizi rota?